บทที่ 3158: กลับสู่สำนักกระบี่ชิงหยุนอีกครั้ง (ตอนต้น)

เย่ชิวรู้สึกหนักอึ้งในใจ คำเตือนของจางเหมยเจินเหรินไปตรงกับความกังวลที่ฝังอยู่ในใจเขามาเนิ่นนานอย่างประหลาด

คนชั่วอย่างยิ่งมักดูซื่อสัตย์ ความดีอันยิ่งใหญ่ก็มักดูเสแสร้ง

“ท่านอาจารย์…จะเป็นคนเลวจริง ๆ ไหมนะ”

เย่ชิวหาคำตอบนั้นไม่เจอสักที

ในขณะเดียวกัน เขาก็หวังอย่างยิ่งว่าความกังวลของตัวเองกับคำเตือนของจางเหมยเจินเหรินจะเป็นเรื่องที่คิดมากไปเอง ไม่อย่างนั้น เขาก็จะมีศัตรูที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

ไม่ใช่ว่าเขากลัวศัตรูจะมากไปอยู่แล้ว ศัตรูของเขาเดิมทีก็ไม่น้อย ที่สำคัญ ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่มาถึงแล้ว หากเขาคิดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ศัตรูในวันหน้าก็จะยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ

เพียงแต่ ตัวตนของท่านอาจารย์ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

ท่านอาจารย์ไม่เพียงเป็นแบบอย่างของนักอ่านทั่วหล้า ยังเป็นอาจารย์ของหนิงอันกับข่งเทียนเซี่ยอีกด้วย ถ้าท่านอาจารย์กลายมาเป็นศัตรูกับเขาจริง ๆ เวลาจัดการเรื่องที่เกี่ยวกับท่านอาจารย์ เขาก็จำเป็นต้องคำนึงถึงความรู้สึกของหนิงอันกับข่งเทียนเซี่ยไปพร้อมกัน

จางเหมยเจินเหรินหลับไปหนึ่งตื่น พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเย่ชิวนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วคิดไม่ตก จึงเอ่ยถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ทำไมไม่ไปงีบสักหน่อยล่ะ”

“ผมจะไปนอนหลับลงได้ยังไงกัน” เย่ชิวตอบ

จางเหมยเจินเหรินแซวว่า “นั่นสินะ ไม่มีผู้หญิงนอนกอดอยู่ข้าง ๆ นายก็หลับไม่ลงอยู่แล้วล่ะ”

“หมาปากหมาอย่างนายจะให้พูดอะไรดี” เย่ชิวถลึงตาใส่จางเหมยเจินเหรินทีหนึ่ง

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ แล้วพูดต่อว่า “คราวนี้เราจะไปทะเลตะวันออก ต้องผ่านดินแดนตะวันออกก่อน นายจะไปสำนักกระบี่ชิงหยุนไหม”

“แน่นอน” เย่ชิวว่า “ถือโอกาสแวะไปดูซือจู่กับท่านพ่อด้วย”

จางเหมยเจินเหรินมองอย่างเหยียด ๆ “ผมว่าจริง ๆ แล้วนายแค่อยากไปหาเซียนหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวามากกว่านะสิ”

เย่ชิวพูดอย่างหงุดหงิด “ไม่ต้องพูดก็ได้ เดี๋ยวไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอก”

ดาบขี่สายลมพุ่งทะลุทะลวงทะเลเมฆ ปลายดาบผ่าแหวกหมอกวิญญาณอันหนาแน่น ทิ้งร่องรอยดั่งสายฟ้าแลบไว้กลางห้วงฟ้าสูงนับหมื่นจั้ง

เย่ชิวกุมมือไพล่หลัง ยืนอยู่ปลายดาบขี่สายลม เสื้อคลุมสีขาวสะบัดพลิ้วในกระแสลมสะบัดสายฟ้าจนดังฟึ่บฟั่บ เบื้องล่างคือเกลียวคลื่นเมฆที่ปั่นป่วนราวทะเลยักษ์

สองชั่วยามต่อมา

“ถึงดินแดนตะวันออกแล้ว” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยขึ้นมาฉับพลัน

เย่ชิวเงยหน้ามองออกไป เห็นตรงปลายทะเลเมฆมียอดเขาเรียงรายต่อเนื่องสุดลูกหูลูกตา

“ตอนนี้พวกเราออกจะมีอารมณ์เหมือนย้อนกลับมาเยือนถิ่นเก่าอยู่สักหน่อยนะ” แววตาจางเหมยเจินเหรินฉายแสงแห่งความทรงจำ “เพียงแต่ สิ่งของยังเหมือนเดิม คนกลับเปลี่ยนไป”

ครั้งหนึ่ง พวกเขาเคยถูกอินหยางเจี้ยวตามล่า ไล่ต้อนจนเหมือนหมาไร้เจ้าของหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่ว ฟันฝันไม่ถึงเลยว่าสักวันหนึ่งจะได้ควบคุมดาบเหินฟ้าลอยอยู่กลางนภา มองแผ่นดินผืนนี้จากเบื้องบน

ในใจของเย่ชิวก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

เมื่อครั้งแรก เขาแค่ต้องการออกตามหาพ่อของตัวเองถึงได้มายังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร คาดไม่ถึงว่าแค่ก้าวเข้ามา ก็อยู่นานถึงเพียงนี้

แถมชีวิตของเขายังเปลี่ยนไปอย่างกลับด้านฟ้าดิน

“เหล่าโต้วซี ยังจำตอนที่เราเพิ่งมาถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรใหม่ ๆ ได้ไหม” น้ำเสียงของเย่ชิวมีแววหยอกล้อ “ตอนนั้นนายโดนคนของอินหยางเจี้ยวไล่ต้อนจนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแทบฉี่แตก”

“พูดอะไรเหลวไหล! ตาเต๋าไม่ได้ฉี่แตกสักหน่อย นั่นเรียกว่าถอนทัพเชิงยุทธศาสตร์ต่างหาก!” จางเหมยเจินเหรินหน้าแดงก่ำ “ถ้าไม่ใช่เพราะต้องคอยปกป้องตัวถ่วงอย่างนายล่ะก็ ตาเต๋าใช้ยันต์เวทระเบิดพวกเศษสวะนั่นไปนานแล้ว”

ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะลั่น แต่ในเสียงหัวเราะนั้นกลับปนความขมขื่นอยู่หลายส่วน

ครั้งนั้นพวกเขาจากโลกมนุษย์มา ก็เป็นแค่ผู้ฝึกบำเพ็ญอ่อนด้อยสองคน ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่อ่อนแอก็แพ้ไปแบบนี้ต้องคอยเดินบนเส้นเชือกบาง ๆ ทุกย่างก้าว