บทที่ 3159: กลับสู่สำนักกระบี่ชิงหยุนอีกครั้ง (ภาคปลาย)

“ถึงสำนักกระบี่ชิงหยุนแล้ว!”

พอจางเหมยเจินเหรินได้ยินคำของเย่ชิว ก็รีบลนลานจัดชุดเต๋าให้เรียบร้อย ยังอุตส่าห์ยกมือขึ้นลูบสองคิ้วขาวอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองให้เข้าที่อีกที

เย่ชิวเก็บดาบขี่สายลม แล้วทั้งสองก็กลายเป็นลำแสงพุ่งลงมาจากฟ้า ลงแตะลานหินสีเขียวหน้าวิหารใหญ่สำนักกระบี่ชิงหยุนอย่างมั่นคง

“ใครกัน!” ศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยุนแปดคนชักดาบออกมาพร้อมกันในพริบตา

“เป็นผม” เย่ชิวเอ่ยเสียงเรียบ

“ค…คุณชายเย่!” ศิษย์ที่ยืนหัวแถวจำเย่ชิวได้ รีบเก็บดาบแล้วค้อมกายทำความเคารพ เสียงตื่นเต้นจนสั่น “คุณชายเย่โปรดรอสักครู่ ข้าจะรีบไปกราบเรียนทันที…”

วาจายังไม่ทันจบ ประตูวิหารใหญ่ก็เปิดผางออก

จื่อหยางเทียนจุนในชุดคลุมสีม่วงก้าวนำออกมา ด้านหลังตามมาด้วยเงางามสองร่าง—เซียนไป๋ฮวาและหยุนซี

เซียนไป๋ฮวาสวมกระโปรงยาวสีขาว ใบหน้าและท่าทางเย็นเยือกดุจน้ำค้างแข็ง ส่วนหยุนซีสวมกระโปรงยาวสีเขียวเข้ม สูงศักดิ์และสง่างามสุดจะพรรณนา

ทันทีที่ทั้งสองเห็นเย่ชิว ในดวงตาก็พลันฉายแสงเจิดจ้าออกมาพร้อมกัน

“ชางเซิง!”

“สามี!”

สองสาวร้องออกมาด้วยความดีใจ แล้วโผเข้ากอดเย่ชิวคนละข้าง ซ้ายขวา

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมของเซียนไป๋ฮวาคลอเคลียกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของหยุนซี ทำให้เย่ชิวรู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

จางเหมยเจินเหรินยืนอยู่ด้านข้าง พึมพำทั้งหน้าตาเต็มไปด้วยความอิจฉา “ทำไมหลวงเต๋าอย่างข้าถึงไม่มีวาสนาแบบนี้บ้างนะ…”

“ก็เพราะเจ้าเป็นนักพรตเต๋าน่ะสิ” จื่อหยางเทียนจุนแกล้งเย้า “ถึงเจ้าไม่ใช่นักพรต ก็คงไม่มีวาสนาแบบชางเซิงอยู่ดี อย่างน้อยหน้าตาเจ้าก็สู้เขาไม่ได้หรอก”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ แล้วรีบก้าวขึ้นไปทำความเคารพจื่อหยางเทียนจุน “คารวะท่านผู้อาวุโส!”

เย่ชิวลูบแผ่วเบาที่แผ่นหลังก่อนของหญิงสาวทั้งสอง แล้วจึงผละออกมาก้าวไปข้างหน้าทำความเคารพจื่อหยางเทียนจุนอย่างจริงจัง “คารวะซือจู่!”

“ไม่ต้องมากพิธี” จื่อหยางเทียนจุนเอ่ย สายตาคมวาบดุจสายฟ้ากวาดมองทั่วร่างเย่ชิว ก่อนจะยิ้มออกมา “ดี! ดี! แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ชางเซิง เจ้ากลับก้าวหน้าไปมากถึงเพียงนี้ ดูท่าคงอีกไม่นาน เจ้าคงจะแซงตาเฒ่าอย่างข้าแล้ว”

“ซือจู่ยกยอเกินไป หากไม่ใช่ซือจู่เมตตาฝึกสอน ผมคงไม่มีวันนี้” เย่ชิวตอบอย่างถ่อมตน

หยุนซีคล้องแขนเย่ชิว ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ตอนนี้เจ้าชื่อกระฉ่อนไปทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แถมยังได้โชคชะตาแห่งหมิงมาอีก…”

“แค่ก ๆ!” เซียนไป๋ฮวาไอเบา ๆ ขัดขึ้นมา หยุนซีเข้าใจในทันที เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ว่าแต่ว่า พวกท่านไม่ใช่กำลังปิดด่านฝึกตนอยู่หรือ ออกมากันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เย่ชิวยังไม่ทันได้ตอบ จางเหมยเจินเหรินก็พูดขึ้นข้าง ๆ เสียก่อน “เพิ่งออกจากการปิดด่านนี่เอง เจ้าเด็กตัวแสบคนนี้ก็ร้อนใจจะมาหาพวกเจ้าเสียจนรอไม่ไหว”

ได้ยินเช่นนั้น หยุนซีและเซียนไป๋ฮวาในใจก็หวานราวกับได้กินน้ำผึ้ง มีความสุขจนยิ้มไม่หุบ

“ซือจู่ ท่านพ่อของผมออกจากการปิดด่านหรือยัง?” เย่ชิวถาม

จื่อหยางเทียนจุนส่ายหน้าเล็กน้อย “อู๋ซวงกับหยุนซานยังปิดด่านฝึกตนอยู่”

แววตาเย่ชิวแฝงด้วยความผิดหวังอยู่ริบหรี่ จากนั้นก็หยิบกล่องไม้โบราณกล่องหนึ่งออกมาจากถุงกิ่นคุน ส่งให้จื่อหยางเทียนจุน “ซือจู่ นี่คือของที่ท่านอาจารย์ฝากให้ผมนำมามอบให้ท่าน”

“โอ้?” จื่อหยางเทียนจุนมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อย “เจ้าไปพบท่านอาจารย์เมื่อไหร่?”

เย่ชิวตอบว่า “ก่อนปิดด่าน ผมแวะไปที่สำนักศึกษาจี้เซี่ยมาครั้งหนึ่ง”

“ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม

เย่ชิวตอบ “ท่านยังแข็งแรงดี”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” จื่อหยางเทียนจุนรับกล่องไม้มา เปิดออกดู ก็เห็นว่ามีผลไม้สีแดงสี่ลูกนอนอยู่ภายใน

ผลจิตวิญญาณสีแดง!