บทที่ 3163: เขตไร้สายลม

“เจ้าคิดจะไปล้างแค้นงั้นเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินหรี่ตาถาม

เย่ชิวตอบอย่างหงุดหงิดว่า “ก็แน่อยู่แล้ว ไม่ไปล้างแค้นจะไปทำอะไร”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ ลูบคิ้วขาวยาวของตนก่อนเอ่ยว่า “แม้ข้าจะไม่ใช่ศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยุน แต่จื่อหยางเทียนจุนมีพระคุณสั่งสอน ข้ากับสำนักกระบี่ชิงหยุนก็ถือว่าสนิทกันไม่น้อย เพราะงั้น เรื่องล้างแค้น…จะให้ข้ามีส่วนช่วยหน่อยได้ไหม?”

“ที่พูดนี่หมายความว่ายังไง?” เย่ชิวเหลือบตามองจางเหมยเจินเหริน

“ข้ายังไม่เคยเชือดวิหคทองคำสักตัวเลย” แววตาจางเหมยเจินเหรินวาบคม “ถึงเวลานั้นก็ยกโอกาสให้ข้าที”

เย่ชิวเผยยิ้มมุมปาก “ได้อยู่แล้ว”

ทั้งสองยืนอยู่บนกระบี่เฉิงเฟิง ดาบขี่สายลม มุ่งหน้าดิ่งไปทางทิศตะวันออกด้วยความเร็ว

ทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตปูพรมอยู่ใต้ฝ่าเท้า คลื่นสีมรกตทอดยาวสุดสายตา เป็นระลอกแล้วระลอกเล่า บางคราวฝูงปลาก็พุ่งพล่านขึ้นเหนือผิวน้ำ เกล็ดเงินสะท้อนแสงอาทิตย์แวววับ

“ทะเลตะวันออกก็ดูสงบกว่าที่คิดนะ” จางเหมยเจินเหรินหยิบน้ำเต้าเหล้าขึ้นมาซด

เย่ชิวกล่าวเสียงทุ้ม “อย่าประมาท ทะเลตะวันออกอันตรายกว่าที่เห็นมากนัก ต้องระวังตัวให้ดี”

พูดได้ไม่ทันไร ผิวน้ำทะเลก็พลันนิ่งสนิทลงอย่างผิดปกติ แม้แต่วงคลื่นสักเส้นก็ไม่มี

ความชื้นในอากาศราวกับถูกสูบหายไป ผิวกายเริ่มรู้สึกแสบร้อนระคายเล็กน้อย

“เรามาถึงเขตไร้สายลมแล้ว” เย่ชิวว่า พลางบังคับดาบขี่สายลมให้ลดระดับลงอย่างช้า ๆ

จางเหมยเจินเหรินเก็บน้ำเต้าเหล้ากลับเข้าแขนเสื้อ ขมวดคิ้ว “ที่นี่มันอาถรรพ์ชอบกล ลมสักวูบยังไม่มี”

“เขตไร้สายลมกินอาณาบริเวณในทะเลกว่าหมื่นลี้ ผิวน้ำดูสงบนิ่ง แท้จริงแล้วซ่อนรอยแยกมิติเอาไว้” เย่ชิวอธิบาย “ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเหาะอยู่บนฟ้า จะถูกพลังไร้รูปฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ เพราะงั้น เราใช้ควบคุมดาบเหินฟ้าต่อไปไม่ได้แล้ว”

ทั้งสองหย่อนตัวลงบนผิวน้ำทะเล เย่ชิวเก็บดาบขี่สายลม แล้วหยิบเรือนไม้ขนาดเท่าฝ่ามือโยนลงน้ำ

ทันทีที่สัมผัสน้ำ เรือนไม้ก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตากลายเป็นเรือวิญญาณยาวสามจั้ง

“ขึ้นมา” เย่ชิวกระโดดขึ้นเรือวิญญาณเป็นคนแรก จางเหมยเจินเหรินตามติดมาติด ๆ

เรือวิญญาณไร้ทั้งใบและพาย ทว่ากลับลื่นไหลไปข้างหน้าด้วยตัวมันเอง

เย่ชิวยืนอยู่หัวเรือ หลับตาลงเล็กน้อย สัมผัสเทพแผ่ออกจากกาย เฝ้าระวังความปั่นป่วนของมิติโดยรอบ

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้ารู้สึกไหมว่าน้ำทะเลนี่สีมันไม่ค่อยชอบมาพากล?”

เย่ชิวก้มลงมอง ก็เห็นว่าน้ำทะเลที่เคยเป็นสีครามใส ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกลับกลายเป็นสีเขียวดำ และกำลังเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นสีดำสนิท

“ระวัง!” เย่ชิวกระชากจางเหมยเจินเหรินให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ซ่าาา!

เงาดำมหึมาพุ่งเฉียดข้างลำเรือ น้ำที่กระเซ็นขึ้นมากระทบดาดฟ้าเรือส่งเสียง “ซี๊ด ๆ” ของการกัดกร่อน

“อะไรกันนั่น?” จางเหมยเจินเหรินอุทาน

เย่ชิวจ้องมองน้ำสีดำที่กำลังแผ่ขยายออกไปทีละน้อย “เป็นแมงป่องพิษ หนึ่งในผู้พิทักษ์ของเขตไร้สายลม พิษของมันกัดกร่อนพลังวิญญาณได้ ระวังอย่าให้โดนน้ำพวกนี้”

“เวรเอ๊ย แมงป่องยังมาอยู่ในทะเลได้อีกเรอะ?” เสียงจางเหมยเจินเหรินยังไม่ทันจบดี รอบเรือวิญญาณก็พลันผุดกระแสน้ำวนขึ้นมาหลายสิบแห่ง แต่ละกระแสน้ำวนมีหางยาวสีดำปกคลุมด้วยเกล็ดโผล่ออกมา

“ดูท่าจะไม่ได้มีแค่ตัวเดียวแล้ว” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะเย็น จากในแขนเสื้อดีดส่งยันต์เวทออกไปหนึ่งแผ่น แปรเปลี่ยนเป็นลูกธนูเล็กสิบสองดอกโคจรรอบร่าง

เย่ชิวชูมือขวาขึ้น โล่แสงสีทองผืนหนึ่งกางครอบเรือวิญญาณเอาไว้ “เหล่าโต้วซี ใจเย็น อย่าเพิ่งลงมือ แมงป่องพิษมันอยู่กันเป็นฝูง ฆ่าตัวเดียวจะล่อพวกมันให้มากันใหญ่ เรา…”

ตูม!

แมงป่องพิษตัวหนึ่งที่ลำตัวหนาเท่าอ่างอาบน้ำผุดทะลุผิวน้ำขึ้นมา อ้าปากเขื่องพุ่งใส่ทั้งสองคน

จางเหมยเจินเหรินสะบัดนิ้ว ลูกธนูเล็กสามดอกพุ่งออกไปดุจสายฟ้าวาบ แทงเข้าเบ้าตาทั้งสองข้างกับลำคอของแมงป่องพิษอย่างแม่นยำ

“ก๊าซ!”

แมงป่องพิษกรีดร้องโหยหวน ร่างยักษ์ตกฮวบลงทะเล ก่อคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ

“แย่แล้ว” เย่ชิวสบถในใจ

และก็เป็นไปตามนั้น

ไม่นานนัก ผิวน้ำทะเลก็ปั่นป่วนเดือดพล่าน แมงป่องพิษนับพันนับพันตัวกระโจนขึ้นมาจากผิวน้ำ ล้อมเรือวิญญาณเอาไว้แน่น

ดวงตาสีเขียวมรกตของพวกมันวาววับดุร้ายในความมืด หยดพิษที่ไหลจากปากทำให้น้ำทะเลกลายเป็นสีเขม่า ร่างของมันแต่ละตัวก็ยาวนับหลายจั้ง