บทที่ 3162: เส้นทางล้างแค้น

ภายในม่านกระโจม

“เบา... เบาหน่อย...” หยุนซีเม้มริมฝีปาก นิ้วเรียวยาวขาวดั่งหยกขีดลากทิ้งรอยแดงเป็นทางบนแผ่นหลังของเย่ชิว

ส่วนเซียนไป๋ฮวาแทบเอ่ยคำพูดให้ประโยคครบไม่ได้ ได้แค่ครางสะอื้นขาดหายเป็นห้วง ๆ

ทั้งคืน อุณหภูมิในห้องหอพุ่งสูงไม่หยุด จนกระทั่งขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสว่างจาง ๆ ศึกอันดุเดือดถึงได้ค่อย ๆ สงบลง

เย่ชิวโอบซ้ายกอดขวา มองสองงามในอ้อมแขน แล้วถอนหายใจอย่างอิ่มเอม

อีกไม่นานเขาต้องออกเดินทางสู่ทะเลตะวันออกที่อันตรายซ่อนอยู่รอบด้าน ความอบอุ่นในคืนนี้ บางทีอาจกลายเป็นแรงใจให้เขาก้าวต่อไป

ไม่นาน แสงอรุณอ่อน ๆ ก็ลอดมาจากนอกหน้าต่าง

วันใหม่กำลังจะเริ่มต้น

“ได้เวลาตื่นแล้ว”

เย่ชิวจำใจคลายแขนออกจากสองสาว ทว่าเซียนไป๋ฮวากับหยุนซีกลับกอดเขาแน่นกว่าเดิม ไม่ยอมปล่อย

แสงเช้าเล็ดลอดม่านโปร่ง สาดลงบนเตียงนอนแบบจีนโบราณ

เย่ชิวลูบเส้นผมของหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาเบา ๆ พูดเสียงนุ่ม “ผมต้องออกเดินทางแล้ว พวกเธออยู่ที่สำนัก ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”

ในดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่าก็รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้สำคัญเพียงใด จึงทำได้แค่พยักหน้ารับอย่างเงียบงัน

“สามี การเดินทางครั้งนี้ต้องระวังตัวให้มากนะ” หยุนซีกำชับ

เซียนไป๋ฮวาเอ่ยเสริม “พวกเราจะรอท่านกลับมา”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้า ก่อนถามขึ้นทันที “ลวี่หลัวยังปิดด่านฝึกตนอยู่หรือเปล่า?”

“ใช่” เซียนไป๋ฮวาตอบ “นอกจากลวี่หลัวแล้ว มหาอาวุโสกับประมุขสำนัก รวมทั้งเซียนกระบี่อีกสองสามท่านก็ปิดด่านฝึกตนอยู่เหมือนกัน”

“ว่าแล้วเชียว ทำไมเมื่อคืนถึงไม่เห็นเซียนกระบี่สุราพวกเขา” เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ ล้วงมือเข้าไปในถุงกิ่นคุน หยิบขวดหยกเล็กใบหนึ่งออกมายื่นให้เซียนไป๋ฮวา “ข้างในเป็นบ่อน้ำอมตะ ดื่มแล้วเยาว์วัยจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ นี่เป็นของที่ท่านอาจารย์มอบให้ผม พวกเธอแบ่งกันดื่มเถอะ”

“ขอบคุณสามีมาก” หยุนซีดีใจจนเก็บอาการแทบไม่อยู่

สำหรับสตรีแล้ว ไม่ว่าฐานะจะสูงส่งเพียงใด หรือพลังบำเพ็ญเพียรจะลึกซึ้งแค่ไหน ก็ยากจะต้านทานแรงล่อลวงของความเยาว์วัยนิรันดร์

“คนในครอบครัวเดียวกัน จะเกรงใจกันไปทำไม” เย่ชิวว่า “ผมต้องไปแล้ว”

“ให้พวกเราช่วยแต่งตัวให้เถอะ” เซียนไป๋ฮวากับหยุนซีตั้งท่าจะลุกขึ้นมาช่วยสวมเสื้อผ้าให้เย่ชิว แต่ยังไม่ทันยืนดี หัวเข่าก็อ่อนยวบ ทั้งคู่ทรุดฮวบกลับลงไปบนเตียงนอนแบบจีนโบราณ คิ้วงามขมวดแน่นด้วยความปวดเมื่อย

“เป็นอะไรไป?” เย่ชิวรีบถาม

ได้ยินดังนั้น สองสาวก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน จ้องเขาด้วยแววตาตัดพ้อ

แก้มของเซียนไป๋ฮวาขึ้นสีแดงระเรื่อ ส่วนหยุนซีกลับเอ่ยว่า “สามีนั่นแหละผิด หมดแรงเดินเลย นึกว่าเป็นวัวกระทิงอยู่หรือไง”

เย่ชิวถึงได้เข้าใจ หัวเราะลั่นออกมา

“พวกเธอพักให้ดีเถอะ ผมแต่งตัวเองได้” เย่ชิวพูดจบก็รีบสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย จากนั้นก้มลงจุมพิตหน้าผากของสองสาวคนละที

“แล้วพบกัน!”

เย่ชิวโบกมือลา ทิ้งเพียงแผ่นหลังอันองอาจไว้ให้มอง แล้วก้าวฉับออกจากห้องไป

พอเขาออกไป หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาก็นอนอยู่บนเตียงนอนแบบจีนโบราณต่อไป โดยไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย

“ไม่รู้เลยว่าเขาไปครั้งนี้ อีกนานแค่ไหนถึงจะกลับมาได้?” เซียนไป๋ฮวาพึมพำเสียงแผ่ว

“ขอให้สามีทุกอย่างราบรื่นเถอะ!” หยุนซีว่า

ต่อจากนั้น หยุนซีก็ถามเสียงเบา “พี่หญิง ท่านว่าหรือว่าสามีของพวกเรา...จะไม่ค่อยไหวหรือเปล่า?”

“เขายังจะไม่ไหวอีก?” เซียนไป๋ฮวาหัวเราะ “เมื่อคืนเจ้าแทบจะถูกเขาจัดจนแหลกอยู่แล้วนะ”

หยุนซีหน้าแดงก่ำ รีบว่า “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นสักหน่อย พี่หญิงเข้าใจผิดแล้ว ฉันหมายถึงว่า พวกเราอยู่กับสามีมานานขนาดนี้ ทำไมท้องถึงไม่มีวี่แววสักนิด?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เซียนไป๋ฮวาเองก็รู้สึกกลุ้มใจไม่แพ้กัน

ในบรรดาคนจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเหล่านี้ นางคือคนที่ติดตามเย่ชิวนานที่สุด แต่ท้องของนางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยสักนิด

“เขา...น่าจะไม่มีปัญหานะ” เซียนไป๋ฮวาว่า “ที่โลกมนุษย์เขามีลูกสาวอยู่แล้ว อีกอย่าง ตอนที่พวกเราออกจากโลกมนุษย์ ไป่ปิงก็ตั้งครรภ์อยู่ด้วย”