บทที่ 3168: ตำนานแห่งพุทธะ (ภาคปลาย)

พระอรหันต์นักรบสละทางโลกโดยสิ้นเชิง มุ่งหน้าสู่พุทธะด้วยใจศรัทธา แม้ร่างกายพิการ แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งไม่ยอมโอนอ่อน

เขาอาศัยเพียงความมุ่งมั่นอันใหญ่หลวง เดินเท้าฝ่าฟันมาจนถึงภูเขาซูมี่ ใช้ไม้สร้างศาลาเล็ก ๆ ขึ้นหลังหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาก็นั่งคัดลอกพระสูตรอยู่ที่นั่น

และการคัดลอกครั้งนี้ ก็กินเวลายาวนานถึงแสนปี

กระทั่งวันหนึ่งหลังจากผ่านไปแสนปี พระอรหันต์นักรบก็พลันบรรลุธรรม ก้าวสู่หนทางแห่งการบำเพ็ญใหม่อีกครา

จากนั้น เขานั่งสมาธิใต้ต้นโพธิ์ต้นหนึ่ง ยังคงนิ่งไม่ไหวติงอยู่อย่างนั้นอีกแสนปี

แสนปีต่อมา พระอรหันต์นักรบบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ค้นพบวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะมากมาย สร้างพระธรรมแห่งนักรบขึ้นมาด้วยตัวเอง ไร้ผู้ต้านทั่วหล้า

สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญคนหนึ่ง การบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ นับได้ว่าเป็นจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว ทว่า สำหรับพระอรหันต์นักรบ นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ในวันเวลาต่อจากนั้น เขาอาศัยพลังเพียงลำพัง สร้างวัดใหญ่เล็กบนภูเขาซูมี่รวมทั้งสิ้นสี่ร้อยแปดสิบสี่แห่ง รับศิษย์อย่างกว้างขวาง ไม่นานนัก ภูเขาซูมี่ก็กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะของเหล่าพุทธะผู้บำเพ็ญเพียรทั่วหล้า

นับแต่นั้น ซีโม่ก็กลายเป็นคำเรียกขานแทนพุทธศาสนาไปโดยปริยาย

พระอรหันต์นักรบจึงกลายเป็นผู้นำพุทธศาสนารุ่นประวัติศาสตร์

ถ้าหากคิดว่าหนทางตำนานของเขาสิ้นสุดลงตรงนี้ล่ะก็ บอกได้คำเดียวว่า…คิดผิดถนัด

ในห้วงเวลาที่ภูเขาซูมี่รุ่งเรืองถึงขีดสุด และชื่อเสียงของพระอรหันต์นักรบส่องสว่างรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดเช่นกัน เขากลับทำสิ่งหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน

พระอรหันต์นักรบ…หลงรักหญิงคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

ถ้าเรื่องนี้ไปเกิดกับพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานในวันนี้ ก็คงไม่ถือว่าแปลกอะไร เพราะพุทธะผู้บำเพ็ญเพียรแห่งวัดต้าหลยิน บางส่วนเดิมทีก็อาศัยการดูดซับหยินของสตรีเพื่อเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรอยู่แล้ว

ทว่ากับภูเขาซูมี่ในยุคนั้น นี่เป็นเรื่องใหญ่หลวงฟ้าถล่มดินทลาย

ตั้งแต่แรกเริ่ม พระอรหันต์นักรบได้รณรงค์ให้ทุกผู้คนสำรวมกายใจ มุ่งสู่พุทธะด้วยความซื่อตรง เขาตั้งกฎขึ้นมาชุดหนึ่งโดยเฉพาะ ตั้งชื่อว่า “ข้อห้ามแปดประการ”

ข้อหนึ่ง ห้ามฆ่าสัตว์

ข้อสอง ห้ามลักขโมย

ข้อสาม ห้ามประพฤติผิดในกาม

ข้อสี่ ห้ามพูดปด

ข้อห้า ห้ามดื่มสุรา

ข้อหก ห้ามประดับดอกไม้หรือของหอม

ข้อเจ็ด ห้ามนั่งนอนบนเตียงที่สูงกว้างฟุ่มเฟือย

ข้อแปด ห้ามฉันอาหารในเวลาวิกาล

เหล่าศิษย์ต่างก็เคารพเชื่อฟังคำสั่งอาจารย์อย่างเคร่งครัด ใครจะคิดเล่าว่า คนที่ทำลายข้อห้ามกลับกลายเป็นพระอรหันต์นักรบเอง

เขาหลงรักผู้หญิงคนหนึ่ง และรักจนถอนตัวไม่ขึ้น

ตามเหตุผลแล้ว ในฐานะพระอาจารย์ผู้สูงส่งแห่งพุทธศาสนารุ่นหนึ่ง เป็นถึงยอดฝีมือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ไม่น่าจะก่อความผิดตื้นเขินเช่นนี้ ทว่าเขากลับก้าวพลาดลงไปเต็ม ๆ

สิ่งที่ทำให้เหล่าศิษย์ไม่เข้าใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ หญิงที่พระอรหันต์นักรบตกหลุมรัก ไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่โตอะไร หากเป็นเพียงสาวชาวบ้านคนหนึ่งเท่านั้น

สำหรับเหล่าศิษย์พุทธศาสนาแห่งภูเขาซูมี่ในยุคนั้น เรื่องนี้มีเพียงสามคำที่อธิบายได้

ฟ้าถล่มดินทลาย!

ในฐานะผู้ศรัทธาในพุทธศาสนาอย่างสุดจิตสุดใจ ในฐานะผู้ติดตามพระอรหันต์นักรบ ศิษย์บางส่วนเชื่อโดยไม่ลังเล ว่าต้องเป็นเพราะสาวชาวบ้านคนนั้นใช้กลอุบายลึกลับบางอย่าง ทำให้พระอรหันต์นักรบถูกความหลงบังตา

ดังนั้น ศิษย์บางคนยอมแม้กระทั่งทำลายข้อห้ามของตนเอง ก็ยังจะต้องฆ่าหญิงคนนั้นให้ได้ เพื่อให้พระอรหันต์นักรบได้หวนคืนสู่หนทางอันถูกต้อง

ใครจะคิดว่า ผลลัพธ์ของเรื่องราวกลับเกินความคาดหมายของเหล่าศิษย์ไปไกลนัก

แรกเริ่ม พระอรหันต์นักรบลงมือช่วยเหลือหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงนางออกมาจากห้วงอันตรายทุกครา

ครั้นต่อมาชักจะรำคาญ เขาจึงลงมือวางค่ายเวทย์ขนาดใหญ่หนึ่งชุด ปกป้องหญิงสาวเอาไว้อย่างมิดชิด

เหล่าศิษย์ล้อมโจมตีค่ายเวทย์อยู่ภายนอก ส่วนเขาอยู่ด้านในพลอดรักกระหนุงกระหนิงกับหญิงคนรัก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต้องการแสดงจุดยืนของตนเองให้ชัดเจน หรือจงใจยั่วโทสะศิษย์ทั้งหลาย เขาตั้งค่าค่ายเวทย์ให้กลายเป็นแบบโปร่งใส การกระทำทุกฝีไม้ลายมือของเขากับหญิงสาวจึงถูกเหล่าศิษย์มองเห็นกันจะจะ

ชั่วขณะนั้น ความศรัทธาของศิษย์นับไม่ถ้วนพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า พระอรหันต์นักรบที่เคยเป็นดั่งเทพเจ้าผู้คู่ควรแก่การกราบไหว้อันสูงสุดในใจตน จะกลายมาเป็นคนเช่นนี้ได้

พวกเขาอยากถามฟ้าแทบขาดใจ ว่าแท้จริงแล้วฟ้าดินบิดเบี้ยวไปตั้งแต่เมื่อใด