ตอนที่ 3167
บทที่ 3169: มรดกวิชาชั่วชีวิต
October 21, 2026
พระอรหันต์นักรบพูดต่อว่า “ปีนั้นตอนสู้กับเผ่าเทพ ผมบาดเจ็บสาหัส เลยหนีมาถึงทะเลตะวันออก เจอสถานที่แห่งนี้ ตั้งใจจะพักฟื้นบาดแผล รอวันกลับมาผงาดอีกครั้ง”
“แต่บาดแผลมันสาหัสเกินไป แถมยังรักษาไม่ได้”
“ไม่นานนัก ผมก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว”
“ตอนที่ร่างกายของผมกำลังจะถูกทำลายล้างนั่นเอง ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นก็ปรากฏตัวขึ้น มาช่วยคุ้มครองวิญญาณส่วนหนึ่งของผมเอาไว้”
“ก็เขานั่นแหละ ที่ให้ผมรอคุณอยู่ที่นี่”
เย่ชิวถามว่า “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่ารอผมอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือครับ?”
พระอรหันต์นักรบไม่ตอบตรง ๆ กลับถามว่า “เย่ชางเซิง ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพ จริงไหม?”
พลังชี่ในกายเย่ชิวไหลเวียนพลุ่งพล่าน เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างก็โปร่งใสไปทั้งตัว มองเห็นกระดูกด้านในที่มีอักขระเวทมนตร์แน่นขนัดไปทั่ว
“คำสาปแห่งเทพเจ้า!”
ดวงตาพระอรหันต์นักรบสว่างวาบ “ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นไม่ได้หลอกผม เจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพจริง ๆ”
“ดีมาก!”
“เวลาของผมเหลือไม่มากแล้ว เย่ชางเซิง ผมอยากรบกวนขอให้คุณช่วยเรื่องหนึ่ง”
เย่ชิวว่า “ท่านอาวุโสเชิญพูดมาได้เลยครับ”
พระอรหันต์นักรบอ้าปากพ่นออกมา ทันใดนั้นก็มีลูกปัดสีทองขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของเขา
ท่ามกลางห้องหินอันมืดสลัว ลูกปัดสีทองลูกนั้นราวกับดวงอาทิตย์ยามอรุณแรกแย้ม ส่องแสงเจิดจ้า
บนผิวลูกปัดมีแสงสีรุ้งไหลวนไปมา แสงเรืองรองหมุนคล้อยไปตามการเคลื่อนไหวช้า ๆ ของลูกปัด ดุจสายรุ้งที่มีชีวิตแปรเปลี่ยนรูปทรงไม่หยุด
มองลึกเข้าไปภายในลูกปัด ราวกับมีดาราจักรไหลเชี่ยวอยู่ข้างใน อักขระเวทมนตร์สีทองเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนโผล่แล้วหายวับ สลับกันว่ายวนไปมาเหมือนมีชีวิต เปล่งกลิ่นอายโบราณและศักดิ์สิทธิ์ออกมา
เย่ชิวเห็นเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือพระธาตุลูกหนึ่ง
พระอรหันต์นักรบชี้ไปที่พระธาตุ เอ่ยว่า “พระธาตุลูกนี้ กลั่นรวมมรดกวิชาชั่วชีวิตของผมเอาไว้ ผมอยากให้คุณช่วยเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้คนคนหนึ่ง”
“ให้ใครหรือครับ?” เย่ชิวถาม
พระอรหันต์นักรบว่า “ให้ลูกชายของผม”
หา?
เย่ชิวถึงกับหน้าเหวอ
พระอรหันต์นักรบยังมีลูกชายอีก เรื่องแบบนี้…
ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?
พระอรหันต์นักรบกล่าวว่า “ปีนั้นตอนที่เผ่าเทพรุกรานลงมา ผมก็ลางสังหรณ์ตั้งแต่แรกแล้วว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะต้องนองเลือด ตอนนั้นลูกชายของผมยังเด็กมาก”
“เพื่อความปลอดภัยของเขา ผมเลยผนึกเขาเอาไว้”
“ผมหวังว่าคุณจะหาตัวเขาให้พบ แล้วเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้เขา”
ผนึกไว้?
เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง คำนวณจากเวลาแล้ว ลูกชายของพระอรหันต์นักรบถูกผนึกไว้อย่างน้อยก็หลายแสนปีเข้าไปแล้ว
เขาไม่ลังเลเลย ตอบตกลงในทันที ท้ายที่สุด พระอรหันต์นักรบก็คือตำนานของพุทธศาสนา
“ไม่มีปัญหาครับ” เย่ชิวถามต่อ “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่าท่านผนึกลูกชายไว้ที่ไหนครับ? แล้วจะคลายผนึกได้อย่างไร?”
พระอรหันต์นักรบว่า “ผมผนึกเขาไว้ที่ดินแดนตะวันตกสุดแห่งทะเลทรายตะวันตก รอให้คุณไปถึงซีโม่ พระธาตุลูกนี้จะพาคุณไปเอง”
“แค่ถือพระธาตุลูกนี้ไว้ ก็เปิดผนึกได้แล้ว”
“ผู้น้อยเข้าใจแล้วครับ” เย่ชิวพลันถามขึ้นมาอีกว่า “ท่านอาวุโส ท่านเชื่อใจผมขนาดนี้เลย ไม่กลัวว่าผมจะเก็บพระธาตุลูกนี้ไว้คนเดียวหรือครับ?”
“คุณไม่ทำหรอก” พระอรหันต์นักรบว่า “ถึงผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน แต่ผมเชื่อสายตาของผู้สูงส่งลึกลับท่านนั้น”
เย่ชิวเผยยิ้มบาง ๆ “ท่านอาวุโสวางใจได้เลยครับ ในเมื่อผมรับปากท่านแล้ว ผมจะไม่มีวันผิดคำสัญญา ผมจะเอาพระธาตุลูกนี้ไปส่งถึงมือลูกชายของท่านให้ได้”
“ขอบคุณมาก” พระอรหันต์นักรบพูดจบ ร่างกายเริ่มแผ่ออกมาเป็นเส้นแสงสีทองสายแล้วสายเล่า เขารีบเอ่ยว่า “เย่ชางเซิง ผมไม่ให้คุณช่วยฟรี ๆ หรอก”
“วันใดที่คุณคลายผนึกได้ แล้วหาตัวลูกชายของผมพบ คุณจะได้เห็นต้นโพธิ์ศักดิ์สิทธิ์ต้นหนึ่ง”