บทที่ 3170: ทะเลหมอกกลืนวิญญาณ

ตูม!

ตูม!

ตูม!

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินเพิ่งกระโจนพ้นถ้ำใต้ดินขึ้นมา ก็เห็นโขดหินรอบด้านระเบิดแตกสะบั้นเป็นทอด ๆ

ท่ามกลางเสียงระเบิดคำราม คลื่นทะเลยกตัวสูงเสียดฟ้ากว่าพันจั้ง โขดหินสีดำที่ดำรงอยู่นับหมื่นปี กลับแหลกสลายกลายเป็นผงในชั่วพริบตา ถูกคลื่นเชี่ยวซัดหายไปไม่เหลือซาก

“นี่มัน…” จางเหมยเจินเหรินเบิกตาโพลง “แนวปะการังหมื่นดาวหายไปดื้อ ๆ แบบนี้เลยหรือ?”

เย่ชิวจ้องผิวน้ำทะเลที่ค่อย ๆ สงบลง เอ่ยเสียงแผ่ว “การมีอยู่ของแนวปะการังหมื่นดาวเกี่ยวพันกับพระอรหันต์นักรบ ตอนนี้พระอรหันต์นักรบสูญสลายสิ้นแล้ว แนวปะการังหมื่นดาวย่อมดับตามไปด้วยเป็นธรรมดา”

จางเหมยเจินเหรินจุ๊ปากเบา ๆ “วิชาอภินิหารของผู้ทรงพลังในพุทธศาสนา ช่างลึกล้ำจนผีสางเทวดายังยากหยั่งถึงจริง ๆ”

ทั้งสองไม่หยุดอยู่ต่อ ควบคุมดาบเหินฟ้าบินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกต่อไป

ระหว่างทะเลกับท้องฟ้า มีเพียงแสงดาวเป็นเพื่อนทาง

ผ่านไปหลายชั่วยาม หมอกดำข้นหนาทึบผืนหนึ่งก็พลันโผล่ขึ้น ณ ปลายสายตา

หมอกดำนั้นห้อยลงมาราวผ้าม่านหนาหนัก คลุมทะเลทั้งผืนไว้ ภายในหมอกพอเห็นแสงสายฟ้าสีม่วงคล้ำแวบวาบลาง ๆ ทว่ากลับเงียบไร้เสียงอย่างประหลาด

ประหลาดยิ่งกว่านั้น ตอนเย่ชิวเตรียมจะควบคุมดาบเหินฟ้าพุ่งฝ่าพื้นที่นี้ ดาบขี่สายลมกลับเหมือนชนกำแพงล่องหน ชะงักกึกไปทันที

“ที่นี่ควบคุมดาบเหินฟ้าไม่ได้”

เย่ชิวรีบเก็บดาบขี่สายลม ใบมือสะบัดหยิบเรือวิญญาณขนาดเท่าฝ่ามือออกมาโยนลงผิวน้ำทะเล เรือวิญญาณพอแตะน้ำก็ขยายตัว พริบตาเดียวกลายเป็นเรือเล็กลำสีเขียว ยาวราวสามจั้ง

จางเหมยเจินเหรินจ้องหมอกดำ ปีกจมูกกระเพื่อม “ไอ้กลิ่นไอหยินอาฆาตนี่หนักมาก…หมอกนี่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่”

“นี่คือหมอกทะเลกลืนวิญญาณ” เย่ชิวเอ่ยเสียงขรึม “หมอกนี้กลืนกินวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกบำเพ็ญได้ ถ้าหลงเข้าไป จะกลายเป็นซากเดินได้ก่อน แล้วค่อยตาย”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินดังนั้นก็ถามขึ้น “ที่นี่ควบคุมดาบเหินฟ้าไม่ได้ แล้วใช้เรือวิญญาณจะรอดไหม?”

เย่ชิวย้อนถาม “นอกจากเรือวิญญาณ ท่านยังมีวิธีที่ดีกว่านี้อีกหรือ?”

จางเหมยเจินเหรินชะงักไป พูดไม่ออก

เย่ชิวมองลึกเข้าไปในทะเลหมอก ดวงตาวาบแสงทองขึ้นมาครู่หนึ่ง “ไป”

ทันใดนั้น ทั้งคู่กระโดดขึ้นเรือวิญญาณ

เรือวิญญาณเพิ่งแล่นเข้าเขตหมอกดำ แสงรอบด้านก็ดับวูบทันที นั่นไม่ใช่แค่ความมืดธรรมดา แต่เป็นความมืดที่กดทับจนสัมผัสเทพยังถูกบีบให้มืดมิดสิ้นเชิง

เย่ชิวดีดนิ้วเบา ๆ ด้านข้างเรือวิญญาณก็สว่างขึ้นด้วยตะเกียงสำริดสองดวง แสงเหลืองหม่นจากตะเกียงฉายออกไปได้แค่ราวหนึ่งจั้งเท่านั้น

ครืด…

จู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังมาจากใต้ท้องเรือ คล้ายมีอะไรบางอย่างกำลังกรีดขูดแผ่นกระดานเรือเบา ๆ

จางเหมยเจินเหรินสะบัดมือโยนยันต์ไฟออกไปแผ่นหนึ่ง แสงจากเปลวไฟยันต์ส่องลงบนผิวน้ำทะเล ก็เห็นแขนซีดขาวนับไม่ถ้วนยื่นโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ นิ้วทั้งห้ากางออกคล้ายกำลังคว้าควานหาอะไรบางอย่าง

“ผีน้ำวิญญาณหยิน!” ดวงตาจางเหมยเจินเหรินหรี่ลง อุทาน “ต้องตายกันไปสักกี่ศพถึงจะเลี้ยงไว้ได้มากขนาดนี้…”

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเพลงใสกังวานก็ดังลอดออกมาจากในหมอก

บางคราวเลือนห่าง บางคราวใกล้ชิด บางทีฟังคล้ายเสียงหัวเราะคิกคักของสาวน้อย บางคราฟังเหมือนเสียงคร่ำครวญโหยหวนของหญิงชรา

ทันใดนั้น เย่ชิวก็รู้สึกวิญญาณแท้ปวดหนึบขึ้นมา เขารีบเร่งพลังชี่ปกป้องวิญญาณแท้ พร้อมเตือนจางเหมยเจินเหริน

“เหล่าโต้วซี เร็ว ปิดการได้ยินซะ”

ทว่าจางเหมยเจินเหรินขยับช้ากว่าก้าวหนึ่ง แววตาเริ่มล่องลอยพร่าเลือน ร่างหมุนตัวจะเดินไปที่ขอบเรือเสียแล้ว

เย่ชิวคว้าแขนจางเหมยเจินเหรินเอาไว้ กระชากเสียงตวาด “ได้สติ!”

จางเหมยเจินเหรินสะท้านทั้งตัว มองภาพตรงหน้าตาโพลง เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก “หวุดหวิดแล้ว เกือบหลงกลเข้าเต็ม ๆ”

ในจังหวะเดียวกัน เรือวิญญาณก็สั่นโคลงอย่างรุนแรง

เย่ชิวก้มลงมอง เพิ่งเห็นว่าผิวน้ำทะเลไม่รู้เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด กลายเป็นของเหลวสีดำข้นหนืด ฟองอากาศนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจากก้นลึก ในนั้นแต่ละฟองล้วนห่อหุ้มใบหน้าคนที่บิดเบี้ยวอยู่

พร้อมกันนั้น ดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาก็สั่นฮึมฮัม ส่งเสียงร้องเตือนออกมา

“เหล่าโต้วซี เตรียมสู้!”

คำพูดเย่ชิวเพิ่งจะหลุดจากปาก

ตูม!

เสาน้ำเสียดฟ้าพุ่งขึ้นมาก่อนหนึ่งสาย ถัดมาร่างมหึมาหนึ่งก็ทะลึ่งขึ้นเหนือผิวน้ำ

มันเป็นอสุรกายสีดำสนิททั้งตัว รูปร่างคล้ายหมึกยักษ์แต่มีดวงตาเป็นร้อย ๆ ดวง ทุกหนวดเต็มไปด้วยปุ่มดูด และในปุ่มดูดทุกเม็ดต่างมีปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวคมกริบอ้าค้างอยู่

กรี๊ด——

อสูรคำรามด้วยเสียงแหลมบาดหู คลื่นเสียงสั่นสะเทือนจนเรือวิญญาณสั่นคลอนแทบพลิกคว่ำ

เย่ชิวกระทืบเท้าลงกับดาดฟ้าเรือ

ตึง!

เรือวิญญาณที่โคลงเคลงก็ทรงตัวนิ่งสนิทขึ้นมา