บทที่ 3172: ร่างเทพเก้าอาทิตย์

ราชานักบุญไร้เทียมทาน!

เย่ชิวมองเพียงแวบเดียวก็เห็นระดับพลังของชายหนุ่มในชุดครุยลายงูหลาม ชุดพลังบำเพ็ญเพียรน่าจะพอ ๆ กับหนิวต้าลี่ ยังห่างจากจางเหมยเจินเหรินอยู่มาก

พอเขาปรากฏตัว เย่ชิวก็แอบเปิดดวงตาสวรรค์ แสงในดวงตาไหลวนไม่หยุด

“อีกาทองสามขา!”

เย่ชิวมองเห็นร่างแท้ของชายหนุ่มผู้นั้น แท้จริงแล้วคืออีกาทองสามขา เลือดทั้งร่างเป็นสีทองคำ

“ไอ้หนิง ข้าคือไท่จื่อจินอูที่สิบ วันนี้ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย” ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่หน้าคฤหาสน์ เอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า “ส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์มา ข้าจะเว้นชีวิตเจ้าไว้”

เย่ชิวหรี่ตาลง คิดในใจว่า “ถึงขั้นให้ไท่จื่อแห่งจินอูจู๋ลงมือเองได้ ชัดเลยว่าของวิเศษในมือเด็กหนุ่มไม่มีทางธรรมดา”

อย่างไรเสีย เด็กหนุ่มคนนั้นก็แค่จุดสูงสุดของระดับทะลวงเทพ ยังไม่ทันได้บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์

“เพ้ย!”

เด็กหนุ่มถุยเอาก้อนเลือดออกมา คำรามด่า “จะเอาของวิเศษก็เหยียบผ่านศพข้าไปก่อน!”

“เจ้าแน่ใจว่าจะไม่ส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมางั้นเหรอ?” ไท่จื่อจินอูที่สิบกวาดตามองชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเย็นเฉียบ แสยะยิ้มโหดเหี้ยม “หรือว่า เจ้าอยากให้ชาวเกาะของเจ้าตายกันทั้งเกาะจนไม่มีแม้ที่ฝังศพ?”

เป็นคำขู่แบบโจ่งแจ้งไม่ปิดบัง

ได้ยินดังนั้น สีหน้าเด็กหนุ่มก็เปลี่ยน เขาผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลัน ชักดาบยาวขึ้นมาชี้ไปที่ไท่จื่อจินอูที่สิบ quátถามเสียงกร้าว “คิดจะทำอะไร!”

“เจ้าว่าข้าคิดจะทำอะไรล่ะ?” ไท่จื่อจินอูที่สิบพูดอย่างเฉยเมย “เป้าหมายของข้าคือไม้ศักดิ์สิทธิ์ แค่เจ้ายกมันให้ข้า ข้าก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มิฉะนั้น...ข้าจะกวาดล้างทั้งเกาะ ไม่ให้เหลือแม้สุนัขไก่สักตัว”

“ข้า...ข้าจะฆ่าเจ้า!” เด็กหนุ่มเดือดดาลสุดขีด ฟาดดาบลงใส่ไท่จื่อจินอูที่สิบทันที

ไท่จื่อจินอูที่สิบไม่แม้แต่จะหลบ รอจนคมดาบฟันมาถึงเบื้องหน้า จึงเพียงยื่นสองนิ้วออกมา หนีบดาบเอาไว้อย่างเบา ๆ

“เป๊าะ!”

ทันใดนั้น ดาบยาวในมือเด็กหนุ่มก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

“แค่ระดับขอบเขตเชื่อมเทพ กล้าจะมาท้าสู้กับข้า? ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจริง ๆ” ไท่จื่อจินอูที่สิบหัวเราะอย่างเหยียดหยาม สะบัดมือขวางไปอย่างขอไปที

“ปัง!”

เด็กหนุ่มถูกซัดปลิวราวว่าวสายขาด ลอยคว้างไปไกลก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสดพุ่งออกมาจากปากไม่ขาดสาย

“ไอ้หนิง ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้านะ แต่ต่อหน้าข้า เจ้าก็แค่ตัวมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น”

“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย ต่อให้เป็นพ่อแม่ของเจ้า ก็ยังเป็นได้แค่มดปลวกเหมือนกัน”

ไท่จื่อจินอูที่สิบมองลงมาอย่างผงาดเหนือหัวเด็กหนุ่ม พูดเสียงเย็นว่า “ในเมื่อเป็นมดปลวก ก็ต้องมีสำนึกของมดปลวก ถ้าไม่อยากลงเอยเหมือนพ่อแม่ของเจ้า ก็รีบส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาเดี๋ยวนี้”

เด็กหนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “เจ้าฆ่าพ่อแม่ของข้า ฆ่าล้างสมาชิกตระกูลของข้า ยังอยากให้ข้ามอบไม้ศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า ฝันไปเถอะ!”

แววตาไท่จื่อจินอูที่สิบพุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่าราวพายุ เสียงเย็นเยียบ “ความอดทนของข้ามีจำกัด เจ้าคิดให้ดี ๆ จะดีกว่า”

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็แอบปะปนเข้าไปอยู่ท่ามกลางชาวเกาะแล้วอย่างแนบเนียน

“ท่านลุง ที่นี่เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?” เย่ชิวถามเบา ๆ กับชายชราผมขาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ชายชราเห็นหน้าคนแปลกหน้าสองคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าในเวลาแบบนี้ยังจะมีคนนอกโผล่มาบนเกาะได้

แล้วชายชราก็ระเบิดอารมณ์อย่างเจ็บแค้น “ไอ้จินอูจู๋เฮงซวย! พวกมันหมายตาไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าเกาะเอากลับมาจากทะเล ไม่เพียงฆ่าเจ้าเกาะกับภรรยา ตอนนี้แม้แต่เจ้าเกาะน้อยมันก็ยังไม่ยอมปล่อย ถ้าเจ้าเกาะน้อยไม่ส่งของวิเศษให้ เกรงว่าคนทั้งเกาะเราจะต้องซวยไปด้วย...”

“พวกท่านมาจากที่ไหนกัน รีบไปซะเถอะ ก่อนจะซวยโดนลูกหลงไปด้วย”

“ไม้ศักดิ์สิทธิ์?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วสงสัย “ไม้ศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน ถึงกับทำให้ไท่จื่อแห่งจินอูจู๋ต้องลงมือเอง?”

“เฮ้อ...” ชายชราส่ายหัวถอนใจ “รายละเอียดข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัด ครึ่งเดือนก่อนเจ้าเกาะออกทะเล กลับมาพร้อมไม้ศักดิ์สิทธิ์ท่อนหนึ่ง เหมือนจะบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับหงส์ไฟอะไรสักอย่าง”

หงส์ไฟ กับไม้ศักดิ์สิทธิ์...

พอสองคำนี้ถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็นึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที

หงส์ไฟมิลงเกาะ หากไม่ใช่ไม้หวูถง!