บทที่ 3173: ตบหน้าวิหคทองคำ

“เด็กนั่นเป็นร่างเทพเก้าอาทิตย์เหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยิน

ร่างเทพเก้าอาทิตย์นั้นมิได้อ่อนด้อยไปกว่าร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด หากเติบโตขึ้นไปได้เต็มที่ อนาคตย่อมแข็งแกร่งเทียบจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ กระทั่งบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ทันใดนั้น แววตาที่จางเหมยเจินเหรินใช้มองเด็กหนุ่มก็ร้อนแรงขึ้นมาในทันที ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ

“เจ้าเด็กนี่ ข้าอยากรับไอ้หนูนั่นเป็นศิษย์ เจ้าคิดว่าไง?”

เย่ชิวว่า “ฉันจะคิดยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก คุณต้องดูว่าเขายอมคารวะรับคุณเป็นอาจารย์รึเปล่าต่างหาก”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้าน่ะคือร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด แถมยังเป็นยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุด เวทแห่งเต๋าเชื่อมถึงเทพ การได้เป็นศิษย์ข้า นั่นเป็นวาสนาที่เขาสั่งสมมาหลายชาติ เขาจะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ?”

“อย่าเพิ่งฟันธงไปก่อนเลย ไว้ตอนนั้นค่อยถามเขาดู—” เย่ชิวพูดยังไม่ทันจบ เสียงของไท่จื่อจินอูที่สิบก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

ไท่จื่อจินอูที่สิบเห็นการเปลี่ยนแปลงของเด็กหนุ่ม ตอนแรกก็อึ้งไป ก่อนจะหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่คิดเลยว่าจะมีของแถมแบบนี้”

“ร่างพิเศษบวกกับไม้ศักดิ์สิทธิ์ คราวนี้ไท่จื่ออย่างข้ากำไรยกใหญ่เลย”

“ไอ้แซ่หนิง เอาไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาส่ง แล้วมาทำตัวเป็นข้ารับใช้ของไท่จื่ออย่างข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

เด็กหนุ่มฮึดฮัดเย็นชา “เจ้าฆ่าพ่อแม่ของข้า ฆ่าสมาชิกตระกูลของข้า เลือดแค้นนี้ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าดินเดียวกันได้ ยังคิดให้ข้าไปเป็นข้ารับใช้เจ้าอีก ฝันไปเถอะ”

“ฮึ ดีๆ ไม่ชอบ เลือกจะหาที่ตายเอง” ไท่จื่อจินอูที่สิบฮึดฮัด แล้วสั่งองครักษ์เกราะทองเสียงเย็น “วางค่ายกล จับมันเป็นๆ”

“ไม้ศักดิ์สิทธิ์ข้าต้องได้ เด็กนี่ข้าก็ต้องได้”

“ครับ!” องครักษ์เกราะทองสิบกว่าคนรีบเข้าตำแหน่งค่ายกล ทันใดนั้นโซ่สีทองเส้นแล้วเส้นเล่าพุ่งออกจากมือพวกเขา สานไขว้กันเป็นกับดักฟ้าดินครอบกดลงมาบนตัวเด็กหนุ่ม

แต่เดิมพลังชีวิตบนตัวเด็กหนุ่มกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง หากปล่อยไปแบบนี้ อีกไม่นานก็จะบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ได้ ทว่าจวนถึงจุดสำคัญกลับถูกองครักษ์สิบกว่าคนบุกเข้าใส่ เขาจำต้องออกแรงตอบโต้

“ตูม!”

ทั่วร่างเด็กหนุ่มอาบไปด้วยแสงทองคำ หมัดเดียวทุบใส่ตาข่ายโซ่ เสียง “ปุ!” ดังขึ้น รูโหว่ใหญ่ปรากฏบนตาข่ายในทันที

ถัดจากนั้น เด็กหนุ่มก็ชกทั้งสองมือรัวออกไปไม่หยุด ไม่นานตาข่ายก็ถูกทุบแตกกระจุยหมดสิ้น ส่วนองครักษ์เกราะทองสิบกว่าคนนั้น ต่างก็ถูกหมัดของเขาซัดกระเด็นไปตามๆ กัน

ในจำนวนนั้นยิ่งมีอยู่สองคน ถูกเขาทุบตายคาที่ ร่างกลับกลายเป็นวิหคทองคำสองตัว เลือดสาดกระจายเต็มพื้น

ไท่จื่อจินอูที่สิบเห็นฉากนี้ กลับไม่โกรธ กลับกันยังหัวเราะชอบใจ “ไม่เสียทีที่เป็นร่างพิเศษ มีคุณสมบัติจะเป็นข้ารับใช้ข้าจริงๆ”

“แต่ตอนนี้เจ้ายังอ่อนเกินไป ไม่ว่าเจ้าจะต่อต้านยังไง ก็เปล่าประโยชน์”

บรรดาองครักษ์กำลังจะรุมเข้าใส่เด็กหนุ่มอีกครั้ง แต่กลับถูกไท่จื่อจินอูที่สิบชูมือห้ามไว้ก่อน

“พวกกระจอก! มีตั้งหลายคนยังเอาเด็กหนุ่มคนเดียวไม่ได้ ไร้ค่า”

ไท่จื่อจินอูที่สิบด่าองครักษ์จบก็ยกมือขึ้นทันที แสงทองคำสายหนึ่งพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของเด็กหนุ่ม

หากถูกหนึ่งกระบวนท่านี้ เด็กหนุ่มต้องถูกสะกดแน่นอน

“เจ้าเด็กนี่ เราจะลงมือไหม—” จางเหมยเจินเหรินพูดยังไม่ทันจบ เย่ชิวก็ดีดนิ้วหนึ่งที

ฟึ่บ!

พลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกทีหลังแต่กลับไปถึงก่อน ปะทะขวางแสงทองคำนั้นได้อย่างแม่นยำ สองพลังชนกัน ระเบิดเป็นแสงจ้าแทงตา

“ใคร!?” ไท่จื่อจินอูที่สิบสะบัดหน้าหันมา สายตาแหลมคมกวาดมองฝูงชน ตะคอกลั่น “ใครกล้าขัดขวางเรื่องดีของไท่จื่อ!”

เย่ชิวก้าวออกมาช้าๆ จางเหมยเจินเหรินตามมาติดๆ

“พวกเจ้าเป็นใครกัน?” ไท่จื่อจินอูที่สิบหรี่ตา มองไม่ออกว่าพลังบำเพ็ญเพียรของเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินอยู่ระดับไหน ก่อนจะแสยะยิ้มเหยียด “หนูขี้ขลาดซ่อนหัวโผล่หางแค่สองตัว กล้าเสือกเรื่องของไท่จื่อด้วยรึ?”

ในสายตาเขา น่านน้ำหลายล้านลี้โดยรอบ ล้วนเป็นอาณาเขตของเผ่าจินอู๋ ใครกล้าขัดขวางเขา นั่นเท่ากับหาเรื่องตาย

เย่ชิวไม่สนใจไท่จื่อจินอูที่สิบ เดินไปหาเด็กหนุ่มอย่างไม่รีบร้อน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นอะไรนะ?”

“มะ…ไม่เป็นไร” แววตาเด็กหนุ่มยังมีสีสันของความสับสน ดูเหมือนยังไม่เข้าใจว่าเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินโผล่มาจากไหนกันแน่

“เรื่องต่อจากนี้ฝากไว้ที่ฉัน ไม่ต้องกังวล” เย่ชิวตบไหล่เด็กหนุ่มเบาๆ จากนั้นจึงหันไปมองไท่จื่อจินอูที่สิบ เอ่ยเรียบๆ ว่า “เผ่าจินอูจู๋นี่ช่างกร่างน่าดู กล้ารังแกเด็กคนหนึ่ง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ไม่กลัวให้คนทั้งทะเลหัวเราะเอาหรือไง”

“แกเป็นตัวอะไร แกสมควรมาสั่งสอนไท่จื่อด้วยรึ?” ไท่จื่อจินอูที่สิบตะคอกอย่างเดือดดาล

เย่ชิวหัวเราะพลางเอ่ยว่า “คนก่อนหน้าที่มายืนต่อหน้าฉันแล้วอวดตัวว่าเป็นไท่จื่อ ฉันส่งมันลงนรกไปแล้ว”

“หมายความว่าไง? แกคิดจะฆ่าข้ารึไง?” ไท่จื่อจินอูที่สิบราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง หัวเราะลั่น “แกรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”

“กล้าอวดดีต่อหน้าข้าแบบนี้ ดูท่าแกคงเบื่อจะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ”