บทที่ 3178: คำเดียวขับไล่มหันตภัยสวรรค์

ทันทีที่หนิงฟานกลืนโอสถลงคอ สายเลือดเก้ายางที่เดิมทีเงียบงันก็พลันปะทุราวภูเขาไฟระเบิด แสงทองคำอันร้อนแรงพุ่งทะลุรูขุมขนออกมาทั่วร่าง เขาทั้งคนเหมือนดวงอาทิตย์แรงกล้าที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

“ตูม!”

เพียงพริบตาเดียว พลังชีวิตของหนิงฟานก็พุ่งทะยานไม่หยุด กระดูกและเอ็นทั้งร่างระเบิดเสียงดังเปรี๊ยะดุจฟ้าร้อง บนผิวหนังปรากฏลายเส้นสีทองแดงเก้าสาย แต่ละสายส่ายไหวดุจมังกรล่องลอย แผ่ไอร้อนระอุออกมา

อากาศรอบกายถูกเผาจนบิดเบี้ยว พื้นกระดานใต้ฝ่าเท้าถึงกับเริ่มละลาย กลายเป็นของเหลวเดือดพล่าน

“ร่างเทพเก้าอาทิตย์ตื่นขึ้นเต็มตัวแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินตบมือหัวเราะลั่น แววตาส่องประกายจัดจ้า “ไม่เสียทีที่ถูกข้าหมายตาไว้เป็นศิษย์ เนื้อแท้ร่างกายชุดนี้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าที่หลวงเต้าคาดไว้อีก”

หนิงฟานรู้สึกได้เพียงว่าพลังในกายเชี่ยวกรากดุจสายน้ำหลาก เส้นลมปราณที่อุดตันอยู่ถูกพลังคลุ้มคลั่งกระแทกเปิดทะลวง ทะเลปราณตันเถียนภายในขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง

หูตาทั้งห้าของเขาคมกริบขึ้นฉับพลัน เสียงคลื่นทะเลห่างออกไปนับพันลี้ยังได้ยินชัดเจน กระทั่งมองเห็นเม็ดแสงสายฟ้าเล็กจิ๋วที่วูบไหวในชั้นเมฆ

“แกร๊ก!”

เสียงแหลมดังมาจากกระดูกสันหลัง วงแหวนดวงอาทิตย์สีทองเก้าแฉกล่องลอยอยู่ด้านหลังซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สาดแสงฉาบครึ่งผืนฟ้าให้กลายเป็นสีทองแดง

เย่ชิวหรี่ตา เอ่ยเบา ๆ ว่า “วงแหวนศักดิ์สิทธิ์เก้ายาง…ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่จารึกไว้ในตำราบรรพกาลเป็นเรื่องจริงเสียด้วย”

จางเหมยเจินเหรินดีใจจนหนวดเครางอนงาม หันไปหลิ่วตาให้เย่ชิว “ไอ้ลูกกระต่าย วันนี้เจ้าช่างใจกว้าง ทั้งช่วยสร้างอาวุธวิเศษ ทั้งยังยกโอสถให้อีก”

เย่ชิวยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง มุมปากยกยิ้มบาง “ท่านยังอุตส่าห์งัดเอาวัตถุดิบสร้างอาวุธวิเศษมากมายขนาดนั้นออกมา ข้าจะทำตัวงกได้อย่างไร”

“ฮ่า ๆ ๆ!” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะลั่น เอ่ยว่า “ได้ศิษย์ดีเช่นนี้ ไม่เสียทีที่หลวงเต้า…”

ยังไม่ทันพูดจบ ฟ้าดินก็พลันมืดลงฉับพลัน

“ครืน ๆ ๆ——”

เหนือเก้าเมฆา เมฆดำขลับพลุ่งพล่านดุจหมึกหก เพียงพริบตาก็กลบกินท้องฟ้ากว้างหนึ่งร้อยหลี่มิด

งูสายฟ้าสีม่วงเลื้อยพล่านคลุ้มคลั่งอยู่ในหมู่เมฆ เสียงคำรามของสายฟ้าดังก้องหนักหน่วง สั่นสะเทือนจนผิวน้ำทะเลระเบิดเป็นคลื่นยักษ์สูงร้อยจั้ง แรงกดดันแห่งเซียนที่พร้อมทำลายล้างฟ้าดินเทลงมาจากเบื้องบน

“มหันตภัยนักบุญจะมาแล้ว”

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนเล็กน้อย เอ่ยว่า “เสี่ยวฟาน รีบขึ้นไปยังสุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์เดี๋ยวนี้”

พูดจบ เขาก็ควักยันต์เวทออกมากำมือหนึ่ง กับโอสถอีกหลายเม็ดขว้างให้หนิงฟาน พลางกำชับว่า “อำนาจของมหันตภัยนักบุญมิใช่เรื่องล้อเล่น หากเจออันตราย ให้ขว้างยันต์เวทเหล่านี้ออกไป จะช่วยคุ้มครองเจ้าได้”

“อีกอย่าง โอสถไม่กี่เม็ดนี้จะช่วยให้เจ้าฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้รวดเร็ว”

“ระวังตัวด้วย”

“ขอบคุณท่านอาวุโส” หนิงฟานรับยันต์เวทกับโอสถมา เอ่ยขอบคุณเสียงหนักแน่น กำลังจะทะยานขึ้นสู่สุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์ ทันใดนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้น

“ก็แค่มหันตภัยนักบุญ จะยุ่งยากขนาดนั้นไปทำไม”

หืม?

หนิงฟานหันมองเย่ชิวอย่างงุนงง

“ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าหมายความว่ายังไงกัน” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวเงยหน้า แหงนมองท้องฟ้า

“ครืน!”

สายฟ้าเทพยาวนับหมื่นจั้งฉีกท้องนภา ราวมังกรสายฟ้าสีม่วงหน้าตาน่าสะพรึงคำรามพุ่งทะยานลงมา ที่ใดมันผ่านพ้น สุญญากาศก็แตกร้าว แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าขนลุกทำให้ทั้งเกาะเล็กสั่นสะเทือนรุนแรง ราวจะถูกผ่าจนแหลกละเอียดในวินาทีถัดไป

รูม่านตาหนิงฟานหดแคบ วงแหวนศักดิ์สิทธิ์เก้ายางด้านหลังหมุนวนรุนแรง พลังชี่ในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที

เขาเข้าใจดี ว่าตัวเองต้องทะยานขึ้นไปยังสุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์เดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นตลอดทั้งเกาะจะถูกมหันตภัยนักบุญกวาดล้างให้ราบเป็นหน้ากลอง

หนิงฟานกำลังจะเหินกายขึ้น ทว่าในชั่วเสี้ยวอึดใจหนึ่ง กลับมีฝ่ามือเรียวยาวเปี่ยมพลังกดวางลงบนบ่าของเขา

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น” เสียงของเย่ชิวสงบเย็นอย่างน่าหวาดหวั่น

หนิงฟานหันขวับไปมองด้วยความตะลึง ก็เห็นเย่ชิวในชุดขาวปลิวไสว แหงนหน้ามองสายฟ้าฟาดที่พร้อมทำลายล้างฟ้าดินนั้น แล้วเอ่ยคำหนึ่งออกมาเบา ๆ

“ไสหัวไป”

เพียงคำเดียวหลุดจากริมฝีปาก ฟ้าดินก็พลันเงียบงัน

มังกรสายฟ้ายาวหมื่นจั้งที่คำรามก้องเมื่อครู่ ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศราวถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ลำคอ

วินาทีถัดมา สายฟ้าฟาดสั่นเทิ้มบ้าคลั่ง เหมือนเจอศัตรูคู่แค้นที่มิอาจต่อกร รีบร้อนถอยหนีกลับ รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน พริบตาเดียวก็หดกลับเข้าไปในชั้นเมฆ

เมฆดำกลิ้งตัวพลุ่งพล่านเมื่อครู่ค่อย ๆ จางหายไปด้วยความเร็วที่ตามองเห็นได้ เพียงชั่วอึดใจ ท้องฟ้าก็กลับมาสดใสไร้เมฆ ราวกับเมื่อครู่มหันตภัยสวรรค์ทำลายล้างโลกที่ปรากฏขึ้นนั้นเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น