บทที่ 3179: รับศิษย์

หนิงฟานอายุยังน้อย แต่ไม่ได้โง่เลย

พอได้ยินคำของเย่ชิว เขาก็พลันเข้าใจ แววตาวาวขึ้น ถามว่า “ท่านอาวุโส หมายความว่าผมต้องหาท่านอาจารย์สักคนมาชี้แนะการฝึกตนใช่ไหมครับ?”

เย่ชิวเพียงยิ้มบาง ๆ “เด็กคนนี้สอนได้”

“เส้นทางบำเพ็ญเซียนคือการเดินสวนกฎสวรรค์ หากอยากไปได้ไกลและเร็วขึ้น จำเป็นต้องมีคนนำทาง”

เย่ชิวเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “แน่นอนว่า เรื่องหาท่านอาจารย์รับไม่ได้สุ่มสี่สุ่มห้า ต้องคิดให้รอบคอบ”

“ถ้าได้ยอดอาจารย์มาชี้แนะ เจ้าจะออกแรงครึ่งหนึ่งแต่ได้ผลเป็นทวี แต่ถ้าไปคารวะอาจารย์ฝีมือกะโหลกกะลา ไม่เพียงช่วยเจ้าไม่ได้ ยังอาจพาเจ้าเดินอ้อมโลกอีกตั้งไกล”

หนิงฟานยิ้มฝืด ๆ “ที่ท่านอาวุโสพูดผมเข้าใจหมดครับ แต่…ผมยังไม่เคยก้าวออกจากเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้เลย จะไปหายอดอาจารย์ที่ไหนได้ล่ะครับ?”

เย่ชิวได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองจางเหมยเจินเหรินเงียบ ๆ จางเหมยเจินเหรินแอบยกนิ้วโป้งให้เขา

มุมปากเย่ชิวกระตุกยิ้มน้อย ๆ หันไปบอกหนิงฟานว่า “ตรงหน้าเจ้า ตอนนี้ก็มีอยู่นี่ไง”

หนิงฟานเงยหน้ามองเย่ชิว แววตาแลบวาบขึ้นมาอย่างเข้าใจ

ถัดมาเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่ลังเล ก้มศีรษะคำนับอย่างจริงจัง แล้วเปล่งเสียงดังลั่น “ท่านอาวุโส ผมประสงค์จะขอคารวะท่านเป็นอาจารย์ หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจที่ศิษย์ผู้นี้มีพรสวรรค์ทึบโง่ครับ”

พรวด—

จางเหมยเจินเหรินที่เพิ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ พอได้ยินคำนี้ก็พ่นชาออกมาทันที เด้งตัวลุกพรวด ดวงตาถลึงเบ้อเริ่ม อะไรกันเนี่ย?

“เดี๋ยวก่อน!” จางเหมยเจินเหรินชี้มาที่ตัวเอง แล้วจ้องเย่ชิวถามเสียงเขียว “ไอ้หนูนี่ไม่ควรจะมาคารวะข้าเป็นอาจารย์เหรอ? ไอ้เด็กเวร เจ้าคิดจะเล่นตลกอะไรอีก?!”

เย่ชิวแกล้งทำหน้าตกใจ “เหล่าโต้วซี โวยวายอะไรนักหนา ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะรับศิษย์”

หนวดของจางเหมยเจินเหรินแทบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “แล้วที่เจ้าพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกันล่ะ? เจ้าพูดเหมือนกำลังใบ้ให้เขาไปขอเป็นศิษย์ สุดท้ายเขากลับมาคารวะเจ้าเนี่ยนะ?”

เย่ชิวแผ่มือทำหน้าใสซื่อ “ผมแค่พูดว่า ‘ตรงหน้าก็มียอดอาจารย์’ แต่ไม่ได้บอกสักคำว่าคือผม”

“เจ้า—” จางเหมยเจินเหรินแทบจะกระโดดโลดเต้น

หนิงฟานที่ยังคุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นอย่างงง ๆ สลับมองเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก่อนถามอย่างระมัดระวัง “งั้น… ผมควรคารวะท่านอาวุโสท่านไหนดีครับ?”

จางเหมยเจินเหรินรีบเหยียดหลังตรง ลูบคิ้วยาวของตน จัดท่าทางให้ดูลึกซึ้งลึกลับ “แค่ก แค่ก ฟานน้อย เอ่อ…ข้าดูจากกระดูกเจ้าก็รู้ว่าแปลกกว่าคนทั่วไป เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกตน หากเจ้าบวชเข้าเป็นศิษย์ข้า ข้าจะถ่ายทอดวิชาสายฟ้าสูงสุดให้ เจ้าอยากพิสูจน์มหาธรรมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!”

เย่ชิวพูดต่อทันที “เหล่าโต้วซีคนนี้เป็นร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด แถมยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุด แม้พลังการต่อสู้จะสู้ผมไม่ได้ หน้าตาก็สู้ผมไม่ได้ พรสวรรค์ก็สู้ผมไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเก่งใช้ได้อยู่ หากไปเป็นนักพรตเต๋าภายใต้สำนักเขาก็ไม่เลวหรอก”

อะไรนะ เป็นนักพรตเต๋า?

หนิงฟานได้แต่ส่ายหัวอยู่ในใจ

ผมไม่อยากเป็นนักพรตเต๋าสักหน่อย

ผมเป็นหลานชายคนเดียวของหนิงเจีย ยังต้องสืบทอดเชื้อสายให้หนิงเจียต่อไปอีกนะ

อีกอย่าง การฝากตัวเป็นศิษย์ก็ต้องทำกับคนที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่หรือไง?

คิดมาถึงตรงนี้ หนิงฟานก็ตัดสินใจแน่วแน่ เขาคำนับเย่ชิวอย่างเคารพอีกครั้ง “ท่านอาวุโส ผมยังอยากขอท่านรับเป็นอาจารย์มากกว่าครับ”

“พรวด—” จางเหมยเจินเหรินแทบจะสำรอกเลือดออกมา เรื่องมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ!

จางเหมยเจินเหรินกระวนกระวายจนกระโดดไปมา คว้าชายเสื้อเย่ชิวไว้แน่น “ไอ้เด็กเวร เจ้าช่วยอธิบายให้จนพรตผู้นี้ฟังให้ชัด ๆ หน่อย!”

เย่ชิวแผ่มือทำหน้าใสซื่อ “เหล่าโต้วซี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมหรอก เด็กต่างหากเป็นคนเลือกเอง”

“พูดขี้อะไรของเจ้า!” จางเหมยเจินเหรินโกรธจนหนวดลุกขึ้นตั้ง “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าจงใจชี้นำ เขาจะไป…”

“ท่านอาวุโสครับ” หนิงฟานเอ่ยขึ้นมาดื้อ ๆ สบตาจางเหมยเจินเหรินด้วยสายตาหนักแน่น “ผู้น้อยซาบซึ้งในเมตตาที่ท่านเมตตามองเห็นค่าครับ แต่…”

“แต่อะไรกันอีกเล่า!” จางเหมยเจินเหรินถลึงตาใส่

หนิงฟานสูดลมหายใจลึก พูดด้วยความจริงใจ “แต่เมื่อครู่ท่านเย่ชิวเพียงเอ่ยคำเดียวก็สยบอำนาจเทพแห่งมหันตภัยสวรรค์ได้ ผู้น้อยไม่มีวันลืม หากได้เป็นศิษย์ใต้สำนักท่านเย่ชิว ผู้น้อยชาตินี้ก็ไร้ซึ่งความเสียดายแล้วครับ”

จางเหมยเจินเหรินถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงก่ำขึ้นมาในทันที

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็ไอเบา ๆ ทีหนึ่ง “เหล่าโต้วซี งั้นเอาแบบนี้ดีไหม…”