บทที่ 3181: ของวิเศษชิ้นที่สาม

ฉากตัดกลับมาที่อินหยางเจี้ยว

ว่ากันว่า หลังจากหลวงโป๋ซาถูกวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางผลักเข้าไปในแดนหยินหยางแล้ว เขาก็ต้องทนรับความทรมานดุจตกนรกขุมอเวจี เสียงกรีดร้องไม่เคยเงียบลงเลย ราวกับแม้แต่จิตวิญญาณก็ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ

พลังหยินหยางสองสายเปรียบเสมือนเข็มเหล็กนับไม่ถ้วน ไม่เว้นแม้แต่ชั่วขณะเดียว ทะลวงเสียบแทงเข้าไปในเลือดเนื้อ กระดูก เส้นลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง แม้กระทั่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขารู้สึกว่าตัวเองถูกโยนเข้าไปในเตาหลอมสวรรค์และโลก ร่างกายแตกสลายแล้วประกอบขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งก็เจ็บปวดถึงขั้นแทบสลบดับสติ

วันแล้ววันเล่า

“ท่านพ่อ...ผม...ทนไม่ไหวแล้ว...” หลวงโป๋ซาแผดร้องลั่น เลือดซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าสะพรึง

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยอยู่เหนือแดนหยินหยางจากด้านนอก มองเขาอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเรียบว่า “ทนไม่ไหว? งั้นก็ตายอยู่ที่นี่เสีย!”

“ถ้าเจ้าทนแค่ความเจ็บปวดแค่นี้ยังไม่ได้ จะไปสู้กับเย่ฉางเซิงได้อย่างไร?”

“อยากเป็นผู้แข็งแกร่ง ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลก!”

คำพูดนั้นดังเข้าหู หลวงโป๋ซาเดือดดาลเกรี้ยวกราดอยู่ในใจ แต่เหนือกว่านั้นคือความไม่ยอมแพ้

“ผมตายไม่ได้...ผมยังต้องแข็งแกร่งกว่านี้...ผมยังต้องไปล้างแค้นเย่ฉางเซิง!”

หลวงโป๋ซาขบกรามแน่น ฝืนทนรับการซัดสาดของพลังหยินหยางสองสาย ปล่อยให้เลือดเนื้อแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็สมานคืนดังเดิมซ้ำไปซ้ำมา

กาลเวลาค่อย ๆ ล่วงเลย สติของหลวงโป๋ซาค่อย ๆ เลือนราง เหลือเพียงสัญชาติญาณที่ฝืนยืนหยัด

ไม่รู้ตัวเลยว่า แปดสิบเอ็ดวันได้ผ่านไปแล้ว

ภายในแดนหยินหยาง ร่างของหลวงโป๋ซาไม่แตกสลายอีกต่อไป ตรงกันข้าม ภายใต้การขัดเกลาของพลังสีดำขาว กลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนใสกระจ่างราวหยก บนโครงกระดูกปรากฏอักขระเวทมนตร์ลึกลับพิสดาร ดูลี้ลับหาคำเปรียบมิได้

ทว่าพิธีชำระล้างยังไม่จบสิ้น

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหรี่ตา พึมพำเสียงต่ำ “ช้ากว่าที่ข้าคาดไปหน่อย...ดูท่า คงต้องให้เขาทนอีกสักระยะ”

เขาไม่ได้เตือนหลวงโป๋ซา เพียงเฝ้ารอเงียบ ๆ

...

วันที่หนึ่งร้อยสามสิบแปด

ซึ่งก็คือวันที่เย่ชิวรับศิษย์นั่นเอง

“ตูม!”

ภายในแดนหยินหยาง หลวงโป๋ซาลืมตาพรวดขึ้นอย่างรุนแรง นัยน์ตาข้างหนึ่งดำข้างหนึ่งขาว ราวกับวงล้อหยินหยางหมุนเวียน ลึกเร้นและน่าสะพรึงกลัว

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน พลังสีดำขาววนเวียนอยู่รอบกาย ผิวหนังปรากฏลวดลายเต๋าละเอียดถี่ไปทั่ว ทุกส่วนของเลือดเนื้อล้วนแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจมหาศาล

“นี่คือ...พลังของกระดูกศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิอย่างนั้นหรือ?”

หลวงโป๋ซาก้มมองหน้าอกของตนเอง ตรงนั้นมีกระดูกชิ้นหนึ่งใสกระจ่างราวหยก เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์จาง ๆ กลมกลืนกับเลือดเนื้อของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ในที่สุด...ก็สำเร็จ!

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เลว ยอมทนเกินกว่าที่คาดไว้ยี่สิบเจ็ดวัน แต่ผลลัพธ์ก็ดียิ่งขึ้น”

“เจ้าโป๋ซา ตอนนี้ร่างพิษหมื่นชนิดของเจ้าถือว่าเกือบสมบูรณ์แล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายทัดเทียมกึ่งจักรพรรดิ ระดับพลังบำเพ็ญเพียรก็แตะถึงจอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุด เหลือระยะห่างจากกึ่งจักรพรรดิ...อีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น”

หลวงโป๋ซากำหมัดแน่น รับรู้ถึงพลังที่ปะทุพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่าง อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าหัวเราะก้อง “ฮ่า ๆ ๆ! เย่ฉางเซิง รอผมก่อนเถอะ!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยมาหยุดตรงหน้าของเขา เอ่ยอย่างเรียบเฉย “อย่าเพิ่งดีใจเกินไปนัก เฉพาะพลังของเจ้าในตอนนี้ หากเทียบกับผู้แข็งแกร่งตัวจริงแล้ว ยังนับว่าไม่เข้าตา”

หลวงโป๋ซาชะงัก เก็บเสียงหัวเราะลง กล่าวอย่างนอบน้อม “ท่านพ่อกล่าวตักเตือนถูกแล้ว”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพยักหน้าเบา ๆ “ไปกันได้แล้ว ถึงเวลาจะไปเอาของวิเศษชิ้นที่สาม”

แววตาของหลวงโป๋ซาวูบวาบขึ้นมาทันที “ท่านพ่อ ของวิเศษชิ้นที่สามคืออะไรหรือ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางยิ้มอย่างมีเลศนัย “เป็นของวิเศษที่จะทำให้เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับกึ่งจักรพรรดิได้อย่างแท้จริง”

พอได้ยินว่าของวิเศษชิ้นที่สามสามารถช่วยให้เขาก้าวสู่ระดับกึ่งจักรพรรดิ หลวงโป๋ซาก็ตื่นเต้นจนร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม แววตาลุกวาบดุจเปลวไฟร้อนแรง

“กึ่งจักรพรรดิ...ตราบใดที่ผมกลายเป็นกึ่งจักรพรรดิได้ ผมก็จะสามารถยืนอยู่ในแถวหน้าของเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง!”

“ถึงตอนนั้น เย่ฉางเซิงจะเป็นอะไรไปได้? สำนักกระบี่ชิงหยุนจะนับเป็นอะไรได้?”