บทที่ 3182: นักล่าฝีมือเหนือชั้น

หลวงโป๋ซาเหมือนถูกฟ้าผ่าไปทั้งตัว ร่างกายเย็นเฉียบ

“ท่าน…ท่านหลอกข้า?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะลั่น “หลอกเจ้า? ไม่หรอก ข้าแค่เอาเจ้าไปใช้ให้คุ้มเท่านั้นเอง”

“เจ้าคิดเหรอ ว่าข้าจะรับเจ้าเป็นลูกบุญธรรม ให้ของวิเศษเจ้าเปล่า ๆ โดยไม่มีเหตุผล?”

“ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าไม่เคยเป็นอะไรนอกจากหมากตัวหนึ่ง ที่ให้ข้าเอาไว้ฟื้นคืนชีพเท่านั้น!”

ดวงตาของหลวงโป๋ซาแดงก่ำจนแทบปริ เขาคำรามลั่น “ไอ้แก่อมตะ! ข้าสู้ตายกับแกนี่แหละ!”

เขาบ้าคลั่งเร่งพลังในร่าง กะจะดิ้นหลุดจากพันธนาการของเถาวัลย์สีม่วง แต่ดิ้นยังไงก็ไร้ความหมาย

ยิ่งเขาดิ้น เถาวัลย์สีม่วงก็รัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

มองดูหลวงโป๋ซาที่หายใจรวยริน วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเย็น “จริง ๆ ตอนแรกข้าไม่ได้คิดจะสิงร่างเจ้าด้วยซ้ำ เพราะร่างพิษหมื่นชนิดเทียบข้าไม่ติดอยู่แล้ว เป้าหมายของข้าคือร่างอมตะนิรันดร์กาลของเย่ฉางเซิงต่างหาก”

“แค่ไม่คิดเลย ว่าเจ้าจะไร้ความสามารถขนาดนี้ ไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องซวยติดตัว”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางจู่ ๆ ก็สบถขึ้นมา “สมัยก่อนข้าเป็นยอดฝีมือจักรพรรดิ ไปที่ไหนใครก็มอบตัวกราบไหว้ พอมาอยู่กับเจ้าเท่านั้นแหละ ดีหน่อยก็แค่หนีตาย ไม่ก็กำลังหนีตายอยู่บนทาง”

“มึงนี่มันตัวซวยของแท้”

“ข้าทนเจ้าไว้นานมากแล้วนะ”

ต่อจากนั้น วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางก็พูดต่อ “ถ้าไม่ใช่ว่ามืดแปดด้านจริง ๆ ข้าก็ไม่คิดจะเปลืองของวิเศษช่วยเจ้าขัดเกลาร่างกายหรอก”

“รอมาตั้งนาน ข้าไม่อยากรออีกแล้ว”

“ถ้าขืนยืดเยื้อไป ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นอีก”

“เพราะฉะนั้น เจ้าลูกมังกร เอาแต่ยอม ๆ แล้วส่งร่างของเจ้าให้ข้าซะดี ๆ เถอะ!”

หลวงโป๋ซาร้องขอ “ท่านพ่อ อย่าฆ่าข้าเลย ได้โปรดเถอะ ข้ารับรองว่าจะช่วยท่านเอาร่างอมตะนิรันดร์กาลของเย่ฉางเซิงมาให้ได้”

“ลูกคนนี้ก็สัญญา ว่าจะกตัญญูท่านให้ถึงที่สุด เลี้ยงดูท่านจนอายุไขสิ้น”

“ขอเพียงท่านปล่อยลูกคนนี้ จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“อีกอย่าง ร่างลูกนี่มันก็เป็นแค่ซากพิการ ท่านเอาไปใช้มีแต่ทำให้เกียรติของยอดฝีมือจักรพรรดิแปดเปื้อนเปล่า ๆ นะ!”

“อ้อ จริงสิ เกือบลืมไป เจ้าไม่มีไอ้นั่นแล้วนี่นา” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนจะแสยะยิ้ม “ไม่มีไอ้นั่นยิ่งดี จะได้ตั้งใจบำเพ็ญเพียรเสียที ในใจไม่คิดเรื่องผู้หญิง การบำเพ็ญเพียรก็ยิ่งรุ่งเรือง”

เชี่ยเอ๊ย…

ไอ้แก่อมตะนี่

หลวงโป๋ซาอยากฉีกวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางออกเป็นชิ้น ๆ แต่ตอนนี้ทั้งตัวเขาถูกเถาวัลย์สีม่วงรัดไว้แน่น เลือดสดกับพลังจิตวิญญาณแทบถูกดูดจนเกลี้ยง หากยังไม่ยอมก้มศีรษะ ก็มีแต่จะตายเร็วขึ้น

“ท่านพ่อ ลูกข้าขอร้องล่ะ ปล่อยข้าเถอะ! ข้า…”

“หุบปากให้ข้า” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอือมระอา “เห็นสภาพหมาไม่รับประทานของเจ้าแล้ว ข้าอยากจะฆ่าให้ตายจริง ๆ”

“ของไม่มีค่าอย่างเจ้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่สู้เย่ฉางเซิงไม่ได้ ข้าไม่เคยเจอของเสียชิ้นไหนแบบเจ้าเลย”

“หวังให้ข้าปล่อยเจ้าเหรอ? ฝันไปเถอะ”

“ไอ้ทาสสามสกุล เจ้าผิดสันดานมาแต่กำเนิด ไม่มีปัญญาจัดการศัตรูตัวจริงของตัวเอง รู้แต่มุ่งร้ายคนข้างกาย”

“เจ้าอินหยางกับท่านจอมเทพอู๋จี๋ก็คือตัวอย่างชัด ๆ ข้าไม่มีวันเดินซ้ำรอยพวกนั้น วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้า”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเงยหน้าหัวเราะลั่น

แรงกลืนกินของเถาวัลย์สีม่วงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สติของหลวงโป๋ซาค่อย ๆ เลือนลาง โลกตรงหน้าราวกับกำลังแตกสลาย

ก่อนจะจมสู่ความมืดสนิท ในหัวของหลวงโป๋ซาเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น—

“ข้า…ไม่ยอม…ข้าต้องฆ่าไอ้แก่อมตะ…”

มองดูหลวงโป๋ซาทรุดตัวสลบไปอย่างไม่สนใจ วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเย็นยะเยือก “ในที่สุดก็ถึงเวลานี้สักที!”

วิญญาณเศษซากที่พร่าเลือนของเขาลอยอยู่กลางห้องหิน แววตาพราวไปด้วยความโลภ “ตราบใดที่วิญญาณเศษซากเส้นนี้ของข้าหลอมรวมเข้ากับร่างพิษหมื่นชนิดได้ ข้าก็จะสามารถเดินเหินในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้อย่างเปิดเผย”

“ใครจะนึกล่ะ ว่าภายในร่างของแค่ราชานักบุญไร้เทียมทานคนหนึ่ง จะซ่อนวิญญาณเศษซากของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าเอาไว้?”