บทที่ 3183: พระราชวังสุริยัน

วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซากับวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในกะโหลกศีรษะของหลวงโป๋ซา ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยแม้ครึ่งก้าว

ชั่วขณะนั้น ไม่มีใครทำอะไรใครได้เลย

“พ่อทูนหัว ยอมผมเถอะ!”

วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซายังต่อสู้ไม่หยุด มือไม้พันกันไปมา พลางเกลี้ยกล่อมไปด้วยว่า “ท่านตายไปตั้งหลายปีแล้ว ยังจะเก็บวิญญาณเศษซากเอาไว้ทำไมล่ะ? ช่วยให้ลูกสักหน่อย ปล่อยให้ผมทะลวงขึ้นสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิเถอะ”

“ลูกชายคนดี เจ้าไม่เคยพูดเหรอว่าจะกตัญญูต่อข้า?” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางหัวเราะเย็น ๆ พลิกมือชกสวนไปหนึ่งหมัด อัดใส่วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาเต็มแรง “ก็เอาร่างกายชุดนี้ของเจ้ามากตัญญูให้ข้าสิ ให้ข้ากลับคืนสู่โลก นั่นแหละถึงจะเรียกว่ากตัญญูของแท้”

“ไอ้แก่ไม่ยอมตาย แกฝันไปเถอะ!” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาสบถลั่น กระโจนพรวดเข้าใส่ กัดวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเข้าอย่างจัง

“อ๊าก— ไอ้เวร แกเป็นหมาหรือไง ถึงมากัดข้า” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางกรีดร้องอย่างเจ็บปวด แต่ไม่นานก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาอีก “คิดว่าแค่นี้จะกลืนกินข้าได้เหรอ ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”

ร่างวิญญาณสะท้านวูบ คลื่นพลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากวิญญาณเศษซากในพริบตา ซัดใส่วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาจนกระเด็นถอยไป

“วิญญาณที่เหลือของยอดฝีมือจักรพรรดิ คิดว่าเจ้าจะกลืนกินได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ต่อให้วิญญาณเศษซากเส้นนี้ถูกพิษ ก็ไม่ใช่ของที่ขยะอย่างเจ้าจะรับมือได้!”

“งั้นเหรอ?” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาหัวเราะเย็น “งั้นลองนี่ดูอีกสักอย่างเป็นไง”

ทันทีที่คำพูดจบลง วิญญาณแท้ของเขาก็ฉายแสงดำพิกลออกมา พิษข้นหนืดกระเพื่อมขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณแท้ แผ่กระจายไปทั่วทั้งกะโหลกในชั่วพริบตา

“พิษหมื่นกลืนวิญญาณ!”

จี๊ด ๆ ๆ —

ภายใต้การกัดกร่อนของพิษ วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเริ่มสั่นไหวรุนแรง เงาร่างที่เดิมทีก็เลือนรางอยู่แล้วเริ่มหม่นมืดลง

“เจ้า…วิญญาณแท้ของเจ้าทำไมถึงมีพิษมากขนาดนี้?” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางอุทานลั่น

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาพูดอย่างภาคภูมิใจ “คิดว่าช่วงที่ผ่านมาผมเอาตัวรอดมาได้ยังไง?”

“ทุกครั้งที่ถูกคนตามล่า ทุกครั้งที่เฉียดความตาย ผมจะฝังเมล็ดพันธุ์พิษเอาไว้หนึ่งเส้นในวิญญาณแท้”

“ตอนนี้ วิญญาณแท้ของผมได้หลอมรวมกับพิษหมื่นชนิดเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ท่านดูดโลหิตวิญญาณของผมไป ติดพิษของผมเข้าไปเต็ม ๆ ตอนนี้ยังโดนวิญญาณพิษของผมกัดกร่อนอีก ผมอยากรู้เหมือนกันว่าท่านจะทนได้นานแค่ไหน!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเริ่มร้อนรนขึ้นมาในที่สุด

ไม่คิดเลยว่าคิดแผนการมานานขนาดนี้ สุดท้ายกลับยังประเมินความโหดเหี้ยมของหลวงโป๋ซาต่ำไป

“หลงเอ๋อร์ เราไม่จำเป็นต้องเอาให้ตายทั้งคู่หรอก” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเปลี่ยนน้ำเสียงอ่อนลงทันที “เอาแบบนี้ดีไหม เราร่วมมือกัน ข้าช่วยให้เจ้าทะลวงถึง quasi-จักรพรรดิได้ แม้แต่ในอนาคตจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้”

“ร่วมมือ?” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาสะอึกหัวเราะ “ไอ้แก่ไม่ยอมตาย แกคิดว่าผมยังจะเชื่อแกอยู่อีกเหรอ?”

“ข้าสาบานได้!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางรีบพูด “ข้าจะสาบานต่อกฎสวรรค์!”

“สายไปแล้ว!” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซายิ้มเหี้ยม “ตั้งแต่วินาทีที่แกเริ่มวางแผนเล่นงานผม ก็เป็นอันกำหนดแล้วว่าแกหนีไม่พ้นทางตันตายสถานเดียว”

“วันนี้ ผมจะต้องกลืนกินวิญญาณเศษซากของแกให้จงได้!”

พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง พิษแผ่กระจายกัดกร่อนอย่างบ้าคลั่ง วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง ถอยร่นไม่หยุด

“ไม่! เจ้าห้ามทำอย่างนี้กับข้า!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “ข้าคือจักรพรรดิ! ข้าคือตัวตนไร้เทียมทาน! เป็นไปได้ยังไงที่จะแพ้มดปลวกอย่างเจ้า!”

“ไร้เทียมทาน?” วิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาเยาะ “ตอนนี้แกก็แค่เศษวิญญาณเส้นหนึ่งเท่านั้น ร่างกายก็ไม่มี ยังกล้าสำคัญตัวเป็นไร้เทียมทานอีก?”

“ตายซะเถอะ!”

พิษปะทุขึ้นถึงจุดสูงสุด วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางถูกบีบจนถอยไปติดมุม หมดหนทางหนีไปไหนอีก

“พ่อทูนหัวแสนดีของผม ได้เวลาออกเดินทางแล้ว!” หลวงโป๋ซาอ้าปากสูดเข้าเต็มแรง

ฉับพลันนั้นเอง ไม่รู้วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางไปเอาแรงจากไหน เตะสวนออกมาหนึ่งที เตะปากวิญญาณแท้ของหลวงโป๋ซาจนแหลก

“แม้วิญญาณเศษซากจะถูกพิษ แต่เจ้าก็อย่าหวังว่าจะกลืนกินข้า ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางฉวยจังหวะนั้นกระโจนเข้าใส่

ทั้งคู่กลับมามั่วมวยต่อสู้กันอีกครั้ง ราวกับสุนัขบ้าสองตัวที่ตะกุยกัดกันไม่หยุด

……

ในเวลาเดียวกัน

ทะเลตะวันออก เกาะเผาฟ้า

แผ่นดินบรรพบุรุษตระกูลจินอู๋

พระราชวังสุริยัน