บทที่ 3185: ต้องจับตัวคนร้ายกลับมาให้ได้

หลังจากเย่ชิวลงมือสังหารผู้อาวุโสใหญ่ทั้งเก้าของจินอูจู๋อย่างราบคาบแล้ว เขาก็หันกลับไปยืนบนดาบเหินฟ้า หันไปยิ้มถามหนิงฟานที่ตาค้างอ้าปากค้างว่า

“เมื่อกี้ตอนข้าลงมือ เจ้าเห็นชัดแล้วหรือยัง?”

หนิงฟานกลืนน้ำลายเฮือกหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเครื่องจักร

ภาพเมื่อครู่ทำให้เขาช็อกจนสมองมึนงง ในหัวมีแต่ภาพหมัดสะท้านฟ้าดินของเย่ชิววนฉายซ้ำไปมาไม่หยุด

“แก่นแท้ของหมัดพิชิตมังกร ไม่ได้อยู่ที่ท่ารบ แต่อยู่ที่อานุภาพและความกดดันอันน่าเกรงขาม”

เย่ชิวอธิบายอย่างใจเย็นว่า “หมัดต้องพุ่งออกไปดั่งมังกร ทลายทุกอย่างไม่คิดถอย ไม่ว่าศัตรูจะใช้เวทมนตร์พันอย่าง พลังวิเศษหมื่นประการ ข้าก็ใช้แค่หมัดเดียวทำลายให้แหลก!”

หนิงฟานทำท่าครุ่นคิด แววตาค่อย ๆ ทอแสงขึ้นมา

ผู้อาวุโสทั้งเก้าสิ้นชีพไปในพริบตา องครักษ์เกราะทองบนเรือรบสำริดทั้งเก้าลำต่างพากันยืนตัวแข็งด้วยความตกตะลึง

เดิมที พวกเขาติดตามผู้อาวุโสทั้งเก้าออกมา เพื่อช่วยไท่จื่อจินอูที่สิบล้างแค้น แต่ใครจะคิดว่าไม่เพียงล้างแค้นไม่สำเร็จ ผู้อาวุโสทั้งเก้ากลับถูกสังหารหมดในชั่วพริบตา

แม้จะยากจะเชื่อ ทว่าความจริงอยู่ตรงหน้า ก็ปฏิเสธไม่ได้

องครักษ์เกราะทองเหล่านั้นยืนตะลึงงันบนดาดฟ้าเรือ หอกทองคำในมือร่วงลงพื้นดังเคร้ง ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

“หนี! หนีเร็ว!”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน ทำให้พวกองครักษ์เกราะทองที่ช็อกจนสมองขาวโพลนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ต่างแย่งกันควบคุมเรือรบสำริดหมายจะหนีออกจากทะเลมรณะผืนนี้

ทว่า——

“ไหน ๆ ก็โผล่มากันแล้ว ยังคิดจะหนีอีกเหรอ?”

เย่ชิวยื่นมือขวาออกเบา ๆ คลื่นพลังมหาศาลสายหนึ่งก็แผ่ขยายออกไป ครอบคลุมพื้นที่รัศมีหนึ่งร้อยหลี่ในพริบตา เรือรบสำริดทั้งเก้าลำราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นคว้าจับไว้ ถูกตรึงแน่นลอยค้างอยู่กลางอากาศ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

“ฟุบ!”

“ฟุบ!”

องครักษ์เกราะทองต่างพากันทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น รีบก้มกราบกระหน่ำขอชีวิตกันจ้าละหวั่น

“ท่านผู้กล้า โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“พวกเราแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”

“ที่บ้านข้ายังมีแม่เฒ่าอายุแปดสิบปี...”

“ขอแค่ท่านยอมไว้ชีวิต ข้ายอมถวายเมียกับลูกให้ท่านเลย...”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไม่ขาดสาย

องครักษ์จินอูจู๋ที่ปกติทรงอำนาจน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นหมาไร้เจ้าของตัวสั่นงันงก เอาแต่ร้องขอความเมตตาอย่างน่าสมเพช

เย่ชิวสีหน้าเยือกเย็น หันไปมองหนิงฟานแล้วพูดว่า

“ศิษย์เอ๋ย ตอนนี้อาจารย์จะสอนบทเรียนที่สามให้เจ้า”

หนิงฟานรีบตั้งใจฟังทันที

น้ำเสียงของเย่ชิวทั้งสงบทั้งเย็นชา “ถอนหญ้าไม่เด็ดราก พอลมใบไม้ผลิพัดก็ขึ้นใหม่ ฉะนั้น——”

ยังพูดไม่ทันจบ เย่ชิวก็ชูนิ้วชิดกันราวกับเป็นดาบ ชี้ออกไปในอากาศเบื้องหน้า

“ชิ้ว!”

พลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วเย่ชิว ระหว่างที่พุ่งไปข้างหน้า ก็แยกเป็นสิบ สิบกลายเป็นร้อย...

ในพริบตาเดียว พลังกระบี่พรั่งพรูราวสายฝน ทะลักลงมาปกคลุมเรือรบสำริดทั้งเก้าลำอย่างมิดฟ้า

“ไม่นะ...”

เสียงกรีดร้องโหยหวนเพิ่งดังขึ้น ก็ถูกเสียงพลังกระบี่แหวกอากาศกลบหายไปทันที

“ฉัวะ ๆ ๆ...”

หมอกโลหิตระเบิดพร่างเป็นชุด ๆ องครักษ์เกราะทองพวกนั้นไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ต่อต้าน ก็ถูกพลังกระบี่บดขยี้กลายเป็นหมอกโลหิตในพริบตา

หนิงฟานมองภาพนั้นจนหัวใจเต้นโครมคราม

ถึงเขาจะรู้อยู่แล้วว่าจินอูจู๋ล้วนไม่ใช่พวกดีงามอะไร แต่พอได้เห็นชีวิตนับร้อยดับสิ้นในเสี้ยววินาทีต่อหน้าต่อตา ก็ยังอดรู้สึกสะท้านขวัญไม่ได้

“รู้สึกว่าอาจารย์โหดเกินไปหรือเปล่า?” เย่ชิวถามพลางยิ้ม

หนิงฟานรีบส่ายหัว “ศิษย์ไม่กล้า”

“จำไว้” เย่ชิวปรับสีหน้าจริงจัง “โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรคือแดนที่ผู้แข็งแกร่งย่ำยีผู้อ่อนแอ วันนี้ถ้าเราปล่อยพวกมันไป วันข้างหน้าพวกมันได้โอกาสเมื่อไร จะไม่ลังเลที่จะฆ่าเจ้าเลยสักนิด”

“เมตตากับศัตรู เท่ากับโหดร้ายกับตัวเอง”

“แต่ทว่า...” หนิงฟานอ้าปาก เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำลงไป