บทที่ 3188: ผู้ใดกล้าท้าชิง?

ตูมม!

คลื่นพลังชีวิตมหาศาลลูกหนึ่งปะทุขึ้น ดั่งคลื่นทะเลเดือดถาโถมกวาดล้างทั่วทั้งพระราชวังสุริยันในพริบตา อุณหภูมิในท้องพระโรงพลันพุ่งสูงขึ้น พื้นดินที่ปูด้วยอิฐทองคำกลับแตกร้าวเป็นเส้น ๆ ภายใต้แรงกดดันแห่งเซียนลูกนี้

องครักษ์สะดุ้งหันขวับไปมอง ก็เห็นเงาร่างสูงโปร่งหนึ่งก้าวย่างมาช้า ๆ เหยียบยืนอยู่เหนือเปลวเพลิงสีทองเข้ม

เป็นชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีทอง

รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาจนออกไปทางเย้ายวนพิกล คิ้วดาบเฉียงเฉือนหางตา ดวงตาคู่ทองคำประหนึ่งดวงอาทิตย์น้อยสองดวงที่ลุกไหม้ จ้องมองเพียงครั้งเดียวก็เหมือนจะดึงวิญญาณคนให้หลุดลอย

ทุกย่างก้าวของเขา ใต้ฝ่าเท้าจะผลิบานเป็นดอกบัวเพลิงสีทองหนึ่งดอก ราวเทพราชาเสด็จเหยียบเมฆา

“อ๊ะ… องค์ชายใหญ่!” องครักษ์อุทานเสียงหลง รีบทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้น

ราชาจินอูเฒ่าเห็นชายหนุ่มแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พลันแปรเป็นปลื้มปิติล้นหลาม “เจ้าลูกคนโต เจ้าออกจากปิดด่านฝึกตนแล้วรึ?”

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในท้องพระโรง ค้อมกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ลูกขอคารวะท่านพ่อ”

“ลูกของข้า ไม่ต้องมากพิธี!” ราชาจินอูเฒ่ารุดเข้ามาประคององค์ชายใหญ่ลุกขึ้น ชะโงกมองสำรวจอยู่สองสามที พลันขมวดคิ้ว “เจ้าลูกคนโต เจ้าทำไมถึง…”

เขาเพิ่งตกตะลึงพบว่า หลังจากปิดด่านฝึกตนมาร้อยปี ลูกชายคนโตผู้เป็นที่ภาคภูมิใจที่สุดของตน ระดับพลังยังคงอยู่แค่ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เผยให้เห็นแม้เงาของการทะลวงกึ่งจักรพรรดิ

องค์ชายใหญ่เพียงยิ้มบาง “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ลูกห่างจากระดับกึ่งจักรพรรดิเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น ก้าวสุดท้ายนี้ต้องรอโอกาส บังคับฝืนเอาไม่ได้”

ราชาจินอูเฒ่าได้ฟังก็ผ่อนลมหายใจออกมา “ได้ยินเจ้าว่ามา เช่นนั้นข้าก็โล่งใจแล้ว ตอนนี้เผ่าจินอูจู๋ของเราประสบเคราะห์ใหญ่ อนาคตภาระทั้งเผ่าคงต้องวางไว้บนบ่าของเจ้าแล้ว”

จู่ ๆ องครักษ์ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน “ท่านหัวหน้าเผ่า ยังจะให้ไล่ตามองค์ชายสองกับพวกเขาอยู่ไหมครับ?”

“ไป!” ราชาจินอูเฒ่าหันกายจะก้าวออกจากท้องพระโรงทันที

“เดี๋ยวก่อน ท่านพ่อ” องค์ชายใหญ่ก้าวขวางเบื้องหน้า ถามว่า “ท่านพ่อรีบร้อนจะไปที่ใดหรือ?”

“เจ้าลูกคนโต เจ้าปิดด่านฝึกตนมาตลอด คงยังไม่รู้ว่าเผ่าเราประสบความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่” ราชาจินอูเฒ่าเล่าเรื่องสิบผู้เฒ่าใหญ่สิ้นชีพ และจิ่วไท่จื่อรวมถึงคนอื่น ๆ ถูกสังหารให้ฟังอย่างรวบรัด

เมื่อองค์ชายใหญ่ฟังจบ ดวงตาคู่ทองคำพลันหดแคบ เปลวไฟในแววตาเต้นระริกไม่หยุด

“เผ่าจินอูจู๋ของข้าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยหาเรื่องกับผู้ใด แล้วเป็นคนหน้าไหนช่างกล้าบังอาจเช่นนี้ กล้าฆ่าน้องชายของข้า?” เสียงขององค์ชายใหญ่เย็นเยียบ ทว่าความร้อนในท้องพระโรงกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ชุดเกราะขององครักษ์ผู้นั้นถึงกับเริ่มละลายอย่างควบคุมไม่ได้

ราชาจินอูเฒ่าขบกรามแน่น “ตอนนี้ยังไม่รู้แน่ชัดว่าคนร้ายนั้นเป็นใคร แต่ไม่ว่าเป็นใคร ข้าจะฉีกมันให้แหลกเป็นชิ้น ๆ!”

“ท่านพ่อ” องค์ชายใหญ่คุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที “ปล่อยเรื่องนี้ให้ลูกเป็นคนจัดการเถอะ!”

“แต่…”

“ท่านพ่อวางใจได้” องค์ชายใหญ่เงยหน้าขึ้น เปลวไฟสีทองในดวงตากระพริบวูบวาบ “ลูกจะจับตัวคนร้ายกลับมาให้ท่านพ่อจัดการด้วยตัวเอง และจะพาน้อง ๆ ของลูกกลับมาอย่างปลอดภัยทุกคน”

ราชาจินอูเฒ่าจ้องมองบุตรชายคนโตอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้า

เขารู้ดีเกินไปว่าลูกชายคนนี้แข็งแกร่งเพียงใด เมื่อครั้งนั้น ใช้เพียงสามสิบกระบวนท่าก็ปราบสิบผู้เฒ่าใหญ่ที่ร่วมมือกันได้สำเร็จ เป็นอัจฉริยะที่เจิดจรัสที่สุดในรอบหมื่นปีของเผ่าจินอูจู๋ ต่อให้ยังไม่ทะลวงสู่ระดับกึ่งจักรพรรดิ ก็เพียงพอจะขยี้คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันให้แหลกไม่มีชิ้นดี

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ด้วยความสามารถในการฆ่าศัตรูข้ามระดับพลังของเขา ก็ไม่น่าจะเกิดปัญหาใหญ่อันใด

เพราะเช่นนั้น สำหรับลูกชายคนโตผู้นี้ ราชาจินอูเฒ่าจึงวางใจอย่างหมดหัวใจ

“ดี เรื่องนี้ฝากไว้กับเจ้า” ราชาจินอูเฒ่ากำชับว่า “จำไว้ ต้องลากเจ้าพวกน้องเลือดร้อนของเจ้ากลับมาให้หมด ข้าจะสั่งสอนพวกมันเอง”

“ลูกขอรับคำสั่ง” องค์ชายใหญ่ลุกขึ้นยืน ปีกสีทองเจิดจ้าแผ่กางออกจากด้านหลังทันใด ขนนกทุกเส้นไหลเวียนด้วยเปลวไฟสุริยันบริสุทธิ์

“ท่านพ่อ โปรดรอข่าวดีของลูกอยู่ที่นี่เถอะ!” พอพูดจบ ร่างขององค์ชายใหญ่ก็หายวับไปจากที่เดิมอย่างรวดเร็ว

ราชาจินอูเฒ่ามองตามทิศทางที่องค์ชายใหญ่หายไป ถอนใจอย่างเปี่ยมความปลาบปลื้ม “มีลูกเช่นนี้ อีกจะต้องการสิ่งใดกันเล่า?”

องครักษ์รีบประจบสอพลอ “เมื่อองค์ชายใหญ่ลงมือ คนร้ายต้องถูกจับได้อย่างง่ายดายแน่นอน!”

“หืม?” แววตาราชาจินอูเฒ่าแข็งกร้าวขึ้นทันที “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? องค์ชายใหญ่ลงมือถึงจะจับได้ง่าย ๆ งั้นหรือ? หรือว่าในสายตาเจ้าลูกคนอื่นของข้าล้วนเป็นขยะ?”

สีหน้าองครักษ์ซีดขาว “มะ…ไม่ใช่ ท่านราชา โปรดฟังข้าอธิบายก่อน…”