บทที่ 3187: ราชาจินอูเฒ่าจะลงมือเอง

ขณะเสียงของเย่ชิวเพิ่งขาดหาย ฝ่ามือที่กำอยู่ก็ออกแรงบีบขึ้นมาทันที

“ตูม——”

ร่างของจิ่วไท่จื่อระเบิดแตกในพริบตา กลายเป็นหมอกโลหิตกลุ่มหนึ่ง แล้วถูกสายลมทะเลยัดเยียดพัดพาไปจนสลายหายไป

องค์ชายจินอูทั้งสาม ก็สิ้นชีพลง ณ บัดนั้น!

การต่อสู้ทั้งหมด ใช้เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจ องค์ชายของเผ่าจินอูจู๋ทั้งสาม ในสายตาเย่ชิวไม่ต่างอะไรกับไก่กากหมาขี้เรื้อน กระจอกจนรับมือได้ในพริบตา

เย่ชิวสะบัดมือเบา ๆ ลบสัญลักษณ์ของเผ่าจินอูจู๋ที่อยู่บนเรือรบสำริดทิ้งไป เพียงชั่วพริบตา เรือรบสำริดก็หดเล็กลง แล้วถูกเก็บเข้าไปในถุงกิ่นคุน

ฟ้าดินกลับคืนสู่ความสงบ

แสงอ่อนของอาทิตย์ยามอัสดงสาดทาบลงบนร่างของเย่ชิว เคลือบเขาด้วยประกายทองเรืองรอง ยิ่งขับให้ดูศักดิ์สิทธิ์เหนือมนุษย์

หนิงฟานจ้องมองแผ่นหลังของเย่ชิว ดวงหน้าฉายแววเลื่อมใสศรัทธาเต็มเปี่ยม

นี่แหละหรือ โลกของผู้แข็งแกร่ง?

แค่ดีดนิ้วไม่กี่ครั้ง ศัตรูอันน่าหวาดกลัวก็กลายเป็นผุยผง!

“ท่านอาจารย์นี่มันเทพชัด ๆ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!” เลือดในกายหนิงฟานเดือดพล่าน

“ไอ้ลูกกระต่าย ท่าโชว์หล่อนี่ของแก ยิ่งเล่นก็ยิ่งลื่นนะโว้ย” จางเหมยเจินเหรินแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แล้วถามต่อว่า “ไอ้ลูกกระต่าย บอกความจริงข้ามาเถอะ ตอนนี้ระดับพลังของแกตกลงอยู่ขั้นไหนกันแน่?”

เย่ชิวยิ้มแล้วว่า “ก็บอกไปแล้วนี่ไง ระดับพลังของข้ากับท่านเหมือนกัน ทั้งคู่ล้วนอยู่ที่จอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุด”

“เป็นไปไม่ได้” จางเหมยเจินเหรินว่า “องค์ชายเผ่าจินอูจู๋พวกนั้น แต่ละคนก็ล้วนเป็นจอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดทั้งนั้น แต่แกฆ่าพวกเขาเหมือนเชือดไก่ ไม่ต้องออกแรงสักนิด”

“ถ้าระดับพลังแกเท่ากับพวกมัน จะทำได้ง่ายดายแบบนี้ได้ยังไง?”

“ไอ้ลูกกระต่าย ที่นี่ไม่มีคนนอก แกไม่ต้องปิดบังแล้ว บอกมาให้ชัดเลย ตอนนี้ระดับพลังแกตกลงอยู่ขั้นไหนกันแน่?”

เย่ชิวไม่ได้ตอบคำถามของจางเหมยเจินเหรินตรง ๆ แต่เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างสงบ ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่า “ระดับพลังก็แค่การแบ่งที่คนในโลกสมมติขึ้นมาเท่านั้น แท้จริงแล้ว ผู้แข็งแกร่งที่แท้ ย่อมไม่จำเป็นต้องยึดติดกับสิ่งพวกนี้”

โธ่ แม่งติดใจโชว์หล่อขึ้นทุกวันเลยหรือไงวะ?

จางเหมยเจินเหรินกลอกตาใส่ “เลิกพูดกำกวมได้แล้ว! ตั้งแต่มาโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่ ข้าเจอผู้แข็งแกร่งมาก็มาก แต่ยังไม่เคยเห็นราชานักบุญไร้เทียมทานที่ไหน ทำลายคนระดับเดียวกันได้ง่ายขนาดแกเลยนะ”

หนิงฟานก็อดถามไม่ได้ “ท่านอาจารย์ หรือว่าท่านก้าวเข้าสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ แล้วหรือครับ?”

กึ่งจักรพรรดิ!

พอได้ยินสองคำนี้ ลมหายใจของจางเหมยเจินเหรินก็สะดุดเล็กน้อย

ในยุคที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไม่ปรากฏตัว ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิ ก็คือจุดสูงสุดที่แท้จริงของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เป็นระดับพลังสูงสุดที่เหล่ายอดอัจฉริยะนับไม่ถ้วนทุ่มเททั้งชีวิตก็ยังเอื้อมไม่ถึง!

เย่ชิวละสายตากลับมายังเบื้องหน้า ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วว่า “กึ่งจักรพรรดิ…จะทะลวงไปได้มันง่ายนักหรือยังไง?”

“เหล่าโต้วซี เราสองคนก็ร่วมเป็นร่วมตายกันมา เจ้าแม้แต่คำพูดของข้ายังไม่เชื่อแล้วหรือ?”

“ข้าไม่ได้ทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ จริง ๆ”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้ารู้ว่าแกเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน แต่ก่อนตอนเจอฉีเทียน เฉินเทียนหมิง รวมทั้งเป่ยหมิงหวังทีหลัง พวกนั้นยังพอแลกหมัดกับแกได้อยู่สองสามกระบวนท่า แต่ตอนนี้…”

“องค์ชายจินอูจู๋พวกนั้น ข้าดูอย่างละเอียดแล้ว ทั้งอายุก็ยังน้อย ระดับพลังก็สูง เห็น ๆ ว่าเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน”

“แต่แกฆ่าพวกมันนี่ง่ายเกินไปหน่อยแล้วมั้ง?”

เย่ชิวยิ้มว่า “ก็แค่ฆ่าองค์ชายเผ่าจินอูจู๋ไม่กี่คน จะให้ต้องออกแรงสักแค่ไหนกันเชียว?”

“เหล่าโต้วซี ไว้รอบหน้า ถ้าได้เจอองค์ชายจินอูอีก เจ้าก็ลองดูบ้างสิ”

“ข้าเชื่อว่า เจ้าก็ฆ่าพวกมันได้เหมือนกันนั่นแหละ”

จางเหมยเจินเหรินว่า “องค์ชายเผ่าจินอูจู๋สามคนเมื่อกี้นี้ ข้าก็ฆ่าได้จริง แต่จะให้ทำได้สบาย ๆ แบบแก…ข้ายังทำไม่ได้หรอก”

“ไอ้ลูกกระต่าย แกนี่ไม่ได้ทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ จริง ๆ เหรอ?”

เห็นได้ชัดว่า จางเหมยเจินเหรินยังแอบสงสัยอยู่ไม่น้อย

เย่ชิวถึงกับหัวเราะทั้งกลุ้มใจ “เหล่าโต้วซี เจ้าเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้า ไหงตอนนี้แม้แต่คำพูดของข้ายังไม่เชื่ออีกล่ะ? ข้าบอกแล้วไงว่า ยังไม่ได้ทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ จริง ๆ”

จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจ “ถ้าจอมราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดจะมีพลังการต่อสู้แบบแกได้ ข้าคงพูดได้คำเดียว…แกนี่มันตัวประหลาดชัด ๆ”