บทที่ 3191: มหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิ

ทันทีที่องค์ชายใหญ่เงยหน้าคำรามยาว ทั้งผืนทะเลราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบแน่น ท้องฟ้าดิ่งสู่ความมืดไร้ขอบเขต กระแสความกดดันมหาศาลกวาดกลบไปทั่วจนคนแทบหายใจไม่ออก

“ครืน ครืน ครืน——”

ถัดมา เหนือเก้าสวรรค์ เมฆสายฟ้าดำคล้ายน้ำหมึกพลุ่งพล่าน ในชั่วพริบตาก็บดบังท้องฟ้ารอบหนึ่งล้านลี้มืดมิด

ในชั้นเมฆหนาทึบ สายฟ้าสีม่วงแล่นพลิ้วดั่งอสรพิษทองคำ สายฟ้าสีทองระเบิดเปรี้ยงเป็นระยะ ยังมีเปลวไฟสีดำแห่งมหันตภัยไหลรินอยู่ตามรอยแยกของเมฆ ราวกับปลายยุคสมัยมาถึง

“มหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิ!”

ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินหดวูบ คิ้วยาวกระตุกถี่ เขาไม่อาจรักษาท่าทีเยือกเย็นได้อีก ด่าลั่นว่า “ไอ้ลูกวิหคทองคำตัวนั้นมันบ้าไปแล้ว!”

ขาทั้งสองของหนิงฟานอ่อนแรง จวนจะทรุดลงคุกเข่าบนดาดฟ้าเรือ รีบร้องลั่นว่า “อาจารย์ ระวัง!”

เย่ชิวเงยหน้ามองท้องฟ้า แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

เพียงเห็นว่าใจกลางเมฆมหันตภัยได้ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนขนาดมหึมา ภายในกำลังก่อเกิดสายฟ้าที่หายากยิ่งเป็นสีรุ้ง เจ้าแสงฟ้าทุกเส้นล้วนบรรจุอานุภาพอันสยดสยองพอบดขยี้ดวงดาวให้ดับสิ้น

“ใช้มหันตภัยสังหารศัตรูงั้นหรือ?” เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “ก่อนหน้านี้ก็มีแต่ใช้ไม้ตายนี้เล่นงานคนอื่น ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีคนเอาวิธีเดียวกันมาเล่นงานตัวเอง น่าสนใจดี”

องค์ชายใหญ่ลอยห้อยหัวอยู่ใต้เมฆมหันตภัย ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม ลายเวทมนตร์เปลวไฟบนหว่างคิ้วส่องแสงวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง วงล้อแห่งเต๋าที่ด้านหลังศีรษะแตกร้าวไปทีละเส้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเผาผลาญพลังต้นกำเนิด ฝืนดึงดูดมหันตภัยสวรรค์ลงมา

องค์ชายใหญ่แผดร้อง เสียงของเขาปนไปกับเสียงฟ้าคำราม “เย่ฉางเซิง วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”

สิ้นคำพูด ฟ้าผ่าลูกแรกก็ฟาดลงมาแล้ว

“ครืน!”

นั่นคือมังกรสายฟ้าสีม่วงทองที่พาดยาวข้ามฟ้าดิน เขา นอ และเกล็ดเล็บชัดเจนครบถ้วน แผ่กลิ่นอายทำลายล้างจนสุญญากาศบิดเบี้ยว ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

ทันใดนั้น องค์ชายใหญ่พุ่งเข้าหาเย่ชิวอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะลากเย่ชิวให้เข้าไปในเขตมหันตภัยสวรรค์ด้วย

“เจ้ากระต่ายน้อย ถอยเร็ว!” จางเหมยเจินเหรินมองออกถึงเจตนาขององค์ชายใหญ่ ร้องเตือนเสียงหลง

นี่คือมหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิ ไม่ใช่มหันตภัยสวรรค์ทั่วไป พลาดแม้เพียงนิดเดียวก็จะกลายเป็นเถ้าธุลี

ทว่าเย่ชิวราวกับไม่ได้ยิน ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง

เพียงใจคิดเล็กน้อย ทันใดนั้นดาบขี่สายลมก็พาจางเหมยเจินเหรินกับหนิงฟานถอยห่างออกไปหลายหมื่นลี้

จากนั้น เย่ชิวก็ทำในสิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด

เขากลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหามหันตภัยด้วยตัวเอง

มหันตภัยสวรรค์คล้ายจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเย่ชิว มังกรสายฟ้ากลับแยกเป็นสอง ร่างกลายเป็นมังกรฟ้าสองตัว ตัวหนึ่งฟาดใส่องค์ชายใหญ่ อีกตัวฟาดใส่เย่ชิว

“ฆ่าเขา!” องค์ชายใหญ่ตะโกนด้วยความตื่นเต้น

แต่ใครจะคิดว่า เย่ชิวไม่เพียงไม่หลบ กลับพุ่งสวนมังกรสายฟ้าขึ้นไปบนฟ้า หมัดขวาส่องแสงเจิดจ้าไร้ประมาณ ทุบใส่หว่างคิ้วของมังกรฟ้าตัวนั้น

“ตูม!”

มังกรสายฟ้าตัวนั้นระเบิดแตกในทันที กลายเป็นสายฝนอัสนีโปรยปรายเต็มท้องฟ้า

ทางด้านองค์ชายใหญ่ กลับถูกมังกรสายฟ้าอีกตัวซัดปลิวไปหนึ่งร้อยหลี่ เสื้อคลุมทองฉีกขาด กระอักเลือดสดพุ่งออกมาคำหนึ่ง

“เป็นไปได้ยังไง!”

องค์ชายใหญ่มองเย่ชิวด้วยแววตาเหลือเชื่อ

เขาฝืนเรียกมหันตภัยสวรรค์ลงมาก็เพื่อจัดการเย่ชิว แต่ไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะไม่เป็นอะไรสักนิด กลับกลายเป็นตัวเขาเองที่โดนฟ้าผ่าปลิว

“ครืน ครืน ครืน——”

มหันตภัยชั้นที่สองตามมาติด ๆ

ครานี้มิใช่เพียงสายฟ้า แต่เป็นอุกกาบาตเก้าลูกที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำ พุ่งลงมาจากฟ้าพร้อมหางไฟยาว

บนพื้นผิวของอุกกาบาตทุกลูกสลักไว้ด้วยอักขระเวทมนตร์แห่งมหาเต๋า ที่ใดที่มันผ่านไป สุญญากาศก็ยุบตัว กลายเป็นรอยแผลเป็นสีดำสนิทยาวเหยียด

“อืม มหันตภัยแบบนี้คือ……”

ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินทอประกาย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบเตือนเย่ชิวว่า “เจ้ากระต่ายน้อย นี่คือมหันตภัยสวรรค์ทำลายล้างโลก เจ้าต้องระวังให้ดี…”

ตูม!

อุกกาบาตยักษ์ทั้งเก้าลูกที่ลุกไหม้ มีสี่ลูกทิ้งตัวลงใส่เย่ชิว อีกห้าลูกทิ้งตัวลงใส่องค์ชายใหญ่

“มีแค่นี้?”