บทที่ 3192: บุกฆ่าถึงถิ่น

วิญญาณแท้ขององค์ชายใหญ่ถูกเย่ชิวเหยียบแตกในทีเดียว ในขณะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ร้องลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เร็ว เข้า รีบเก็บศพมันไว้!”

แม้เย่ชิวจะงุนงง แต่ก็ยังตบฝ่ามือครอบลงไปทันที ชั่วพริบตา เปลวเพลิงแห่งความโกลาหลบนร่างองค์ชายใหญ่ก็พลันดับมอดสิ้น

ถัดมา เย่ชิวสะบัดมือเบา ๆ ศพขององค์ชายใหญ่ก็ลอยพุ่งตรงไปหาจางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินรีบคว้าศพองค์ชายใหญ่เอาไว้ จากนั้นก็โยนเข้าไปในแหวนมิติ

“ท่านเต๋าจาง ท่านเอาศพไปทำอะไรหรือ?” หนิงฟานถามด้วยสีหน้าฉงนสุดขีด

“จนบัดนี้ข้ายังมีลูกเล่นอยู่ในมือ” จางเหมยเจินเหรินยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำปริศนาลึกลับ

ทว่าเหนือความคาดหมาย มหันตภัยสวรรค์กลับยังไม่จบสิ้น ดวงอาทิตย์ลูกใหม่ที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกลาหลอีกดวงหนึ่ง พุ่งพรวดตรงมายังเย่ชิว

“ฮึม!”

เย่ชิวเพียงฮึดฮัดเสียงเย็น พลันอ้าปากสูดลมหายใจเข้าอย่างรุนแรง ต่อหน้าแววตาเบิกโพลงของหนิงฟาน เขากลับกลืนดวงอาทิตย์ดวงนั้นลงท้องไปทั้งดวงอย่างดื้อ ๆ

“ฮ๊อก~” เย่ชิวตบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ รอยยิ้มอิ่มเอิบผุดขึ้นบนใบหน้า “รสชาติไม่เลวนี่”

เมฆมหันตภัยเหมือนถูกการยั่วยุครั้งนี้ทำให้โกรธจัด มหันตภัยสวรรค์ชั้นที่หกแปรเปลี่ยนเป็นมหาสมุทรดวงดาวถาโถมลงมา แต่ละดวงดาวคือแกนสายฟ้าที่ถูกอัดแน่น อานุภาพการระเบิดเพียงดวงเดียวก็สามารถทำลายล้างโลกใหญ่ได้หนึ่งผืน

เย่ชิวลงมือเอาจริงเสียที

เขากวาดมือทั้งสองไปมา แปรเปลี่ยนเป็นหยินหยางไท่จี๋

ปลายนิ้วมือซ้ายมีพลังแห่งดวงจันทร์กระโดดโลดเต้น แช่แข็งสุญญากาศนับหมื่นลี้ ส่วนกลางฝ่ามือขวาพรั่งพรูด้วยเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิ เผาฟ้าเดือดทะเล

หยินหนึ่งหยางหนึ่ง น้ำแข็งกับเปลวเพลิงรวมเป็นหนึ่ง สองพลังสุดขั้วไหลมาบรรจบกัน ก่อเป็นผังไท่จี๋ขนาดมหึมาพุ่งขึ้นต้านฟ้า

“ตูม——”

ครั้นผังไท่จี๋ปะทะเข้ากับมหาสมุทรดวงดาวแห่งมหันตภัยสายฟ้า ท้องฟ้าเหนือทะเลตะวันออกก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงขาวเจิดจ้า ยิ่งกว่าดวงอาทิตย์จริงเสียอีก จางเหมยเจินเหรินกับหนิงฟานถูกแสงนั้นกลบจนตาบอดชั่วขณะ ในหูเหลือเพียงเพียงแต่เสียงกฎสวรรค์คำรามก้อง

พอแสงเจิดจ้าจางหาย เมฆมหันตภัยก็ถูกอัดทะลุเป็นโพรงวงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางนับหมื่นลี้

แสงอาทิตย์เทลงมาราวเสาแห่งสวรรค์ สาดต้องร่างเย่ชิวที่ยืนกลางหาว ทาบเงาเป็นเส้นขอบสีทองรอบร่างเขา

เมฆมหันตภัยที่เหลืออยู่ยังคงกลิ้งตัวอย่างไม่ยอมแพ้ เหมือนยังคิดจะประทับมหันตภัยสวรรค์ลงมาอีกระลอก ทว่าในตอนนี้เอง เย่ชิวก็เดือดขึ้นมาบ้างแล้ว

“ให้หน้ามากไปแล้วหรือไง?”

เย่ชิวเชิดหน้าขึ้นตะโกนต่ำ ๆ เพียงคำเดียว ทันใดนั้น เมฆมหันตภัยก็พลันสลาย ทะเลตะวันออกกลับคืนสู่ความสงบ

แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนผิวน้ำทะเลอีกครา ราวกับภาพทำลายล้างโลกเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

เย่ชิวลอยตัวกลับไปยืนบนดาบขี่สายลม เสื้อคลุมขาวยังสะอาดไร้ฝุ่นเหมือนเดิม

“อา…อาจารย์…”

หนิงฟานพูดติดขัดจนแทบออกเสียงไม่ออก เหตุการณ์ที่เห็นในวันนี้ พังทลายความเข้าใจเดิมของเขาลงจนไม่เหลือชิ้นดี

จางเหมยเจินเหรินขยับตัวเข้ามา ทำหน้าทะเล้นถามว่า “เป็นไงล่ะไอ้กระต่ายน้อย รสชาติของมหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิดีใช้ได้เลยใช่ไหม?”

“ถ้าเจ้าคิดว่าเมื่อครู่คือมหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิจริง ๆ ล่ะก็ เจ้าคิดผิดถนัด” เย่ชิวเอ่ย “ไอ้หมอนั่นพลังบำเพ็ญเพียรยังไม่ถึงขั้น แค่ฝืนดึงมหันตภัยสวรรค์ลงมาเท่านั้น ที่ลงมาก็เลยไม่ใช่มหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิ”

“ว่าไงนะ? มหันตภัยสวรรค์รุนแรงขนาดนั้น ยังไม่ใช่มหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิอีกหรือ?” จางเหมยเจินเหรินตะลึงงัน

เย่ชิวว่า “ถ้าเป็นมหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิของจริง ข้าจะยังนิ่ง ๆ สบาย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร”

“เชี่ยเอ๊ย” จางเหมยเจินเหรินอุทาน “งั้นมหันตภัยสวรรค์กึ่งจักรพรรดิของจริง มันจะน่ากลัวถึงขนาดไหนกันแน่?”

เย่ชิวหัวเราะ “รอให้เจ้าทะลวงสู่ขั้นกึ่งจักรพรรดิได้เองเถอะ ตอนนั้นเจ้าก็จะรู้รสชาติเอง”

“ว่าแต่ เจ้าจะเอาศพของหมอนั่นไปทำอะไร?”

เย่ชิวเองก็สงสัยไม่แพ้กัน

จางเหมยเจินเหรินทำเป็นลึกลับ “ยังไม่บอกตอนนี้หรอก รอถึงเวลา เจ้าก็จะรู้เอง”

“เอาเถอะ ไม่บอกก็แล้วไป” เย่ชิวเงยหน้ามองไปยังที่ห่างไกล พลางเอ่ยว่า “ตอนนี้สิบผู้เฒ่าใหญ่แห่งจินอูจู๋ตายเรียบแล้ว สิบองค์รัชทายาทก็ตายไปเก้าคน โดยรวมแล้วก็เหลือแค่ราชาจินอูเฒ่าคนเดียวที่ยังคุมการรบอยู่”

“ขั้นต่อไป มุ่งหน้าไปเกาะเผาฟ้า ตัดหัวราชาจินอูเฒ่ามาแขวนคอ!”

จางเหมยเจินเหรินเตือนว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ถึงเจ้าจะกวาดล้างมาตลอดทางอย่างไร้ผู้ต่อต้าน แต่อย่าชะล่าใจเกินไปนะ”

“เจ้าฆ่าคนของจินอูจู๋ไปตั้งมากมาย ลูกชายสิบคนของราชาจินอูเฒ่าก็ตายไปตั้งเก้าคนในมือเจ้า เขาต้องยอมทุ่มสุดตัวเพื่อฆ่าเจ้าแน่ ๆ”

“เจ้าต้องระวังให้ถึงที่สุด”

“ข้าเข้าใจ” เย่ชิวว่า “เพราะอย่างนั้น พอถึงเกาะเผาฟ้าแล้ว ข้าก็เลยตัดสินใจว่าจะให้เจ้าออกมือไปลองเชิงดูความลึกตื้นของราชาจินอูเฒ่าก่อน”

จางเหมยเจินเหรินด่าลั่น “โธ่เว้ย ข้านี่เห็นแกเป็นสหายแท้ แกกลับคิดจะให้ข้าไปเป็นตัวล่อ ไอ้กระต่ายน้อย แกนี่มันช่างไม่มีมโนธรรมสิ้นดี!”