บทที่ 3193: สู้สุดกำลังกับกึ่งจักรพรรดิ

“ราชาจินอู ออกมารับความตายซะ!”

เสียงนั้นดังสนั่นประหนึ่งสายฟ้าจากเก้าสวรรค์ สั่นสะเทือนพระราชวังสุริยันจนโครงสร้างทั้งหลังไหวโอน เศษหินกระเบื้องมากมายร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย

ราชาจินอูเฒ่าสะบัดหน้าเงยขึ้นฉับพลัน แววตาจิตสังหารพุ่งทะลัก “ข้าเดิมทีตั้งใจจะไปหามึงเอง ไม่คิดเลยว่ามึงจะโผล่มาให้ฆ่าถึงที่ ฮึ!”

ร่างเขาพลิ้วไหววูบเดียวก็ทะยานออกจากท้องพระโรง ลอยตัวกลางอากาศ มองไปยังทิศทางที่เสียงดังมานั้น

ก็เห็นกลางท้องฟ้าเหนือเกาะเผาฟ้า มีกระบี่ยักษ์เล่มหนึ่งพาดขวางนภา บนกระบี่นั้นยืนอยู่สามเงาร่าง

ผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดเป็นชายหนุ่มชุดขาว ผมดำขลับดุจหมึก ดวงตาคมกริบประหนึ่งสายฟ้า กำลังจ้องเขาอย่างเย็นชา

“เป็นมึง…ที่ฆ่าสิบองค์รัชทายาทของเผ่าจินอูจู๋ข้า กับลูกชายทั้งเก้าของข้าใช่ไหม?”

เสียงราชาจินอูเฒ่าเย็นเยียบ เปลวไฟรอบตัวพลุ่งพล่านไม่หยุด แรงกดดันแห่งเซียนของกึ่งจักรพรรดิถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่โดยไม่ปิดบัง

เย่ชิวไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนตรง เอ่ยเสียงเรียบ “ใช่ ข้าเอง”

“มึงเป็นใครกันแน่? ทำไมต้องเล่นงานเผ่าจินอูจู๋ของข้าขนาดนี้?” ราชาจินอูเฒ่ากดกลั้นโทสะเอาไว้ ถามเสียงต่ำ

“ข้าชื่อเย่ฉางเซิง” เย่ชิวเอ่ยเสียงดังฟังชัด

เย่ฉางเซิง?

ทำไมชื่อฟังดูคุ้นหูนัก?

ทันใดนั้น ราชาจินอูเฒ่าก็นึกขึ้นได้ ถามว่า “มึงคือเย่ฉางเซิงที่อยู่อันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิใช่ไหม?”

เย่ชิวตอบ “ถูก”

“เผ่าจินอูจู๋ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับมึง ทำไมต้องฆ่าลูกข้าด้วย?” ราชาจินอูเฒ่ากระแทกเสียงด้วยความโกรธ

เย่ชิวหยิบดาบหักเล่มนั้นออกมา ถามว่า “มึงจำดาบนี้ได้ไหม?”

ราชาจินอูเฒ่าจ้องมองอยู่นาน จู่ ๆ ก็ผุดความทรงจำขึ้นมาได้ ตอนเขายังเด็กเคยเห็นดาบหักเล่มนี้มาก่อน จึงถามออกมาว่า “มึงเป็นคนของสำนักกระบี่ชิงหยุนรึ? อย่างนี้นี่เอง”

เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น “ผู้ใดฆ่าคน ผู้นั้นย่อมถูกฆ่าตอบแทน”

“ก็แค่ราชานักบุญไร้เทียมทานคนหนึ่ง กล้าพูดจาโอหังต่อหน้าข้า ช่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ” ราชาจินอูเฒ่าคำราม “วันนี้ข้าจะฆ่ามึงก่อน จากนั้นจะไปดินแดนตะวันออก ถล่มสำนักกระบี่ชิงหยุนให้ราบ!”

คำพูดเพิ่งขาดหาย ร่างเขาก็กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งทะยานตรงเข้าใส่เย่ชิวในฉับพลัน

“เหล่าโต้วซี พวกมึงถอยออกไปไกล ๆ” เย่ชิวว่าแล้วก้าวออกหนึ่งก้าว พุ่งเข้าปะทะราชาจินอูเฒ่าก่อนเอง

เขาเองก็อยากดูเหมือนกันว่า ราชาจินอูเฒ่าคนนี้ แท้จริงมีฝีมือแค่ไหนกันแน่

ทั้งสองปะทะกันในชั่วพริบตา

“ตูม!”

ฟ้าดินสั่นสะเทือน สุญญากาศแตกร้าว

ทันใดนั้น กระแสพลังน่าสะพรึงกลัวลูกหนึ่งก็ระเบิดออกจากใจกลางสนามรบ ราวกับทะเลใหญ่ระเบิดแตก คลื่นพลังกวาดล้างไปทั่วฟ้าดินในชั่วกะพริบตา

ชั่วขณะนั้น สรรพชีวิตไม่ต่างอะไรกับมดปลวก

จางเหมยเจินเหรินพาหนิงฟานหนีล่วงหน้ามาไกลหมื่นลี้แล้ว ส่วนเหล่าองครักษ์เกราะทองบนเกาะเผาฟ้า ไม่อาจทนรับกระแสพลังของยอดฝีมือทั้งสองได้เลย บางคนทรุดกายหมอบกับพื้น เลือดทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด บางคนยิ่งไปกว่านั้น ถูกแรงสั่นสะเทือนใส่จนสลบเหมือดไปตรงนั้น

ชั่วอึดใจ ต่อมา สองร่างในสนามรบก็ผละออกจากกัน ยืนประจันหน้ากันอยู่คนละฝั่งของขอบฟ้า

ก็คือเย่ชิวกับราชาจินอูเฒ่านั่นเอง

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันข้ามท้องนภา จ้องตาอีกฝ่าย แววตาคมกล้าราวกับกระบี่สวรรค์

“ไม่น่าแปลกใจที่ฆ่าสิบผู้เฒ่าใหญ่ของเผ่าข้า กับลูกชายทั้งเก้าของข้าได้ พลังการต่อสู้ของมึงได้ก้าวล้ำเหนือขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดทั่วไปไปนานแล้ว มึงคือผู้ไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกันจริง ๆ” ราชาจินอูเฒ่าพูดเสียงขรึมมืด

“ข้าไม่ใช่แค่ไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกัน ข้ายังสามารถฝืนชะตาฆ่าจักรพรรดิได้ด้วย” เย่ชิวแม้ปากยิ้มอยู่ แต่หนึ่งมือที่ซ่อนไว้ด้านหลังกำลังสั่นเล็กน้อย

เมื่อครู่เขาปะทะกับราชาจินอูเฒ่าตรง ๆ หนึ่งกระบวนท่า แม้จะรับการโจมตีของราชาจินอูเฒ่าไว้ได้ แต่กระดูกมือขวาของเขาแตกละเอียดทั้งมือนานแล้ว

นี่แหละคือพลังของกึ่งจักรพรรดิ

ถึงแม้เย่ชิวจะไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกัน พลังการต่อสู้ทิ้งห่างขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดออกไปไกล ขนาดหนึ่งเท้าเขาเหยียบเข้าไปในธรณีกึ่งจักรพรรดิแล้วด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกึ่งจักรพรรดิที่แท้จริง ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอยู่ดี

เพียงจู่โจมกันครั้งเดียว เขาก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว นั่นแสดงให้เห็นว่าศึกต่อจากนี้จะต้องสาหัสสากรรจ์เพียงใด

แต่เย่ชิวหาได้หวาดหวั่นไม่

เพราะผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่เคยกลัวแรงกดดันหรือความยากลำบาก ตรงกันข้าม แรงกดดันและวิกฤตต่างหาก ที่จะผลักดันให้ผู้แข็งแกร่งเติบโตเร็วขึ้น

“ฝืนชะตาฆ่าจักรพรรดิ? ปากเก่งไม่เบา!”

ราชาจินอูเฒ่าหัวเราะเยาะ “เย่ฉางเซิง มึงคิดว่าแค่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ ก็จะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิได้จริง ๆ งั้นรึ? เลิกฝันกลางวันเสียเถอะ”

“ตั้งแต่มึงฆ่าลูกชายคนแรกของข้า เส้นทางพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิของมึงก็ขาดสะบั้นไปแล้ว”