บทที่ 3194: เย่ชิวปะทะราชาจินอู (ภาคต้น)

“อาจารย์!”

ดวงตาของหนิงฟานแทบจะฉีกออก น้ำตาทะลักล้นออกมาจากเบ้า

แม้เขาจะเข้ากราบเย่ชิวเป็นอาจารย์ได้ไม่นาน แต่อีกฝ่ายก็ถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เขา เคยช่วยชีวิตเขาจากห้วงอันตราย ความสัมพันธ์ไม่ใช่แค่ศิษย์อาจารย์ หากยังมีพระคุณชุบชีวิตอีกครั้ง

ได้เห็นผลลัพธ์เช่นนี้ เขาจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร?

ราชาจินอูเฒ่าลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองเย่ชิวที่ถูกทวนยาวตอกตรึงอยู่ในสุญญากาศ แล้วแค่นหัวเราะเย็น ๆ “อันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ? ก็แค่นี้เอง”

ว่าแล้ว สายตาของเขาก็เลื่อนไปยังจางเหมยเจินเหรินกับหนิงฟานที่อยู่ไกลออกไปหมื่นลี้

“พวกแกสองคน ไหน ๆ ก็เป็นพวกเดียวกับเย่ฉางเซิงแล้ว งั้นก็ลงไปอยู่เป็นเพื่อนมันด้วยก็แล้วกัน!”

คำพูดเพิ่งขาดคำ ราชาจินอูเฒ่ากำลังจะลงมือ ทันใดนั้น—

“ปัง!”

กำปั้นสีทองลูกหนึ่งผุดขึ้นมาลับหลังราชาจินอูเฒ่าอย่างไร้สัญญาณใด ๆ แล้วซัดเขากระเด็นปลิวออกไป

“พรวด!”

ราชาจินอูเฒ่าพ่นโลหิตสีทองออกมาคำหนึ่ง ร่างของเขาลุกไหม้ด้วยเปลวไฟดุจเพลิงนรกกลางอากาศ พอหันกลับไปมอง ก็เห็นร่างของเย่ชิวกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงตำแหน่งที่เขาเคยยืนอยู่ก่อนหน้านั้น

“เจ้ายังไม่ตาย?” รูม่านตาของราชาจินอูเฒ่าหดแคบ ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“แกยังไม่ตาย ข้าหนุ่มขนาดนี้จะไปตายได้ยังไงกันล่ะ?” เย่ชิวเอ่ยยิ้ม ๆ

“ก็ข้าชัด ๆ ที่เอาเจ้า...” ราชาจินอูเฒ่าหันไปมองอีกครั้ง ก็เห็นว่าเย่ชิวที่ถูกทวนยาวตอกตรึงอยู่ในสุญญากาศเมื่อครู่ กลับกลายเป็นสายควันสีเขียวเส้นหนึ่ง ก่อนจะสลายหายไปกับสายลม

“หือ?”

คิ้วของราชาจินอูเฒ่ากระตุกขึ้นทันที แล้วเหมือนจะตระหนักอะไรได้ เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “ร่างจำแลงแห่งเต๋า?”

“มองออกด้วยรึ? แสดงว่าตายังไม่ฝ้าจนเกินไปนะ” รอยยิ้มบนใบหน้าเย่ชิวไม่จางหาย

“อาจารย์!” หนิงฟานที่กำลังร้องไห้ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา ทั่วร่างสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เขากำชายเสื้อของจางเหมยเจินเหรินแน่น เอ่ยเสียงสะอื้นว่า “ท่านเต๋าจาง เห็นไหม อาจารย์ของข้ายังไม่ตาย!”

จางเหมยเจินเหรินพลิกตาขาวใส่ทีหนึ่ง “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ร่างอมตะนิรันดร์กาล จะไปตายได้ยังไงกันเล่า”

กลางสุญญากาศ สีหน้าของราชาจินอูเฒ่ามืดดำราวน้ำหมึก เขาปาดโลหิตสีทองที่มุมปากทิ้ง แล้วหัวเราะเย็น “เย่ฉางเซิง เจ้านึกว่าพึ่งพาแค่ร่างจำแลงแห่งเต๋าหนึ่งร่าง จะอุดช่องว่างของระดับพลังระหว่างเราสองได้รึ? วันนี้เจ้าตายแน่!”

เย่ชิวในชุดขาวปลิวไสว มือไพล่หลัง ยืนเด่นอยู่กลางอากาศ ริมฝีปากยกยิ้มบางเจือแววเย้ย “จินอูเฒ่า ข้าขอถามแกคำหนึ่ง—แกรักลูกชายตัวเองไหม?”

“อะไรนะ?” ราชาจินอูเฒ่าถึงกับชะงักไปชั่วครู่

“ในเมื่อแกยังรักลูกชายงั้น ทำไมยังไม่ลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกมันอีกล่ะ?” น้ำเสียงของเย่ชิวเย็นเฉียบขึ้นทันใด “บนเส้นทางยมโลกน่ะ พวกมันเหงากันจะแย่อยู่แล้ว”

“แก—” ร่างทั้งร่างของราชาจินอูเฒ่าสั่นสะท้าน เปลวเพลิงโชนภายในดวงตาสีทองของเขาพวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

มือขวาเขายื่นออกไป ทวนยาวสีทองเล่มนั้นพุ่งฝ่าความว่างเปล่ากลับมา เมื่อหล่นลงสู่มือก็ส่งเสียงหึ่งก้องจนแก้วหูแทบแตก

“เย่ฉางเซิง วันนี้ถ้าข้าไม่ฉีกเจ้าเป็นชิ้นแปดส่วน ข้าจะไม่ขอเป็นคน!” ราชาจินอูเฒ่าคำรามลั่น

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “แกน่ะไม่ใช่คนอยู่แล้ว แกก็แค่นกแก่ตัวหนึ่งต่างหาก”

“หาที่ตาย!” ราชาจินอูเฒ่าเดือดจนขาดสติ ร่างกลายเป็นสายฟ้าสีทองพุ่งตรงเข้าหาเย่ชิว

ทวนยาวผ่านไปที่ใด สุญญากาศก็แตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ น่าหวาดผวายิ่งนัก

เย่ชิวไม่ถอยกลับรุกเข้า มือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว พลันแสงกระบี่เจิดจ้าพุ่งทะลักออกมาจากรอบกาย

“วิชาทำลายชีวิต!”

ชั่วพริบตา พลังกระบี่นับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่ละสายข้นแน่นราวของจริง เปล่งประกายประกายคมเย็นเยียบ

เพียงแค่เย่ชิวเคลื่อนจิต พลังกระบี่ก็สาดออกไปดุจห่าฝน ถาโถมครอบคลุมรอบด้านสิบลี้ในพริบตา

“กลเล่นกระจอก!”

ราชาจินอูเฒ่ากวัดทวนยาวในมือกวาดออกไปทันที เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นเป็นกำแพงเพลิงขนาดมหึมา เผาผลาญพลังกระบี่ที่พุ่งเข้ามาทั้งหมดจนมอดไหม้

ทว่าทำให้เขาประหลาดใจก็คือ พลังกระบี่เหล่านั้นที่ถูกไฟไหม้ดับไปกลับถือกำเนิดใหม่ท่ามกลางเปลวเพลิง แปรเปลี่ยนเป็นแสงดาบเล็กละเอียดกว่าก่อน ทะลวงผ่านกำแพงไฟออกมา!

“ฉัวะ ๆ ๆ——”

พลังกระบี่นับสิบเส้นฟาดเฉือนร่างของราชาจินอูเฒ่า ทิ้งรอยขีดขาวเป็นทางยาวบนอาภรณ์ขนนกสีทองของเขา แถมยังมีบางเส้นที่กรีดผิวหนังจนโลหิตสีทองซึมออกมา