บทที่ 3195: เย่ชิวปะทะราชาจินอูเฒ่า (กลาง)

ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือเย่ชิว ใบดาบทั้งเล่มขาวผ่องดุจหยก ทว่าตรงคมดาบกลับมีริ้วสีเลือดพาดอยู่หนึ่งเส้น

เผชิญกับการโจมตีดุจพายุบ้าคลั่งของราชาจินอูเฒ่า เย่ชิวไม่ลังเลแม้แต่น้อย เงื้อดาบพุ่งเข้าหา ศิษย์ออก ลมปราณดาบไร้ผู้เทียบก็ปะทุออกมา

ทั้งสองสู้กันอีกรอบหนึ่งรุกหนึ่งรับ ดั่งมังกรประจัญบานเสือคำราม ฟาดฟันกันจนฟ้าถล่มดินทลาย

ที่ห่างออกไป จางเหมยเจินเหรินถึงกับตะลึงงัน

“พลังการต่อสู้ของไอ้เด็กน้อยนี่ น่ากลัวชะมัด ถึงขั้นกล้าปะทะกับผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้ตรง ๆ ไอ้ตัวประหลาดแท้ ๆ”

ผ่านไปสามร้อยกระบวนท่า

ทันใดนั้น เย่ชิวเปลี่ยนกระบวนท่าดาบ ฟันออกไปหนึ่งดาบ

ดาบนี้ดูเหมือนจะเชื่องช้า แต่แท้จริงแล้วกลับรวดเร็วถึงขีดสุด

ทุกที่ที่คมดาบกวาดผ่าน เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ราชาจินอูเฒ่าตกตะลึงพบว่า เส้นทางการโจมตีทั้งหมดของตนถูกดาบเล่มนี้ตัดขาดล่วงหน้าไปหมดแล้ว

“ดาบเล่มนี้…แฝงพลังเวลาและมิติเอาไว้?”

ระหว่างที่ราชาจินอูเฒ่ากำลังตื่นตะลึง เลือดก็กระเซ็น

ฉึก!

ดาบยาวของเย่ชิวแทงทะลุหัวไหล่ซ้ายของราชาจินอูเฒ่า ขณะเดียวกันตัวเขาเองก็ถูกทวนของราชาจินอูเฒ่ากวาดฟาดที่เอว ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปดั่งกระสุนปืน ทิ้งเม็ดเลือดเป็นทางยาวกลางอากาศ

“แค่ก ๆ …”

เย่ชิวฝืนทรงตัวเอาไว้บนนภา แผลที่เอวลึกจนเห็นกระดูก เลือดสดไหลทะลักไม่หยุด แต่ดาบในมือของเขากลับหยดด้วยเลือดสีทองคำ นั่นคือเลือดของราชาจินอูเฒ่า!

“เจ้า…เจ้าถึงกับทำให้ข้าบาดเจ็บได้ถึงเพียงนี้?” ราชาจินอูเฒ่ากดมือทับบาดแผลที่หัวไหล่ สีหน้าอึมครึมจนชวนขนลุก

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ตนจะถูกผู้ฝึกบำเพ็ญที่อยู่เพียงขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ บีบให้จนมุมถึงขั้นนี้

ในใจเย่ชิวอดถอนหายใจไม่ได้ พลังบำเพ็ญเพียรของเขายังอ่อนเกินไป หากอยู่ในระดับพลังเดียวกัน ราชาจินอูเฒ่าคงถูกเขาฟันตายใต้คมดาบไปนานแล้ว

พลังของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ สามารถบรรยายได้เพียงแปดคำ—

ลึกยากหยั่งถึง!

น่าสะพรึงเพียงนี้!

“เย่ฉางเซิง วันนี้เจ้าต้องตาย!”

ราชาจินอูเฒ่าสะบัดไหล่เบา ๆ รอบแผลมีแสงทองคำไหลเวียน แผลที่ไหล่ก็ฟื้นกลับดังเดิมในพริบตา

เขากำหอกยาวสีทองแน่น ปลายหอกชี้ตรงไปยังลำคอของเย่ชิว ในดวงตาอัดแน่นไปด้วยจิตสังหารฝังลึก

เย่ชิวเอื้อมมือแตะบาดแผลที่เอว แผลพลันสมาน เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน สวนกลับไปว่า “อย่าคุยโวให้มากเลย วันนี้คนที่จะตายมีแต่เจ้าไอ้นกเฒ่าต่างหาก”

อากาศระหว่างทั้งสองเหมือนจะกลายเป็นของแข็ง บรรยากาศกลับมาคุกรุ่นตึงเครียดอีกครั้ง ขณะที่ถึงจุดคับขันสุดขีด เสียงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ก็พลันดังขึ้นมา

“สองท่าน สู้กันตั้งนานไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไง?”

จางเหมยเจินเหรินยืนอยู่บนกระบี่เฉิงเฟิง มองไปยังราชาจินอูเฒ่า เสียงดังชัดดุจระฆัง “ว่าไง มานั่งพักสักครู่ กินเนื้อย่างกันหน่อยไหม?”

พูดจบ เขาก็คว้าของสิ่งหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ ปรากฏว่าเป็นศพขององค์ชายใหญ่!

ร่างอันเคยองอาจขององค์ชายใหญ่จินอู่ว บัดนี้เผยร่างแท้จริงออกมา กลายเป็นอีกาทองสามขาความยาวหลายจั้ง ขนสีทองทั่วตัวหม่นหมองไร้แวว

“เจ้า—” รูม่านตาของราชาจินอูเฒ่าหดวูบ ทั่วร่างสั่นเทิ้ม

แต่จางเหมยเจินเหรินกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ลงมือถอนขนอย่างคล่องแคล่ว เขาถอนขนไปก็บ่นไปว่า “ขนพวกนี้เป็นวัสดุสร้างอาวุธวิเศษชั้นดี เส้นหนึ่งอย่างน้อยก็แลกได้ตั้งหลายสิบหมื่นศิลาวิญญาณ หนังนี่ก็ของดี เอาไปขายคงได้ราคาไม่น้อย…”

“หยุดมือ!” ราชาจินอูเฒ่าคำรามลั่น เสียงดุจฟ้าร้องสะเทือนจนฟ้าดินสั่นหึ่ง

จางเหมยเจินเหรินทำหูทวนลม ต่อความเองต่อไปว่า “ตานี่ก็ด้วย…”

เขาใช้นิ้วสองนิ้วงอเป็นตะขอ ฉึก! ดึงเอาดวงตาสีทองคู่อันเคยทรงอำนาจขององค์ชายใหญ่หลุดออกมา แล้วพูดว่า “มีสรรพคุณปลุกสมองสดชื่น บำรุงสายตา แช่เหล้ายากำลังดีเลย”

“ไอ้นักพรตเหม็น ตายซะเถอะ!” ราชาจินอูเฒ่าหลุดเดือดสุดขีด หอกยาวสีทองกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังศีรษะของจางเหมยเจินเหริน