บทที่ 3196: เย่ชิว ปะทะ ราชาจินอูเฒ่า (ตอนล่าง)

“กล้าบีบให้ข้าใช้ไม้ตายถึงขนาดนี้ เจ้านับว่ามีสิทธิ์โอ้อวดได้แล้ว” ราชาจินอูเฒ่าย่างเท้าเข้าหาเย่ชิวทีละก้าว แววตาเย็นเยียบอาบไปด้วยจิตสังหาร “แต่ตอนนี้ ทุกอย่างจบแล้ว”

เย่ชิวเงยหน้าขึ้น มุมปากกลับยกยิ้มเย็นประหลาด “งั้นเหรอ?”

หัวใจราชาจินอูเฒ่ากระตุกวูบ ความกระวนกระวายไร้สาเหตุถาโถมขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงของจางเหมยเจินเหรินก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา “เจ้านกแก่ ลองชิมรสชาติของลูกเจ้าดูหน่อยเป็นไง?”

เพียงเห็นจางเหมยเจินเหรินกำลังถือขาท่อนยักษ์ของวิหคทองคำอยู่ในมือ ขาใหญ่ของจินอูยังอาบควันร้อนฉ่า เขากัดเข้าไปคำโต เคี้ยวตุ่ยพลางพูดอู้อี้ไม่ชัดว่า “ไม่เสียทีที่เป็นไท่จื่อแห่งจินอู่อี้จู๋ เนื้อนุ่มฉ่ำ หวานลิ้น แถมยังมีหอมกลิ่นเปลวไฟในตัว ช่างเป็นของอร่อยล้ำบนโลกมนุษย์จริง ๆ!”

“เจ้า…” ราชาจินอูเฒ่าเดือดจนตัวสั่นสะท้าน พลันพ่นเลือดสดออกมาคำใหญ่

โกรธจนกระอักเลือดจริง ๆ

“ตอนนี้แหละ!” เย่ชิวระเบิดตัวพุ่งขึ้น ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือแทงตรงใส่ศีรษะราชาจินอูเฒ่า

กระบี่นี้รวดเร็วดั่งฟ้าแลบ ดุดันราวอสรพิษฉก

ฉึก!

เสียงคมดาบจมลงในเนื้อดังขึ้น ทว่ากลับไม่ใช่ศีรษะของราชาจินอูเฒ่า วินาทีสุดท้ายศีรษะเขาเบี่ยงหลบไปได้ ดาบศักดิ์สิทธิ์จึงแทงทะลุเพียงอกขวา

“หาที่ตายเอง!” ราชาจินอูเฒ่าฝืนความเจ็บ ฟาดฝ่ามือใส่ เย่ชิวโดนเต็ม ๆ กลางอก

กร๊อบ!

เสียงกระดูกอกแตกดังชัดถนัด เย่ชิวร่วงปลิวดุจว่าวที่เชือกขาด ตกกระแทกทะเลใหญ่ด้านล่างอย่างแรง ผิวน้ำกระจายเป็นคลื่นยักษ์ซัดซัด ชะตาเป็นหรือตายยังไม่อาจรู้ได้

“อาจารย์!” หนิงฟานเบิกตาแดงก่ำ อยากจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่กลับถูกจางเหมยเจินเหรินคว้าตัวไว้แน่น

“อย่าเพิ่ง” ดวงตาจางเหมยเจินเหรินฉายแววเฉียบคมแวบหนึ่ง “เจ้าลืมไปแล้วหรือไอ้กระต่ายน้อยนั่นมันมีร่างกายแบบไหน?”

ราชาจินอูเฒ่าชักดาบศักดิ์สิทธิ์ออกจากอกตัวเอง ก่อนบีบหักทิ้งในมือ จากนั้นเพียงก้าวเดียวก็ไปโผล่เหนือจุดที่เย่ชิวร่วงตกลงทะเล แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “เย่ฉางเซิง ข้าจะบดกระดูกเจ้าให้แหลก กระจายเถ้าธุลี เจ้าไปเป็นเครื่องสังเวยดวงวิญญาณลูกข้าที่อยู่บนฟ้า!”

สิ้นคำ ราชาจินอูเฒ่ายื่นมือขวาฉับไว ราวสายฟ้าฟาด คว้าร่างเย่ชิวขึ้นมาจากผิวน้ำ ทะลุทะลวงออกมาจากทะเลใหญ่ บีบเอาไว้แน่นในฝ่ามือ

“เตรียมไปตายซะ!”

ราชาจินอูเฒ่าแสยะยิ้มโหดร้าย นิ้วทั้งห้ากำแน่น หวังจะบีบเย่ชิวในกำมือให้แตกกระจุย

ทว่าในขณะที่เขาออกแรงนั้นเอง—

พรวด!

ฝ่ามือพลันว่างเปล่า เงาร่างเย่ชิวกลับเลือนหายไปดุจควันจาง ไม่เหลือแม้เงา

เป็นร่างจำแลงแห่งเต๋าอีกแล้ว!

“อ๊าก——” ราชาจินอูเฒ่าเงยหน้าคำราม ดวงตาทองคำแทบจะหลั่งเลือดออกมา

เขาในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋าหลอกเล่นถึงสองครั้ง ช่างเป็นความอัปยศที่น่าอดสูที่สุด

จังหวะนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นมา “รสชาติไม่เลวจริง ๆ หนิงฟาน เจ้ากินให้เยอะหน่อย นี่แต่เนื้อจินอูแท้ ๆ กินแล้วบำรุงอย่างแรง ช่วยให้เจ้าขยับพลังบำเพ็ญเพียรได้เร็วขึ้น”

ราชาจินอูเฒ่าหันขวับไปมอง เห็นบนดาบขี่สายลมที่ลอยอยู่ไกลออกไป เย่ชิว จางเหมยเจินเหริน และหนิงฟานสามคนกำลังนั่งล้อมวงกัน กัดกินเนื้อขององค์ชายใหญ่แห่งจินอู่อี้จู๋กันอย่างเอร็ดอร่อย

จางเหมยเจินเหรินถึงกับล้วงไหเหล้าแห่งพลังวิญญาณออกมาจากแหวนมิติ กินไปดื่มไป หน้าตาเคลิบเคลิ้มสุขสันต์

ไท่จื่อผู้สูงศักดิ์แห่งจินอู่อี้จู๋ กลับถูกเอามาเป็นกับแกล้มเหล้า

“พวกเจ้า…กล้าดียังไง? พรวด…” ความเดือดดาลตีขึ้นหัว ราชาจินอูเฒ่ากระอักเลือดสีทองออกมาอีกคำ เลือดทองกระเซ็นตกบนผิวน้ำทะเล แทบจะลุกเป็นทะเลเพลิงในพริบตา

“เจ้าแก่ ไม่เป็นไรวะ?” เย่ชิวเงยหน้าขึ้นมอง ทำท่าทางห่วงใยอย่างยิ่ง “จะลองกินเนื้อหน่อยไหม เผื่อได้บำรุง?”

ไม่ทันขาดคำ เขาก็คว้าปีกวิหคทองคำชิ้นหนึ่งที่ย่างจนกรอบเหลืองหอมฉุย โยนพุ่งออกไปทางราชาจินอูเฒ่าอย่างแรง

บึ้ม!

ปีกชิ้นนั้นพุ่งออกไปพร้อมพลังอันมหาศาล ราวขุนเขาโถมลงมาจากฟ้า ที่ใดที่มันผ่าน สุญญากาศพลันแตกร้าวเป็นเส้นสาย

ราชาจินอูเฒ่าตาเบิกโพลง ยื่นมือคว้าขึ้น ปีกชิ้นนั้นหยุดลงในมือเขาอย่างมั่นคง

ทว่าเมื่อเห็นชัดว่าของในมือตนคืออะไร ร่างทั้งร่างของเขาก็สั่นสะท้าน

นั่นคือปีกของลูกชายเขาเอง!

ถูกย่างจนหนังกรอบหอม กลิ่นเนื้อล่อใจฟุ้งกระจาย

“ลูกเอ๋ย…เจ้าตายอนาถเหลือเกิน…” เสียงราชาจินอูเฒ่าแหบพร่าเต็มไปด้วยความโศกสลด น้ำตาสีเลือดไหลรินจากดวงตา

ตูม!