บทที่ 3197: แดนจักรพรรดิรอง

เย่ชิวกำดาบเซวียนหยวนแน่น ร่างสั่นระริก สีหน้าซีดเผือดราวกระดาษ เลือดไหลรินจากมุมปากไม่ขาดสาย

หนิงฟานที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ไกล ๆ ใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม “อาจารย์!”

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยเสียงทุ้ม “อย่าลนไป เรื่องไม่ใหญ่หรอก”

อะไร นี่ยังบอกว่าเรื่องไม่ใหญ่ได้อีก?

หนิงฟานหันขวับไปมองจางเหมยเจินเหริน เห็นอีกฝ่ายกำลังแทะเนื้อจินอูอย่างเอร็ดอร่อย น้ำมันไหลเยิ้มเลอะเต็มปาก

อีกด้านหนึ่ง สภาพของราชาจินอูเฒ่าก็อนาถไม่แพ้กัน

แม้เขาจะฝ่าค่ายกลกระบี่ออกมาได้ แต่ก็ต้อแลกด้วยราคาที่ไม่น้อย ปีกข้างซ้ายเกือบถูกฟันขาดทั้งแถบ ขาทองทั้งสามเหลือเพียงสอง ขนทั่วร่างไหม้เกรียมร่วงหล่น จะหาสง่าราศีของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้จากตรงไหนกัน

“เย่! ฉาง! เซิง!”

ราชาจินอูเฒ่าเน้นทุกถ้อยคำแน่นหนักอัดแน่นไปด้วยความแค้นทะลุฟ้า ดวงตาแดงก่ำจ้องเย่ชิวไม่กะพริบ “ข้าจะทำให้เจ้าทั้งอยากตายแต่ตายไม่ได้ อยากอยู่ก็อยู่ไม่เป็น”

เย่ชิวเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ยิ้มเย็นเหี้ยม “เจ้านกเฒ่า สภาพแบบนี้ของเจ้า ดูยังไงก็เหมือนไก่ย่างไหม้เกรียมดี ๆ นี่เอง”

“เจ้า—!” ราชาจินอูเฒ่าตัวสั่นด้วยความโกรธ แผลบริเวณปีกที่ขาดพุ่งเลือดทองออกมาอีกระลอก

ลมทะเลหวีดหวิว กวาดเอาหมอกโลหิตทั่วฟ้าม้วนตัวขึ้นมา

สองผู้แข็งแกร่งยืนประจันหน้ากันผ่านสุญญากาศ ฝ่ายหนึ่งลมหายใจอ่อนแรงแต่เจตจำนงแห่งสงครามกลับลุกโชน อีกฝ่ายทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลแต่เจตนาฆ่ากลับยิ่งทวีความดุร้าย

ส่วนบรรดาทหารองครักษ์ของจินอูจู๋บนเกาะ ตอนนี้ล้วนหมอบราบกับพื้น ตัวสั่นงันงกกันไปหมด

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าหนึ่งอึก แล้วแอบส่งเสียงลับไปถึงเย่ชิว “เจ้าลูกกระต่าย จะพักสักหน่อยไหม ให้ข้าไปลงสนามถลุงแรงมันแทนก่อน?”

“ไม่ต้อง” เย่ชิวปฏิเสธทันควัน

เขารู้อยู่แก่ใจว่า ด้วยพลังของจางเหมยเจินเหริน หากลงมือสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ มีแต่จะถูกเขาย่ำเล่นอยู่ฝ่ายเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินชี้ขาดกับราชาจินอูเฒ่าครั้งนี้ หนึ่งก็เพื่อชำระแค้นแทนบรรพชนสำนักกระบี่ชิงหยุน สองก็เพื่อทดสอบพลังการต่อสู้ของตนเอง

ถ้าจางเหมยเจินเหรินเข้าไปช่วย แล้วเขาจะเอาอะไรมาวัดพลังการต่อสู้ของตัวเองอีกเล่า

“ก็ได้ ระวังตัวเองให้ดี เจ้าแก่คนนี้กำลังจะระเบิดพลังแล้ว” จางเหมยเจินเหรินเตือน

ทันใดนั้น ราชาจินอูเฒ่าทั่วทั้งร่างก็อาบอยู่ในเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสุริยัน ปีกที่ขาดและขาที่หายไปงอกกลับคืนอย่างรวดเร็ว บาดแผลทั้งร่างหายเป็นปลิดทิ้งเพียงชั่วพริบตา

เย่ชิวไม่รอช้า รีดเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ พลังชี่ไหลวนไปตามเส้นลมปราณ บาดแผลทั่วร่างของเขาก็ฟื้นตัวในฉับพลันเช่นกัน

ทั้งสองจ้องมองกันและกัน เจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่าง พุ่งทะยานปกคลุมฟ้าดิน

“เย่ฉางเซิง เจ้าคิดจะตายแบบไหน?” ราชาจินอูเฒ่าถามเสียงเย็น เสียงของเขาราวกับดังก้องมาจากนรกเก้าภพ เย็นเยียบจนอึ้งไปถึงกระดูก

เย่ชิวหัวเราะหยันสวนกลับ “แล้วเจ้าแก่ล่ะ อยากตายแบบไหน?”

ตูม!

ราชาจินอูเฒ่าก้าวออกไปหนึ่งก้าว สุญญากาศใต้ฝ่าเท้าระเบิดแตกกระจาย เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ของที่ไม่รู้จักประมาณตัว ตายอย่างไรก็ไม่พอ!”

คำพูดเพิ่งจะจบ หอกยาวสีทองในมือเขาก็พุ่งแทงออกไปอย่างรุนแรง ปลายหอกแผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าดุจตะวันมหึมาที่ผ่าฟ้าปรากฏขึ้น กลืนกินทุกสิ่งที่ผ่าน ทางที่มันแล่นผ่านไป สุญญากาศแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

“ฆ่า!”

เย่ชิวไม่หวาดหวั่น ดาบเซวียนหยวนเปล่งแสงทองคำเจิดจ้า เขาฟาดดาบออกไปหนึ่งกระบวนท่า พลังกระบี่คำรามดุจมังกร ทะยานเข้าปะทะราชาจินอูเฒ่า

ครืน!

หอกกับดาบปะทะกัน ราวดาวหางชนโลก คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างออกไปรอบทิศ ผิวน้ำทะเลถูกแรงสั่นสะเทือนจนเกิดเป็นคลื่นยักษ์สูงนับหมื่นจั้ง สุญญากาศโดยรอบแตกสลายไม่หยุด ราวปลายทางของโลก ภาพตรงหน้าชวนอกสั่นขวัญกระเจิงอย่างที่สุด

ทั้งสองปะทะกันเพียงฉับเดียวก็ผละออก แล้วพุ่งเข้าชนกันอีกครั้งในทันที

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

เงาหอกโลดแล่นดุจมังกร แสงกระบี่แหวกวูบดังสายฟ้า เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครา ทั้งสองก็ประมือกันไปแล้วนับพันกระบวนท่า

ความเร็วในการปะทะสูงถึงขีดสุด สายตาเปล่ามองไม่เห็นเงาร่างของพวกเขาเลย มองเห็นได้ก็แต่ประกายไฟที่ระเบิดกระจายอยู่ในสุญญากาศ และพายุที่ปะทุขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเท่านั้น

ฉัวะ!

หัวไหล่ของเย่ชิวถูกปลายหอกเฉียดผ่าน เลือดเนื้อกระจายเห็นกระดูกขาวโพลน

ฉึก!

หน้าอกของราชาจินอูเฒ่าก็ถูกพลังกระบี่ผ่าขาดเป็นแผลยาวลึกถึงกระดูก เลือดทองคำสาดกระเซ็นกลางท้องนภา