บทที่ 3199: หลบหนี

“ไปตายซะ!”

ขณะที่เย่ชิวเอ่ยสามคำนี้ เขาก็ซัดหมัดใส่หมอกโลหิตอย่างเต็มแรง

“ตูมมม!”

ทันใดนั้นฟ้าดินก็สั่นสะเทือน ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์มืดดับไร้แสง

“อ๊ากกก…” ราชาจินอูเฒ่ากรีดร้องเสียงโหยหวน จากนั้นหมอกโลหิตก็ถูกระเหยหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้ร่องรอย

ลมทะเลพัดผ่าน กวาดเอาละอองแสงทองคำล่องลอยเกลื่อนฟ้า นั่นคือเศษเสี้ยวสุดท้ายที่หลงเหลือของราชาจินอูเฒ่า

“ชนะแล้ว! อาจารย์ชนะแล้ว!” หนิงฟานตื่นเต้นจนดวงตาร้อนผ่าว น้ำตาคลอเต็มขอบตา

จางเหมยเจินเหรินไม่พูดอะไร เพียงขมวดคิ้วแน่น ในใจรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ตลอด

และก็ไม่ผิดจากที่คิด

เพียงพริบตาต่อมา

“วูมม——”

สุญญากาศพลันฉีกเปิดออกเป็นรอยแยกมิติหนึ่ง กรงเล็บสีทองคำพุ่งแทรกออกมาจากในนั้น มุ่งตรงสู่กลางแผ่นหลังของเย่ชิว

“ระวัง!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น

แม้เย่ชิวจะตอบสนองรวดเร็ว ร่างกายพลิ้วหลบวูบไป แต่ก็ยังถูกแรงกรงเล็บเฉียดไหล่ เนื้อหนังระเบิดกระจุย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… เย่ฉางเซิง เจ้าคิดว่าด้วยวิธีแค่นี้จะฆ่าข้าได้หรือ?”

เสียงราชาจินอูเฒ่าดังมาจากรอยแยกมิติในสุญญากาศ จากนั้นเงาร่างของเขาก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมา

แม้พลังชีวิตจะอ่อนแรงอย่างหนัก แต่เขายังไม่ตาย!

“ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ช่างฆ่าให้ตายยากจริง ๆ” เย่ชิวเช็ดเลือดที่มุมปาก สีหน้าเคร่งขรึม

ราชาจินอูเฒ่าหัวเราะเหี้ยมเกรียม “ข้ายอมรับว่ามองเจ้าเบาไป แต่ตอนนี้ เกมมันควรจบได้แล้ว!”

เขายกมือขึ้นร่ายอาคม ปากพึมพำคาถาโบราณไปพร้อมกัน แล้วหยิบหยกกล่องสีทองคำออกมาจากในอกเสื้อ

ทันทีที่เปิดกล่องหยกขึ้น ยาศักดิ์สิทธิ์สีแดงฉานทั้งสามต้น ซึ่งมีรูปทรงดุจวิหคทองคำกางปีก ก็ลอยขึ้นมาบนอากาศ แผ่คลื่นพลังงานรุนแรงจนทำให้หัวใจสั่นไหว

เย่ชิวมองเพียงแวบเดียวก็เดาออกว่าราชาจินอูเฒ่าคิดจะทำอะไร—เขาจะใช้ยาศักดิ์สิทธิ์ฟื้นฟูพลัง ในทันทีนั้นเย่ชิวจึงลงมือ หมัดหนึ่งพุ่งตรงใส่ราชาจินอูเฒ่า

ทว่า สายเกินไปแล้ว

ราชาจินอูเฒ่าแย่งชิงจังหวะก่อนเย่ชิวจะลงหมัด กลืนยาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามต้นลงท้องในคำเดียว ทันใดนั้นทั่วร่างก็ระเบิดแสงทองคำสว่างจ้ากว่าดวงอาทิตย์เสียอีก

“ตูม!”

พายุพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากตัวราชาจินอูเฒ่าเป็นศูนย์กลาง เย่ชิวถูกแรงมหาศาลอัดจนร่างปลิวถอยไปไกลร้อยจั้ง แขนเสื้อทั้งสองข้างขาดวิ่น ผิวหนังเต็มไปด้วยลายเลือดเล็กละเอียดนับไม่ถ้วน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” เสียงหัวเราะของราชาจินอูเฒ่าสั่นสะเทือนท้องฟ้า “เย่ฉางเซิง เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่มีการเตรียมตัว? ยาศักดิ์สิทธิ์สามต้นนี้ เดิมทีข้าเตรียมไว้เพื่อบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ แต่วันนี้กลับต้องเอามาใช้กับเจ้ามดปลวกตัวหนึ่ง เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติสิ”

ชั่วพริบตาเดียว บาดแผลของราชาจินอูเฒ่าก็ฟื้นคืนดังเดิม ปีกที่ขาดหักก็เติบโตงอกใหม่ พลังชีวิตทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนบัดนี้แข็งแกร่งกว่าตอนสภาพสมบูรณ์ถึงสามส่วน เบื้องหลังของเขาปรากฏเงาตะวันมหึมาเก้าดวงลอยซ้อนกัน แต่ละดวงล้วนแผ่ความร้อนน่าขนลุก

“ค่ายกลเผาฟ้า!”

ราชาจินอูเฒ่าผลักมือทั้งสองออกไป ตะวันมหึมาเก้าดวงคำรามพุ่งออกมา ก่อนจะรวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นค่ายกลเผาฟ้า กักขังเย่ชิวไว้ตรงกลาง

น้ำทะเลเดือดระเหยหายไปในชั่วขณะ เผยให้เห็นเหวลึกนับหมื่นจั้ง สุญญากาศบิดเบี้ยวแตกกระจาย กลายเป็นรอยแยกมิติไม่ถ้วน

ภายในค่ายกลเผาฟ้า

เย่ชิวเร่งหมุนเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ถึงขีดสุด ถึงอย่างนั้นผิวหนังของเขาก็ยังแตกระแหงทีละนิ้วภายใต้ความร้อน เลือดยังไม่ทันไหลออกมาก็ถูกไอร้อนระเหยหายทันที

นี่ไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา หากคือเปลวสุริยันแท้ของจินอูจู๋ ยิ่งในยามนี้มีราชาจินอูเฒ่าผู้เป็นกึ่งจักรพรรดิร่ายค่ายกล ปล่อยพลังออกมา ต่อให้เป็นผู้มีระดับพลังเท่ากัน เกรงว่าก็ยังทานรับไม่ไหว

“เย่ฉางเซิง รสชาติเป็นไงบ้าง?” ราชาจินอูเฒ่ามองลงมาจากเบื้องบน ยิ้มเยาะกล่าว “ข้าใช้ค่ายกลเผาฟ้านี้หลอมผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิไปแล้วหนึ่งคน วันนี้ จะใช้เจ้ามาเซ่นค่ายกลอีกคน!”

เย่ชิวไม่ตอบ แววตากลับทอประกายเจตจำนงแห่งสงครามยิ่งรุนแรง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ภายในร่างคล้ายดังกึกก้องดุจเสียงมังกรคำราม กลับยกเท้าก้าวออกหนึ่งก้าวกลางค่ายกลเผาฟ้า

“ตึง!”

ก้าวนั้นราวกับเหยียบลงบนเส้นสายลมปราณของฟ้าดินทั้งผืน จนค่ายกลเผาฟ้าทั้งหมดสะท้านสะเทือน

เย่ชิวเหยียบใช้เก้าก้าวเก้าสวรรค์อีกครา