บทที่ 3200: ขอให้ท่านพ่อไปตาย

ราชาจินอูเฒ่าหนีหัวซุกหัวซุนไปพลาง ตะโกนข่มขู่ทั้งที่ภายในหวั่นไหวว่า “เย่ฉางเซิง ถ้าเจ้ายังไม่หยุด ผมกลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”

ขู่ผมงั้นเหรอ?

เย่ชิวหัวเราะออกมา

คำขู่ไร้ประโยชน์แบบนี้ เขาไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

ถ้าแค่กลายเป็นผีแล้วล้างแค้นได้ งั้นในโลกนี้จะมีคนชั่วมากมายยังใช้ชีวิตสบายดีอยู่ได้ยังไง?

เย่ชิวหัวเราะเย็น “งั้นก็ไปเป็นผีซะ!”

พูดจบ ความเร็วของเขาก็พุ่งพรวดขึ้นสามเท่า ในพริบตาก็ไล่กวดเข้าใกล้ ต่อยหมัดหนึ่งใส่กลางแผ่นหลังราชาจินอูเฒ่า

“ปัง!”

แขนขวาทั้งท่อนของราชาจินอูเฒ่าระเบิดแตกกระจุย กระดูกสีทองโผล่พ้นเนื้อ เลือดเนื้อกระเซ็น เละไม่เหลือสภาพ

แต่ราชาจินอูเฒ่ากลับอาศัยแรงหมัดนั้นพุ่งกระโจนขึ้นไปข้างหน้า พร้อมกันนั้นใช้มือซ้ายฉีกเปิดรอยแยกมิติออกหนึ่งเส้น แล้วมุดตัวเข้าไปทั้งร่าง

“คิดจะหนี?” เย่ชิวเปิดดวงตาสวรรค์ขึ้น สัมผัสเทพกวาดออกไปล็อกจับความปั่นป่วนในสุญญากาศ ล่วงหน้าคาดเดาตำแหน่งที่ราชาจินอูเฒ่าจะโผล่ แล้วรีบไปดักรอหนึ่งก้าว

ทันทีที่ราชาจินอูเฒ่าทะลุออกมาจากสุญญากาศอีกด้านอย่างโซซัดโซเซ ด้านหน้ากลับเป็นหมัดหนึ่งที่เปล่งแสงทองคำสว่างจ้า

“ไม่นะ—”

“บึ้ม!”

หมัดนั้นซัดเข้ากลางหน้าอย่างจัง ดั้งจมูกยุบ ฟันปลิวกระจาย ใบหน้าทั้งแถบยุบยับจมลงไป

ทันใดนั้น ราชาจินอูเฒ่าก็ราวกับว่าวที่เชือกขาด ร่างปลิวกระเด็นลอยไปไกล จนกระเด็นไปถึงไกลออกไปหมื่นลี้ถึงได้ฝืนหยุดร่างเอาไว้ได้

“น่าเสียดาย จินอู่อี้จู๋มีร่างกายแข็งแกร่งเป็นทุนเดิม ไหนจะไอ้เจ้าแก่บ้านั่นยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ถ้าไม่อย่างนั้น เมื่อกี้หมัดเดียวก็น่าจะเอาชีวิตมันได้แล้ว”

เย่ชิวบ่นเสียดายในใจ

“แค่ก แค่ก……” ราชาจินอูเฒ่าไอเป็นเลือดไม่หยุด ดวงตาในที่สุดก็ฉายแววหวาดกลัวขึ้นมา “คุณชายเย่ ผมว่าพวกเรานั่งคุยกันดี ๆ ก็ได้…”

“สายไปแล้ว” เย่ชิวไม่คิดจะให้โอกาสราชาจินอูเฒ่าแม้แต่นิด เงาร่างเคลื่อนไหววูบเหมือนภูตผี ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วกระหน่ำหมัดออกไปอีกครั้ง

ราชาจินอูเฒ่าฝืนยกแขนซ้ายขึ้นมาบัง ทว่าได้ยินเพียงเสียง “กร๊อบ” กระดูกแขนก็หักสะบั้นในทันที

เขาอาศัยแรงถอยร่นออกไปอีก เลือดไอออกมาจากปากไม่หยุด พลังชีวิตอ่อนแรงจนถึงขีดสุด

“ผมเป็นกึ่งจักรพรรดิ…ทำไมถึงสู้เขาไม่ได้…ผมตายไม่ได้…ผมคือราชาจินอู…” ราชาจินอูเฒ่าพึมพำกับตัวเอง สายตาพลันแข็งกร้าวขึ้น กัดฟันพูดว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้ตายไปด้วยกันแล้วกัน”

สิ้นคำ เขายกมือทั้งสองขึ้นมาร่ายอาคมอย่างรวดเร็วอยู่ตรงหน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง กลับมีเสียงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ดังขึ้นมา

“หยุดมือ!”

เสียง quátเบา ๆ ดังสะท้อนขึ้นอย่างกะทันหัน

เย่ชิวเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มสวมชุดยาวสีทองก้าวเดินเหยียบอากาศเข้ามา

ใบหน้าชายหนุ่มคล้ายราชาจินอูเฒ่าราวเจ็ดส่วน แต่หน้าซีดขาวราวกระดาษ เรือนกายผอมบางโงนเงนไปมาตามแรงลม ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงมาก็ไอเป็นเลือดออกมาหนึ่งคำ

เย่ชิวก็พลันเข้าใจทันที ชายหนุ่มคนนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นองค์รัชทายาทคนเดียวที่ยังเหลือรอดจากจินอูจู๋สิบองค์รัชทายาท—

องค์ชายหกจินอู!

กระนั้นเย่ชิวก็ยังไม่ลดความระแวดระวัง เขาแอบเปิดดวงตาสวรรค์ขึ้นมาดู เห็นว่าบริเวณหว่างคิ้วของชายหนุ่มถูกพลังความตายหนาทึบพันวนอยู่ เห็นได้ชัดว่าลมปราณโรคร้ายพรากชีวิตไปถึงขั้นสุดท้ายแล้ว อีกไม่นานก็ต้องตายแน่

“เจ้าเล็กหก เจ้าจะมาทำอะไร รีบไป!” ราชาจินอูเฒ่าตะโกนใส่ชายหนุ่มด้วยเสียงร้อนรนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ เลือดสดที่ไหลจากมุมปากซึมเปื้อนบนอาภรณ์ทอง “ท่านพ่อ พี่ชายทั้งเก้าคนตายหมดแล้ว สิบผู้เฒ่าใหญ่ก็ล้มตายหมด ผมจะหนีไปที่ไหนได้อีก?”

“จะไปที่ไหนก็ช่าง แต่รีบไปเดี๋ยวนี้!” ดวงตาราชาจินอูเฒ่าแดงก่ำ ตะโกนลั่น “ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี!”

“แทนที่จะหนีเอาชีวิตรอดอย่างทุรนทุราย…” ไท่จื่อที่หกไอเป็นเลือดออกมาอีกคำ เปื้อนเสื้ออกด้านหน้าจนแดงฉาน แล้วพูดต่อ “สู้ตายไปพร้อมเกาะเผาฟ้าจะดีกว่า อย่างน้อย ที่นี่ก็เป็นบ้านเกิดของผม”

พูดจบ เขาหันไปมองเย่ชิว ก่อนจะเหยียบอากาศก้าวช้า ๆ เดินตรงไปหาเย่ชิว