บทที่ 3201: ท่าไม้ตายพิฆาตของกึ่งจักรพรรดิ

“ตูม!”

เย่ชิวตั้งตัวไม่ทัน ถูกฝ่ามือของไท่จื่อที่หกจินอูฟาดใส่เต็ม ๆ ร่างทั้งร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า

“อาจารย์!” หนิงฟานเบิกตาแทบฉีก ไม่กล้าเชื่อภาพตรงหน้า

เขาไม่คิดเลยว่า ไท่จื่อที่หกจินอูจะจู่ ๆ ลงมือเล่นงานเย่ชิว และยิ่งไม่คิดว่าเย่ชิวจะลงเอยเช่นนี้

หนิงฟานรู้สึกทั้งตัวเย็นเฉียบราวถูกโยนลงเหวน้ำแข็ง

จางเหมยเจินเหรินหน้าถอดสี เนื้อจินอูในมือร่วงลงกระแทกพื้น เขาเงยหน้ามองสุญญากาศด้วยสีหน้าตกตะลึง “นี่…เป็นไปได้ยังไง?”

เขาไม่ได้ช็อกกับจุดจบของเย่ชิว แต่กำลังช็อกเพราะไท่จื่อที่หกจินอูต่างหาก

เวลานี้ องค์ชายหกจินอูลอยยืนอยู่กลางอากาศ สีหน้าซูบซีดป่วยไข้หายไปสิ้น แทนที่ด้วยอำนาจกดดันน่าขนลุกจนแทบหายใจไม่ออก

รอบตัวเขามีไฟเทพจินอูที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าของราชาจินอูเฒ่าพันรอบ ทุกเส้นเปลวไฟแฝงด้วยอักขระมหาวิถี เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“แค่เผ่ามนุษย์กระจอก ๆ ยังกล้าลบหลู่เกียรติยศของจินอูจู๋ข้าด้วยรึ?”

เสียงของไท่จื่อที่หกพลันเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงอ่อนแรงเหมือนก่อน แต่กลับแหบแห้งชรา คล้ายดังมาจากยุคโบราณ “ข้าหลับใหลมาหมื่นปี วันนี้ถูกบีบให้ตื่น งั้นก็เอาชีวิตเจ้ามาบูชาแผ่นธง!”

ราชาจินอูเฒ่าคุกเข่าลงกลางอากาศอย่างนอบน้อม เอ่ยว่า “ท่านปู่ใหญ่หวงจินทรงปรีชาจริง หากไม่ใช่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของท่านสถิตอยู่ในร่างลูกหกของข้า วันนี้เผ่าข้าคงถึงคราววิกฤตแล้ว”

“พวกไร้ค่า!” ไท่จื่อที่หกซึ่งถูกบรรพบุรุษจินอูสิงร่างฮึดฮัดใส่ “ไท่จื่อเก้าคน สิบผู้เฒ่าใหญ่ กลับถูกมนุษย์คนเดียวฆ่าจนเกลี้ยง หน้าอย่างจินอูจู๋ข้าถูกพวกแกทำขายขี้หน้าเสียหมด!”

ถึงตอนนี้เอง จางเหมยเจินเหรินจึงได้สติ ในหัวผุดคำสองคำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

สิงร่าง!

รูม่านตาของจางเหมยเจินเหรินหดแคบลง ใครจะไปคิดว่าภายในร่างป่วยไข้ซูบซีดร่างหนึ่ง กลับซ่อนวิญญาณกึ่งจักรพรรดิเอาไว้

“ไม่แปลกที่ไอ้ลูกกระต่ายน้อยจะเสียท่า แบบนี้ไม่ถือว่าเสียของเปล่าเลย” จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจ

หนิงฟานกำหมัดแน่น เล็บจิกจนฝ่ามือเป็นรอยลึก ถามว่า “ท่านเต๋าจาง อาจารย์ของผมเขา…”

“อาจารย์เจ้ามัน…” จางเหมยเจินเหรินยังพูดไม่ทันจบ ก็พลันรู้สึกทั้งตัวเย็นวาบ ราวกับถูกสัตว์ร้ายระดับสุดยอดตัวหนึ่งจ้องเขม็ง

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว หนิงฟานก็รู้สึกเช่นกัน ร่างทั้งร่างแข็งราวจะถูกแช่แข็ง หายใจลำบาก

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ก็เห็นราชาจินอูเฒ่ากำลังจ้องมองพวกเขา แววตาส่องประกายจิตสังหารวูบวาบ

ฟึ่บ!

ราชาจินอูเฒ่าก้าวเดียวข้ามท้องนภา เข้าประชิดดาบขี่สายลม

“เย่ฉางเซิงขึ้นทางไปผุดไปเกิดเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ถึงตาพวกเจ้า”

เสียงของราชาจินอูเฒ่าเย็นเยียบราวลมหนาวจากนรกเก้าชั้น แช่แข็งพื้นที่รอบ ๆ ร้อยหลี่ให้แข็งตาย

เขาก้าวเดียวข้ามท้องนภา แรงกดดันกึ่งจักรพรรดิถาโถมลงมาราวท้องฟ้าถล่ม ทับดาบขี่สายลมจนส่งเสียงครางโอดโอยรับน้ำหนักไม่ไหว

“อู๋เหลี่ยงเทียนจุน!” จางเหมยเจินเหรินชักไม้ปัดฝุ่นออกมา กัดปลายลิ้นตัวเอง พ่นโลหิตวิญญาณใส่ไม้ปัดฝุ่น เส้นเงินนั้นพลันแผ่ขยายกลายเป็นทางช้างเผือกยาวสามพันจั้ง เขาตวาดลั่น “หนิงฟาน ถอยไป!”

ทางช้างเผือกจากไม้ปัดฝุ่นพาดขวางขอบฟ้า เส้นเงินทุกเส้นบรรจุคาถาแท้แห่งเต๋า นี่คือพลังบำเพ็ญเพียรทั้งชีวิตของจางเหมยเจินเหรินที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง

พร้อมกันนั้น มือซ้ายของเขาก็บิดนิ้วร่ายคาถา จากในแขนเสื้อปลิวออกมาหนึ่งในเจ็ดคูณเจ็ด รวมสี่สิบเก้าแผ่นยันต์เวทสีม่วง ลอยขึ้นไปจัดเรียงเป็นค่ายสายฟ้าขนาดใหญ่บนท้องฟ้า

“แขนตั๊กแตนจะไปขวางรถ ไม่รู้จักประมาณกำลังตัวเอง” ราชาจินอูเฒ่าหัวเราะเย็น ยกมือกดลงไปข้างหน้า

ฝ่ามือสีทองขยายใหญ่ขึ้นเมื่อปะทะลม แสงร้อนแรงพลันทอออกมาจากกลางฝ่ามือ ซัดทางช้างเผือกจากไม้ปัดฝุ่นจนระเหิดหายไปอย่างสิ้นเชิง

“เปรี๊ยง!”

ถัดมา ค่ายสายฟ้าก็แตกหักทีละส่วน ยันต์เวทล้ำค่าจำนวนสี่สิบเก้าแผ่นกลายเป็นเถ้าถ่านพร้อมกัน

จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงครางในลำคอ เลือดซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ทว่าก็ยังยืนขวางหน้าหนิงฟานไว้

“ท่านเต๋าจาง!” หนิงฟานสองตาแดงก่ำ

ราชาจินอูเฒ่าไม่แม้แต่จะเหลือบมองหนิงฟาน ดวงตาสีทองกลับล็อกอยู่ที่จางเหมยเจินเหริน “นักพรตเหม็น เจ้ากล้าทำลูกข้ากลายเป็นเนื้อย่างต่อหน้าต่อตา แถมยังกล้ากินเลือดเนื้อลูกข้า วันนี้ข้าจะให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุด”