บทที่ 3203: ของวิเศษ！ของวิเศษ！

ภายในโลงศพสีแดงโลหิตพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ร้ายไร้เทียมทานดิ้นรนคำรามอยู่ข้างใน ผ่านไปครู่หนึ่ง ด้านในจึงค่อย ๆ สงบลง

“เหล่าเจิ่ว ตื่นแล้วเหรอ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“เฮเฮ ต้องยอมรับนะว่าไอ้หนูนี่ดวงดีจริง ๆ” เสียงของเหล่าเจิ่วดังออกมาจากในโลง ฟังดูอารมณ์ดีไม่น้อย “ถ้าไม่ใช่เพราะเศษวิญญาณกึ่งจักรพรรดิที่หลงเหลือมานี่ปลุกข้าขึ้นมา เกรงว่าข้าคงได้หลับยาวต่อไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”

เย่ชิวถามต่อ “เจ้ากลืนบรรพบุรุษจินอูเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

“จะเร็วปานนั้นได้ยังไง?” เหล่าเจิ่วหัวเราะ “ไอ้หมอนี่แต่ก่อนก็เป็นครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิอยู่แล้ว แม้ตอนนี้จะเหลือแค่เศษซากวิญญาณ ใช้การสิงร่างฝืนอยู่อย่างทุลักทุเล แต่พลังที่ฟื้นกลับมาก็ไม่น้อย อยากกลืนกินจนเกลี้ยง ต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่”

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น “จะไม่เกิดปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“วางใจ!” เหล่าเจิ่วหัวเราะลั่น “พอเข้ามาในโลงศพแล้วก็อย่าหวังจะออกไปเลย สมัยก่อนข้ากลืนวิญญาณแท้ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ยังง่ายเหมือนกินหมั่นโถว จะไม่ต้องพูดถึงแค่ครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิคนเดียว”

เย่ชิวถึงได้โล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว”

“ว่าแต่ ไอ้หนู” เหล่าเจิ่วจู่ ๆ ก็ลดเสียงลง “อยากได้ของวิเศษไหม?”

“หมายความว่ายังไง?” สีหน้าเย่ชิวเต็มไปด้วยความสงสัย

เหล่าเจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับ “หลายปีก่อน ข้าเคยมาเยือนจินอูจู๋ รู้ว่าพวกมันมีของวิเศษชิ้นหนึ่งสำคัญมาก ซ่อนอยู่ในพระราชวังสุริยัน”

“โอ้?” สายตาของเย่ชิวหันไปมองพระราชวังสุริยันทันที

จางเหมยเจินเหรินเห็นแววตาของเย่ชิวแล้วก็นัยน์ตาเป็นประกาย พลางกระซิบกับหนิงฟานว่า “เสี่ยวฟานเอ๋ย อาจารย์ของเจ้าเพิ่งจัดการกึ่งจักรพรรดิไปสองตนติด ๆ ผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ในฐานะศิษย์ เจ้าไม่คิดจะไปกล่าวแสดงความยินดีสักสองคำเหรอ?”

“แค่…แค่ข้าไม่รู้จะพูดอะไรดีนี่ครับ” หนิงฟานว่า

“โง่จริง ประจบประแจงนิดหน่อยก็ไม่ได้รึไง?” จางเหมยเจินเหรินว่า “เร็วเข้า ไปพูดคำหวาน ๆ สักหน่อย”

หนิงฟานทำได้แค่กัดฟันเดินออกไป คำนับอย่างนอบน้อมพลางเอ่ยว่า “อาจารย์อำนาจเทพแผ่ไพศาล ศิษย์นับถือจนต้องก้มกราบทั้งตัว บรรพบุรุษจินอูผู้อ้างว่าผงาดมานับหมื่นปี พอเจออาจารย์กลับไม่อาจต้านทานได้แม้เพียงกระบวนท่า เดี๋ยวเดียวก็….”

หนิงฟานยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นจางเหมยเจินเหรินกลายเป็นเงาเลือน “ฟึ่บ” พุ่งตรงเข้าสู่พระราชวังสุริยันไปแล้ว

“ไอ้เหล่าโต้วซีบ้านี่…” เย่ชิวได้แต่ทำหน้ามึนพูดไม่ออก

หนิงฟานเอ่ยอย่างงุนงง “อาจารย์ ท่านเต๋าจางรีบไปทำอะไรครับ?”

เย่ชิวตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก “จะไปทำอะไรได้ ก็ไปหาของวิเศษน่ะสิ!”

“เขาเป็นคนบอกให้ข้ามาประจบอาจารย์จริง ๆ เหรอครับ?”

“จำไว้นะ ต่อไปอย่าไปเชื่อคำมันเด็ดขาด”

“ครับ!” หนิงฟานรีบรับคำ

“ไป พวกเราเข้าไปดูบ้างดีกว่า” เย่ชิวเก็บดาบขี่สายลม เตรียมจะขยับตัว แต่หนิงฟานกลับชี้ไปยังเหล่าองครักษ์เกราะทองที่หมอบราบอยู่บนพื้นแล้วถามว่า “อาจารย์ แล้วคนพวกนี้เอายังไงดีครับ?”

บรรดาองครักษ์เกราะทองรู้สึกได้ว่าสายตาเย่ชิวหันมาทางตน ต่างก็รีบโขกศีรษะขอชีวิตกันจ้าละหวั่น

“ท่านผู้กล้าโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง…”

“ขอท่านเมตตาด้วยเถิด…”

สายตาเย่ชิวเย็นสงบ เอ่ยว่า “นิสัยข้า ทำอะไรชอบแยกบุญคุณความแค้นให้ชัด คนทำย่อมต้องรับผิดชอบเอง ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่กลั่นแกล้งพวกเจ้า”

“ขอบคุณท่านผู้กล้าครับ!” องครักษ์เกราะทองพากันโขกศีรษะขอบคุณอีกครั้ง

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เย่ชิวดีดนิ้วเบา ๆ เปลวเพลิงพิเศษสีแดงก้อนหนึ่งพุ่งออกไป

ชั่วพริบตา เปลวไฟก็ปะทุโหมกระหน่ำ กลายเป็นทะเลเพลิงมโหฬาร กลืนกินองครักษ์เกราะทองนับร้อยเข้าไปจนหมดสิ้น

ไร้เสียงกรีดร้อง ไร้การดิ้นทุรนทุราย แม้แต่เถ้ากระดูกสักผงก็ไม่หลงเหลือ

หนิงฟานมองแล้วถึงกับใจหายวาบ ตัวสั่นไม่หยุด

“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่กลั่นแกล้งพวกเจ้า แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยพวกเจ้ารอด”

เย่ชิวหันไปบอกหนิงฟานต่อ “จำไว้ให้ดี เวลาเจอกับศัตรู ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ไม่งั้นวันหน้าจะกลายเป็นภัยตามมาทีหลังไม่รู้จบ”