บทที่ 3204: แหล่งบรรพชนจินอู๋

เย่ชิวได้ยินคำของเหล่าเจิ่วก็ถึงกับทำหน้าเอือม พูดไม่ออก

แม่ง ของระดับนี้ยังไม่เรียกของวิเศษ แล้วอะไรถึงจะเรียกของวิเศษวะ?

ยังมาว่าผมไม่มีวิสัยทัศน์อีก ถ้าวิสัยทัศน์คุณกว้างนัก แล้วทำไมถึงได้โดนเฉือนเป็นชิ้น ๆ ล่ะ?

“ของวิเศษที่ว่าน่ะ อยู่ที่ไหน?” เย่ชิวถาม

เหล่าเจิ่วพูดว่า “จางเหมยไม่ชอบของวิเศษเหรอ เดี๋ยวเอาของวิเศษสองชิ้นนี้ให้เขาไป”

“ขอแค่เขาได้ของวิเศษสองชิ้นนี้ เจ้าก็จะได้ของวิเศษที่แท้จริง”

“เฮเฮ……”

จากเสียงหัวเราะของเหล่าเจิ่ว เย่ชิวได้กลิ่นเยาะเย้ยปนสะใจจาง ๆ

หรือว่า เหล่าเจิ่วคิดจะเล่นงานเหล่าโต้วซี?

พอคิดได้แบบนี้ เย่ชิวก็หันไปพูดกับจางเหมยเจินเหรินว่า “เหล่าโต้วซี ที่นี่มีของวิเศษอยู่สองชิ้น เอาไหม?”

“ของวิเศษอะไร? แกจะมีน้ำใจให้ข้าด้วย?” จางเหมยเจินเหรินยื่นหน้ามาดู ครั้นเห็นชัด เขาก็ถึงกับหายใจถี่ขึ้นทันที

“เชี่ย น้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยัน! ผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยัน!”

“น้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยันเอาไว้ฝึกกาย ผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยันเอาไว้สร้างอาวุธวิเศษ ของพวกนี้หายากสุด ๆ เลยนะ”

“เอื๊อก~” จางเหมยเจินเหรินกลืนน้ำลายคำหนึ่งแล้วถามว่า “ไอ้เด็กเวร แกนี่ตัดใจยกให้ข้าหมดจริง ๆ เหรอ?”

เย่ชิวพูดว่า “ก็ไหนว่าเป็นพี่น้องที่ดีกันไงล่ะ”

จางเหมยเจินเหรินหันไปเหล่มองเย่ชิวทีหนึ่งแล้วพูดอย่างระแวดระวังว่า “ทำไมข้ารู้สึกว่า แกคิดไม่ซื่อกับข้าว่ะ?”

“เอาไม่เอา?” เย่ชิวว่า “ไม่เอานะ ผมเก็บกลับเองเลยนะ……”

“เอา!” จางเหมยเจินเหรินไม่รอให้เย่ชิวพูดจบก็โพล่งขึ้นว่า “ไอ้เด็กเวร แกยังยอมให้ของวิเศษดีขนาดนี้กับข้า ต่อไปถ้าเจอของวิเศษอะไร ข้าจะไม่แย่งกับแกแล้ว”

“พูดซะเหมือนเคยแย่งชนะผมงั้นแหละ” เย่ชิวพูดพลิ้ว ๆ แล้วต่อว่า “เดี๋ยวแบ่งน้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยันให้เสี่ยวฟานหน่อย ให้เขาฝึกสภาพร่างกายเพิ่มหน่อย”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เขามีร่างกายเก้ายาง ยังต้องฝึกอีกเหรอ?”

เย่ชิวพูดว่า “ยังไงฝึกเพิ่มก็ไม่เห็นจะเสียหาย”

“ก็ได้!” จางเหมยเจินเหรินตอบตกลง จากนั้นแทบไม่ทันได้คิดอะไร ก็ยื่นมือจุ่มลงไปในสระ คว้าผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยันก้อนนั้นขึ้นมา

ไม่คาดคิด เพียงวินาทีถัดมา เหตุการณ์กลับพลิกผัน

“อ๊าก——”

จางเหมยเจินเหรินกรีดร้องเสียงโหยหวนทันที มือขวาที่จับผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยันพลันลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทอง เปลวไฟนั้นลามขึ้นไปตามแขนอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เผาลุกทั้งร่าง

“เชี่ย! ร้อน ๆ ๆ!”

จางเหมยเจินเหรินสะบัดแขนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะสะบัดผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยันทิ้ง แต่ผลึกก้อนนั้นกลับเหมือนติดแน่นกับมือเขา ขยับไม่ไหวติง

ที่ซวยกว่านั้นก็คือ เส้นผมของเขา รวมถึงคิ้วยาวที่บรรจงเลี้ยงมาอย่างดี ถูกเปลวไฟสีทองเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าในพริบตา

“พรืด——”

เย่ชิวกับหนิงฟานถึงกับหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ตอนนี้หัวของจางเหมยเจินเหรินโล้นเลี่ยนเป็นมัน วาววับเหมือนไข่พะโล้ที่ปอกเปลือกแล้ว โฉมหน้าภูมิฐานเหมือนเซียนก่อนหน้านี้หายเกลี้ยง เหลือไว้เพียงตาแก่หัวโล้นตัวเล็ก ๆ ท่าทางตลกสิ้นดี

“ฮาฮาฮา……” เย่ชิวหัวเราะจนตัวงอ “เหล่าโต้วซี ทรงผมใหม่ของคุณนี่… ฮาฮาฮา……”

หนิงฟานกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ ไหล่สั่นไม่หยุด พลางพูดว่า “ท่านเต๋าจาง ท่าน…ท่านแบบนี้ก็ดูคึกดีนะครับ”

“หัวเราะเชี่ยอะไร!” จางเหมยเจินเหรินกระโดดโวยวาย มองเย่ชิวตาขวาง “ไอ้เด็กเวร แกนี่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าจะเป็นแบบนี้?”

เย่ชิวปาดน้ำตาที่ไหลเพราะหัวเราะ “สาบานต่อฟ้าดินเลย ผมไม่รู้จริง ๆ”

“พูดเหี้ยอะไร!” จางเหมยเจินเหรินว่า “แท้จริงข้าก็ว่าแปลก ๆ อยู่ ว่าทำไมอยู่ดี ๆ แกถึงมีน้ำใจเอาของวิเศษสองชิ้นนี้ให้ข้า ที่แท้ก็คิดไม่ซื่อ ตั้งใจจะฝังข้าใช่ไหมล่ะ”