บทที่ 3205: บรรพบุรุษจินอู๋

“อาจารย์!”

หนิงฟานหน้าถอดสีตื่นตระหนก มองเย่ชิวถูกศิลาจารึกกลืนหายไปต่อหน้า รีบพุ่งเข้าไปทุบศิลาจารึกพลางตะโกนว่า “อาจารย์ ได้ยินเสียงผมหรือเปล่า!”

ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับใด ๆ

หนิงฟานยังคงทุบไม่หยุด สีหน้าร้อนรนสุดขีด

จางเหมยเจินเหรินเพิ่งจัดผมเผ้าหนวดเคราจนกลับเป็นอย่างเดิม พอได้ยินเสียงก็หันมาดูแล้วถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อยล่ะ หายไปไหน?”

หนิงฟานรีบพูดว่า “อาจารย์ถูกศิลาจารึกดูดเข้าไปแล้วครับ!”

“อะไรนะ?” สีหน้าจางเหมยเจินเหรินพลันเปลี่ยน พุ่งไปหน้าศิลาจารึก ฟาดฝ่ามือออกไปทันทีโดยไม่พูดพร่ำ

เพียะ!

ฝ่ามือของราชานักบุญไร้เทียมทานกระแทกใส่ศิลาจารึกดังสนั่น ทว่าไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน ศิลาจารึกไม่ไหวติง ราวกับตั้งอยู่ชั่วกัปกัลป์

จางเหมยเจินเหรินไม่เชื่อ พลังเปลวสุริยันแท้รวมตัวที่ฝ่ามือ ฟาดซ้ำใส่ศิลาจารึกอีกครั้ง

ปัง!

เปลวไฟกระเซ็นสี่ทิศ แต่ศิลาจารึกยังสมบูรณ์ไร้ริ้วรอย

“โถ่ จอมปราชญ์สวรรค์แม่งเอ๊ย!” จางเหมยเจินเหรินร้อนใจจนกระทืบเท้าไม่หยุด ล้วงมือจากแขนเสื้อชุดเต๋าออกมาพร้อมยันต์เวทเป็นปึก แล้วตะโกนด่า “ข้าล่ะไม่เชื่อว่าระเบิดแล้วแกจะไม่แตก!”

ขณะเขากำลังจะจุดยันต์เวทนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังออกมาจากในศิลาจารึก “ไม่ต้องกังวล ข้าไม่เป็นอะไร”

“ไอ้กระต่ายน้อย?” จางเหมยเจินเหรินเอาหูแนบศิลาจารึก ถามว่า “ข้างในเป็นยังไงบ้าง?”

“ตอนนี้ยังปลอดภัย” เสียงของเย่ชิวลอยเลือน “พวกท่านรออยู่ข้างนอก ข้าสำรวจสักหน่อยแล้วจะออกมา”

จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจโล่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “แปลกดี อยู่ดี ๆ เจ้าถึงถูกดูดเข้าไปในศิลาจารึกได้ยังไง?”

เย่ชิวตอบว่า “ไว้ค่อยเล่าทีหลัง พวกท่านรอข้าอยู่ข้างนอกก่อน”

……

ตอนนี้เย่ชิวอยู่ในพื้นที่ประหลาดแห่งหนึ่ง

รอบตัวมืดมิดดั่งหมึก ยื่นมือออกไปยังไม่เห็นแม้แต่นิ้วของตนเอง

เขาเปิดดวงตาสวรรค์สำรวจดู พบว่าที่นี่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ราวกับไม่มีปลายทาง

“นี่คือแหล่งบรรพชนจินอู๋งั้นหรือ?” เย่ชิวพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง

ใต้ฝ่าเท้าเป็นหินดำเย็นเยียบ ผิวหินเต็มไปด้วยลายเส้นถี่แน่น คล้ายอักขระเวทมนตร์โบราณบางอย่าง

“เหล่าเจิ่ว เจ้าแน่ใจนะว่าที่นี่มีของวิเศษ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้น “แน่นอน ของวิเศษล้ำค่าที่สุดของจินอูจู๋ซ่อนอยู่ในแหล่งบรรพชน แต่ว่า…”

“แต่ว่าอะไร?”

“แต่ที่นี่ก็เป็นที่ที่อันตรายที่สุดของจินอูจู๋เหมือนกัน” เหล่าเจิ่วหัวเราะหึ ๆ “เมื่อครั้งก่อนข้าเผลอหลงเข้ามาที่นี่ ตอนนั้นข้าเกรียงไกรไร้ผู้ต้าน บุกฝ่าตลอดทาง ยังไม่เจออันตรายสักอย่าง”

“แต่สำหรับเจ้าตอนนี้ ก็แอบเสี่ยงอยู่หน่อย”

เย่ชิวกลอกตา “ทำไมไม่เตือนให้เร็วกว่านี้ล่ะ?”

เหล่าเจิ่วว่า “ตอนนี้เตือนก็ยังไม่ช้าเกินไปนี่!”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

ก็จริง ต่อให้รู้ว่าอันตราย เขาก็ต้องเข้ามาสอดแนมอยู่ดี

จากนั้นเย่ชิวก็ก้าวต่อไป กำหมัดแน่น พร้อมรับมือเหตุไม่คาดฝันทุกเมื่อ

เดินไปได้ราวครึ่งชั่วยาม ด้านหน้าก็มีแสงริบหรี่โผล่ขึ้นมา

เขาเร่งฝีเท้า ไม่นานก็ออกสู่พื้นที่กว้างโล่งแห่งหนึ่ง

ที่นี่ดูเหมือนถ้ำหินย้อยใต้ดินขนาดมหึมา เพดานถ้ำห้อยผลึกสีทองนับไม่ถ้วน เปล่งแสงนุ่มนวลออกมา

กลางถ้ำตั้งตระหง่านอยู่แท่นบูชาโบราณสีทองแดงเพลิงทั้งแท่น

แท่นบูชามีรูปทรงพีระมิด แบ่งเป็นเก้าชั้น แต่ละชั้นสลักอักขระเวทมนตร์สลับซับซ้อนเต็มไปหมด

ที่ปลายยอดลอยอยู่ลูกปัดสีทองขนาดเท่ากำปั้น แผ่คลื่นพลังงานรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น