บทที่ 3209: มุ่งหน้าสู่เผิงไหล

“เอาของเสียมาใช้ต่อ?” เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “จะว่าอย่างนั้นก็ตรงดีเหมือนกัน”

เหล่าเจิ่วว่า “คราวนี้ดีล่ะ จินอู่อี้จู๋ถูกกวาดล้างจนสิ้นสายเลือด ถอนรากถอนโคน”

เย่ชิวถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ว่ายังไง เขาก็ยกของวิเศษมาให้ข้าหลายชิ้น สุดท้ายกลับจบลงแบบนี้ มันก็ออกจะ…”

“ไงล่ะ รู้สึกผิดเหรอ?” เหล่าเจิ่วแค่นหัวเราะ “ไอ้หนู บนเส้นทางบำเพ็ญเพียร มันมีแค่แกตายข้าอยู่หรือข้าตายแกอยู่ ไอ้วิหคทองคำน่ารังเกียจนั่นให้วาสนากับเจ้า ก็แค่เห็นว่าเจ้ามีแวว เลยอยากให้เจ้าไปล้างแค้นแทนมันเท่านั้นแหละ”

“เจ้าไม่ต้องไปรู้สึกผิดอะไรหรอก”

“อีกอย่าง วันไหนเจ้าล้มเผ่าเทพได้ ก็ถือว่าเจ้าทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับมันแล้ว”

เย่ชิวเหลือบมองมือที่ขาดของเหล่าเจิ่ว

เขาสัมผัสได้ว่า หลังกลืนกินวิญญาณเศษซากของบรรพบุรุษจินอู๋ พลังชีวิตของเหล่าเจิ่วเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลวดลายปีศาจบนมือข้างนั้นขยับดิ้นราวกับมีชีวิต แผ่คลื่นพลังออกมาน่าขนลุก

“เหล่าเจิ่ว ตอนนี้พลังเจ้าฟื้นถึงไหนแล้ว?” เย่ชิวถาม

เหล่าเจิ่วหัวเราะ “ก็ต้องขอบคุณเจ้าเด็กนี่ แค่ช่วงนี้ข้ากลืนของดีไปไม่น้อย พลังของข้าก็เลยกลับมาบ้าง”

“แต่ก็ยังห่างจากตอนข้าพีก ๆ อีกไกล”

“ไอ้หนู เจ้ารีบช่วยข้าตามหาร่างกายให้ครบได้แล้ว”

“แค่ข้ากลับมามีร่างกายสมบูรณ์ ฟื้นพลังเหมือนสมัยก่อน ต่อไปเจอของกิ๊กก๊อกระดับบรรพบุรุษจินอู๋อีก ไม่ต้องพูดเยอะหรอก แค่กระดิกนิ้วก็ขยี้มันให้ตายได้แล้ว”

เย่ชิวกลอกตา “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากช่วยหาร่างกายเจ้าให้ครบหรือไง แต่ใครจะไปรู้ว่าร่างเจ้าไปกระจัดกระจายอยู่สถานที่อัปมงคลไหน ตัวเจ้าเองยังไม่รู้เลย”

“ก็เพราะเจ้าไม่ตั้งใจไงล่ะ” เหล่าเจิ่วว่า “ถ้าเอาความขยันตอนเจ้าไปจีบผู้หญิงมาช่วยข้าล่ะก็ ป่านนี้หาร่างกายข้าครบไปนานแล้ว”

เย่ชิวขี้เกียจเถียงด้วย เอ่ยว่า “ไว้จัดการเรื่องทะเลตะวันออกเสร็จ ข้าจะไปช่วยเจ้าหาร่างกาย”

“จริง?” เหล่าเจิ่วทำท่าจะไม่ค่อยเชื่อ

“แน่นอนสิ โกหกเจ้าทำไมกัน” เย่ชิวตัดสินใจแล้วว่า เรื่องช่วยเหล่าเจิ่วตามหาร่างกายนั้น ควรต้องเอาขึ้นมาทำอย่างจริงจังได้แล้ว

แม้พลังบำเพ็ญเพียรของเขาจะพุ่งพรวดก็จริง แต่ผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนี้ เย่ชิวก็พบว่าพลังของตัวเองยังห่างไกล ยังไม่พอจะเอาตัวรอด

ตอนอยู่ในโลกมนุษย์ เขาเคยคิดว่าขีดสุดของระดับราชานั่นแหละคือผู้แข็งแกร่งที่สุด คาดไม่ถึงเลยว่ายังมีโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอยู่เหนือขึ้นไป

พอขึ้นมาโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ระดับราชาขั้นสุดยอดกลับกลายเป็นแค่ก้นบึ้งของวงการ

จากนั้นเขาก็ฝึกฝนพลังไต่ระดับขึ้นมาเรื่อย ๆ เคยคิดว่าเหล่าเจ้าปีศาจระดับทารกวิญญาณนั้นไร้เทียมทานแล้ว ที่ไหนได้ ภายหลังยังมียอดฝีมือขอบเขตสื่อสารกับเทพโผล่มาอีก

ต่อมา ก็มาถึงระดับที่ว่าต่ำกว่านักบุญล้วนเป็นแค่มดปลวก

เขาเคยคิดว่าแค่ข้ามด่านสวรรค์บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ก็จะเดินเชิดหน้าได้ทั่วหล้าเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าเหนือกว่านักบุญยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ ราชานักบุญ และราชานักบุญไร้เทียมทานซ้อนขึ้นไปอีก

ตอนนี้ เขาอยู่ที่ขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่แล้วแท้ ๆ แต่กลับยังต้องเจอศัตรูที่มีพลังพอ ๆ กัน หรือไม่ก็สูงกว่าตนอยู่ร่ำไป

เย่ชิวเพิ่งจะได้สติว่าที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับนั้นอยู่ แต่เพราะด้วยพลังในตอนนั้นของเขา ไม่มีทางแม้แต่จะได้เฉียดเข้าใกล้พวกนั้น

ก็เหมือนคนที่หาเงินได้เดือนละสามพัน ย่อมไม่มีวันรู้หรอกว่า คนที่หาได้เดือนละสามหมื่นมีเกลื่อนโลก

ดูจากท่าทีแล้ว เย่ชิวมั่นใจว่า ต่อไปศัตรูที่เขาต้องเผชิญจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่แน่ว่าผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิอาจเดินกันให้ว่อนก็เป็นได้

เพราะอย่างนั้น เขายิ่งต้องไม่ประมาทแม้ยามสงบ

เหล่าเจิ่วเป็นผู้พิทักษ์แห่งการบำเพ็ญเซียนของเขา และเป็นหนึ่งในไพ่ตายของเขา หากช่วยเหล่าเจิ่วหาร่างกายให้ครบได้ ความมั่นใจของเขาก็จะยิ่งมากขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปเขายังต้องเผชิญกับเผ่าเทพแห่งสามสิบสามสวรรค์นอกขอบเขตอีก!

“ว่าแต่ เหล่าเจิ่ว ด้วยพลังตอนนี้ของเจ้า ฆ่าผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้ไหม?” เย่ชิวถามด้วยความอยากรู้อย่างยิ่ง

“อะไรล่ะ ต่อไปถ้าเจอผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เจ้าคิดจะให้ข้าออกหน้าแทนเจ้าเหรอ? อย่ามาตลก เจ้าเองก็รับมือได้ ยังจะมาหาข้าเป็นนักเลงรับจ้างฟรี ๆ อีก คิดเองเออเองเกินไปแล้ว” เหล่าเจิ่วฮึมฮัมกระเง้ากระงอด “สมัยก่อนน่ะ ตอนข้าพีก ๆ แค่เหลือบตามองทีเดียวก็กวาดล้างกึ่งจักรพรรดิได้ เป่าลมหายใจหน่อยเดียว ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิก็วิญญาณแตกสลายไปหมด”

“เจ้าก็พูดเองนี่ว่านั่นมัน ‘สมัยก่อน’ ” เย่ชิวว่า “คนเก่งเขาไม่พูดแต่เรื่องเก่า ๆ หรอกนะ”

“ไอ้บัดซบเอ๊ย!” เหล่าเจิ่วสบถลั่นด้วยความหงุดหงิด