บทที่ 3210: เจ้าหญิงเงือก ช่างน่าสงสารจับใจ

“เกาะเผิงไหลเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็เบิกตาโพลง มือถูไปมาอย่างตื่นเต้น “ไอ้เด็กเวร พอถึงเกาะเผิงไหลแล้ว ไอ้เด็กแซ่ชุยนั่นปล่อยให้ข้าจัดการเอง”

พอนึกถึงตอนอยู่ที่เผ่ามิ่งคราวก่อน เต้าซือหนุ่มท่าทางกร่างคนนั้น สุดท้ายกลับถูกท่านโหวชุดม่วงช่วยหนีไป จางเหมยเจินเหรินก็ของขึ้นทันที

เขากัดฟันพูดอย่างแค้นใจว่า “คราวนี้ข้าผู้เป็นเต้าซือจะใช้ อิฐ ทุบกะโหลกมันให้แหลก!”

“ได้ จะให้ท่านได้ออกโรงสักหน่อย” เย่ชิวหัวเราะรับคำ

ทั้งสามนั่งอยู่บนดาบขี่สายลม เอาเนื้อจินอูที่ย่างสุกออกมา พร้อมควักเหล้าดีออกมาอีกไห กินดื่มไปพลาง บินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกไปพลาง

สายลมทะเลพัดต้องใบหน้า ผิวน้ำสีมรกตทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ช่างสบายใจนัก

“อาจารย์ เนื้อจินอูนี่บำรุงสุด ๆ เลย!” หนิงฟานแทะปีกวิหคทองคำไปชิ้นหนึ่ง น้ำมันเปรอะเต็มปาก “ผมรู้สึกว่าพลังชี่ในตัวเดือดพล่านไปหมด”

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าคำใหญ่ ก่อนจะหัวเราะอย่างลำพอง “นั่นมันแน่อยู่แล้ว นี่คือเนื้อจินอูระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน ปกติอยากกินยังไม่มีให้กินเลย”

เย่ชิวเพียงยิ้มไม่พูดจา สายตาเหม่อมองไกลออกไป

ครั้งนี้ แม้เขาจะยังกลั่นลูกแก้วเทพสุริยันได้ไม่สมบูรณ์ แต่เพราะดูดซับน้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยันเข้าไป ไม่เพียงพลังกับร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ขอบเขตการรับรู้ยังขยายออกไปหลายสิบเท่า สิ่งใดในรัศมีแสนลี้รอบตัว ล้วนไม่อาจรอดพ้นสัมผัสเทพของเขาได้

อยู่ ๆ เย่ชิวก็ขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ข้างหน้ามีเรื่อง”

“เกิดอะไรขึ้น?” จางเหมยเจินเหรินตื่นตัวขึ้นมาทันที

หนิงฟานก็หยุดกินเนื้อ สีหน้าตึงเครียดตามไปด้วย

เย่ชิวไม่ตอบ ขับดาบขี่สายลมพุ่งไปข้างหน้า

“ฟึ่บ—”

ดาบขี่สายลมพุ่งฝ่าท้องนภา แวบเดียวก็ทะยานไปเป็นหมื่นลี้

ไม่นาน จางเหมยเจินเหรินกับหนิงฟานก็เห็นภาพทะเลด้านหน้าชัดเจน

เพียงเห็นเจียวหลงสีดำตัวยาวร้อยจ้างกำลังไล่ฆ่าสาวน้อยผมสีม่วงคนหนึ่ง

สาวน้อยดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี กระโปรงสีน้ำเงินทั้งชุดถูกน้ำทะเลชโลมจนแนบเนื้อ โค้งเว้าตามสัดส่วนสะโอดสะองอย่างชัดเจน

ผิวของนางขาวเนียนดั่งหยกงาช้าง ใบหน้าละมุนราวตุ๊กตาเคลือบเงา ในตอนนี้กลับกำลังวิ่งหนีอย่างแตกตื่นสุดขีด

“ตูม!”

เจียวหลงเหวี่ยงหางสะบัดทีเดียว คลื่นยักษ์ก็ม้วนตัวสูงแตะฟ้า ซัดร่างสาวน้อยปลิวกระเด็นไปไกลหลายร้อยจ้าง

“พรวด…” สาวน้อยพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวลงทันใด

“ฮ่า ๆ ๆ แม่สาวน้อยคนงาม เจ้าหนีไม่รอดหรอก” เจียวหลงอ้าปากพูดภาษามนุษย์ เสียงอาบไปด้วยความชั่วช้า

แล้วมันก็สะบัดกรงเล็บมังกรครั้งหนึ่ง วางค่ายกลสังหารลงบนผิวน้ำ กักขังสาวน้อยเอาไว้ข้างใน

สาวน้อยทุบม่านพลังของค่ายกลอย่างสุดแรง แต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“แม่สาวน้อย อย่าดิ้นรนไปเลย ว่าง่าย ๆ ยอมตามข้าเถอะ!” เจียวหลงแสยะยิ้ม หดร่างลง กลายเป็นชายชุดดำคนหนึ่ง เขามีเขามังกรสองข้างงอกอยู่บนหน้าผาก

มันก้าวเข้าไปในค่ายกล เดินบีบระยะเข้าหาสาวน้อยทีละก้าว พลางพูดว่า “ที่เจ้าถูกตัวข้าต้องตา นั่นคือบุญของเจ้า ไยต้องดื้อด้านหาเรื่องใส่ตัวเล่า?”

“ไสหัวไป!” เสียงสาวน้อยสั่นระริก แต่ก็เชิดคางขึ้นอย่างดื้อดึง “จะให้ข้าตาย ยังดีกว่าปล่อยให้เจ้าสำเร็จ!”

“ฮ่า ๆ ๆ มีน้ำอดน้ำทนดีนี่นา!” เจียวหลงหัวเราะชั่วร้าย “ตัวข้าล่ะชอบปราบม้าพยศอย่างเจ้าเสียจริง”

พูดจบ มันก็สะบัดกรงเล็บมังกรกรีดอากาศไปทีหนึ่ง

“ฉีก— อ๊าาา!”

กระโปรงสีน้ำเงินของสาวน้อยถูกฉีกขาดในทันที เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเป็นลานหิมะ นางร้องเสียงหลง รีบใช้สองมือกอดรัดร่างตัวเองไว้ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“ร้องไห้เข้าไป ยิ่งร้องโฮเท่าไหร่ ตัวข้าก็ยิ่งคึก ฮ่า ๆ ๆ…” เจียวหลงหัวเราะกร่าง “เดี๋ยวจะทำให้เจ้าร้องยิ่งกว่านี้อีก!”

สาวน้อยปิดตาลงอย่างสิ้นหวัง หยาดน้ำตาใสไหลตามแก้มลงมาเงียบ ๆ

ภาพประหลาดก็ปรากฏขึ้น