ตอนที่ 3209
บทที่ 3211: ครานี้...ไปฆ่าคน!
October 21, 2026
เจียวหลงพูดจบก็มองเย่ชิวด้วยความหวาดหวั่น ไม่คิดเลยว่าเย่ชิวก็มองมันกลับมาด้วยสายตาเย็นเฉียบเช่นกัน
“คุณชาย ข้า...”
“พูดต่อ”
“ขอรับ” เจียวหลงเชื่อฟังอย่างยิ่ง พูดต่อว่า “เกาะเผิงไหลเดิมทีประกอบด้วยเกาะเซียนเจ็ดสิบสองเกาะ แต่ละเกาะก็มีหนึ่งฝ่ายครองเกาะอยู่”
“ต่างฝ่ายต่างห้ำหั่น ไม่มีใครยอมใคร เลือดตกยางออกเป็นเรื่องปกติ”
“ต่อมา ผู้นำศาสนารุ่นแรกของจื่อเวยเจี้ยวก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากไหนไม่รู้ อาศัยพลังของตนคนเดียว กวาดล้างทุกฝ่ายอื่นจนสิ้น เอกภาพเกาะเผิงไหล ก่อตั้งจื่อเวยเจี้ยวขึ้นมา”
“แต่ว่าคนส่วนใหญ่ก็ถูกผู้นำศาสนารุ่นแรกของจื่อเวยเจี้ยวฆ่าทิ้ง เหลือไว้แค่ไม่กี่คนให้เป็นศิษย์ของจื่อเวยเจี้ยว”
“นับแต่นั้นมา เกาะเผิงไหลก็กลายเป็นอาณาเขตของจื่อเวยเจี้ยว...”
“พูดเรื่องไร้สาระพอได้แล้ว” เย่ชิวไม่สนใจประวัติของจื่อเวยเจี้ยว ถามว่า “พูดถึงสภาพตอนนี้”
เจียวหลงตัวสั่นงันงกเอ่ยว่า “ผู้นำศาสนารุ่นปัจจุบันของจื่อเวยเจี้ยวก็คือท่านโหวชุดม่วง หลายปีก่อนเขาก็ทะลวงถึงขั้นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิไปแล้ว พลังน่ากลัวเหลือเกิน...”
พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของเจียวหลงก็ฉายแววหวาดผวาออกมาชัดเจน เห็นได้ชัดว่ามันเกรงกลัวท่านโหวชุดม่วงอย่างมาก
มันตั้งสติได้แล้วก็พูดต่อ “ท่านโหวชุดม่วงยังมีน้องชายอีกคน เราต่างก็เรียกเขาว่าชุยเจินเหริน ไอ้หมอนี่ไม่เอาการเอางาน อาศัยแต่ท่านโหวชุดม่วงคุ้มหลังเลยกร่างไปทั่ว ทั้งวันเอาแต่กินดื่มเที่ยวเล่น ไม่เคยทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง”
“ข้าล่ะเกลียดคนแบบนี้ที่สุด เทียบกับคุณชายแล้ว ชุยเจินเหรินก็แค่ขยะกองหนึ่งเท่านั้น”
“จะไม่ปิดบังคุณชายเลย เจ้าหญิงเงือกตนนี้ ข้าเดิมทีคิดจะจับตัวไว้แล้วถวายให้ชุยเจินเหริน”
“แต่ตอนนี้ดูแล้ว คุณชายเป็นดั่งมังกรท่ามกลางหมู่คน สง่างามดังต้นหยกท่ามกลางสายลม ราวเทพเทวาลงจุติ อำนาจเทพแผ่คลุมฟ้า ทั้งหมดที่ข้าว่ามานี่ เจ้าหญิงเงือกนางนี้ควรได้มาเป็นสาวใช้ของคุณชายต่างหาก!”
“คุณชาย เรื่องที่ควรพูดข้าก็พูดหมดแล้ว คุณชายปล่อยข้าไปได้ไหม?”
เย่ชิวถามว่า “ในจื่อเวยเจี้ยวนอกจากท่านโหวชุดม่วงกับชุยเจินเหรินแล้ว ยังมีคนอื่นอีกไหม?”
เจียวหลงส่ายหัว “ไม่มีแล้ว”
“เจ้าโกหก” หนิงฟานเอ่ย “เมื่อกี้เจ้าก็เพิ่งพูดเองว่า เจ้าเป็นแม่ทัพตรวจตราทะเลใต้ธงจื่อเวยเจี้ยว หรือว่าเจ้าไม่ใช่คนของจื่อเวยเจี้ยว?”
“ไม่ใช่” เจียวหลงทำหน้าจริงจังเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “เดิมทีข้าเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของเจียวหลงอี๋จู๋ หลายปีก่อนทะเลตะวันออกเกิดเรื่องใหญ่ เจียวหลงอี๋จู๋เกือบสูญพันธุ์ สายเลือดสกุลเราสืบมาถึงข้า ก็เหลือข้าเพียงตัวเดียวแล้ว”
“ตัวเป็นมังกรอย่างข้าก็ใช้ชีวิตอย่างโลว์โปรไฟล์ มีจิตใจเมตตา ไม่เคยทำชั่ว ไม่รังแกผู้อ่อนแอ แถมยังชอบทำความดีอยู่เนือง ๆ อย่างเช่น คุยปลอบใจลูกปลาแรกรุ่นที่หนีออกจากบ้าน ช่วยให้พวกนางหาทิศทางชีวิตของตัวเองเจอ หรืออย่างช่วยให้หอยที่ผัวตาย ทั้งเหงา ทั้งว้าเหว่ ตั้งท้องขึ้นมา”
“คุณชายอาจยังไม่รู้ ไม่นานมานี้เอง ข้ายังช่วยเต่าทะเลแก่ ๆ ที่ความจำเสื่อมหนักกลับไปพบครอบครัวได้อีกต่างหาก”
มุมปากเย่ชิวกระตุกเล็กน้อย
ตัวอะไรของมันเนี่ย?
ทำไมพูดอะไรน่าอายแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย?
จางเหมยเจินเหรินยิ่งทนไม่ไหวเอ่ยออกมา “นี่มันถึงขั้นมีดเล็กแทงก้น—ตาสว่างกันเลยทีเดียว จนเต๋าเที่ยวร่อนเหนือใต้ ก็ถือว่าเห็นเรื่องประหลาดมาไม่น้อย แต่เพี้ยนขนาดนี้ เพิ่งจะเคยเจอครั้งแรก”
สีหน้าของเจียวหลงไม่เปลี่ยน ยังคงพูดต่อ “ข้ายังเคยช่วย...”
“เรื่องไร้สาระพวกนั้นไม่ต้องเล่าแล้ว” เย่ชิวตัดบท “แม่ทัพตรวจตราทะเลของจื่อเวยเจี้ยวมีกี่คน?”
“นอกจากข้า ก็ยังมีอีกสาม” เจียวหลงตอบ “ปูยักษ์หนึ่งตัว เต่าทะเลตัวโตอีกหนึ่ง แล้วก็ยังมีงูทะเลอีกตัว”
“ฝีมือเป็นไง?” เย่ชิวซักต่อ
เจียวหลงตอบว่า “ก็พอ ๆ กับข้านี่แหละ”
เย่ชิวว่า “เข้าใจล่ะ ขยะทั้งแพ็ก”
ไม่เพียงเจียวหลงจะไม่โกรธ ยังหัวเราะแหะ ๆ ประจบตามน้ำ “คุณชายพูดถูก พวกเราก็แค่ขยะ เทียบกับคุณชายแล้ว พวกเรานี่มันขยะในหมู่ขยะชัด ๆ”
“คุณชาย ข้ารู้อะไรก็เล่าไปหมดแล้ว แบบนี้พอจะ...” เจียวหลงยิ้มประจบ “ข้ายินดีเป็นสัตว์ขี่ให้คุณชาย พาคุณชายไปเกาะเผิงไหลนะ”
“ไม่จำเป็น” เย่ชิวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
ทันใดนั้น สีหน้าเจียวหลงก็เปลี่ยนไป ใจเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ รีบเอ่ยว่า “คุณชาย ข้าได้หักหลังท่านโหวแล้ว ถึงคุณชายปล่อยให้ข้ากลับไป ข้าก็หนีไม่พ้นเส้นทางตายอยู่ดี คุณชายให้ข้าได้เป็นสัตว์ขี่ของคุณชายเถอะ!”
“หากวันหนึ่งคุณชายมีเรื่องปะทะกับท่านโหว ข้าอาจจะพอช่วยได้บ้างก็ได้นะ”
“คุณชายอาจยังไม่รู้ ท่านโหวมีสัตว์ขี่เป็นมังกรขาวหนึ่งตัว”