บทที่ 3212: ท่านเต๋าจางเกรียงไกร

“ฆ่า…ฆ่าคนเหรอ?”

ชู่ชู่สะดุ้งโหยง “แ-แต่ฉันได้ยินมาว่าจื่อเวยเจี้ยวเก่งมากเลยนะ…”

“ผมไม่กลัวพวกมันหรอก” ระหว่างคิ้วตาเย่ชิวเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ชู่ชู่แอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเย่ชิว พบว่าโครงหน้าคมสันราวกับสลักด้วยมีด ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างรุนแรง

ไม่รู้ว่าเธอนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบก้มหน้าลงทันที แก้มแดงระเรื่อ

จากนั้นตลอดทางก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก

สายลมทะเลหวีดหวิว เมฆหนาเหนือศีรษะพลิกผัน กลางคลื่นน้ำสีมรกตเบื้องล่างสุดลูกหูลูกตา

ครึ่งชั่วยามให้หลัง

ทันใดนั้น บนผิวน้ำทะเลห่างออกไปหมื่นลี้เบื้องหน้า ก็มีเงาร่างค่อม ๆ ร่างหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นมา

เป็นชายชราโค้งหลัง งอไหล่ ใช้ไม้เท้าไม้มะเกลือค้ำตัวไว้ เคราแพะบางเบา หน้าตาเหี่ยวย่นไปทั้งใบหน้า ราวกับจะถูกลมทะเลพัดให้แตกกระจายได้ทุกเมื่อ

เขายืนอยู่บนผิวน้ำทะเล ใต้ฝ่าเท้าไม่มีคลื่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาแก่อันขุ่นมัวหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองทุกคนบนกระบี่เฉิงเฟิง

“พวกเจ้าเป็นใคร มาจากที่ไหน จะไปที่ไหนกัน?”

ชายชราเอ่ย เสียงแหบพร่าแต่แฝงความหยิ่งผยอง

จางเหมยเจินเหรินเลิกคิ้ว ถามย้อน “แล้วเจ้าเล่า เป็นใคร?”

ชายชราฮึดฮัด เบาไม้เท้ากระทบผิวน้ำทะเล วงคลื่นระลอกหนึ่งแผ่กระจายออกไปทันที

“ข้าคือหนึ่งในแม่ทัพตรวจตราทะเล ภายใต้จื่อเวยเจี้ยวแห่งตำหนักปากว้า เกาะเผิงไหล พวกเจ้าจะเรียกข้าว่า—ท่านคุณเต่าก็ได้” ชายชรากล่าวอย่างทะนงตน

“ท่านคุณเต่า?” จางเหมยเจินเหรินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น “หรือเจ้าก็คือไอ้เต่ายักษ์ที่เจียวหลงตัวนั้นพูดถึงน่ะรึ?”

สีหน้าชายชราเข้มขึ้นทันที เคราแพะลู่ขึ้นเพราะเดือดดาล “อาจหาญนัก! แค่เผ่ามนุษย์ต่ำต้อย ยังกล้ามาดูหมิ่นข้าอีกหรือ!”

เย่ชิวเอียงหน้าไปมองจางเหมยเจินเหริน เอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้าเหล่าโต้วซีตัวนั้น จะกินไหม?”

จางเหมยเจินเหรินทำหน้าเหม็นเบื่อ “แก่ขนาดนี้ รสชาติต้องแย่แน่ ๆ ต้มเป็นซุปก็คงคาว”

เย่ชิวพยักหน้า “งั้นเอาอย่างนี้ ให้โอกาสเจ้าสร้างผลงานสักที ไปจัดการมันซะ”

“ถูกใจข้าล่ะ” จางเหมยเจินเหรินยิ้มเหยียด กล่าวจบก็โดดพรวดเดียว หล่นลงบนผิวน้ำทะเลอย่างมั่นคง ราวกับเดินอยู่บนพื้นดิน

“ไอ้เต่าชรา วันนี้ข้าจะลงทัณฑ์แทนสวรรค์ ส่งเจ้าไปเกิดใหม่เอง!”

ชายชราโมโหจนหัวเราะ “แค่นักพรตเต๋าเผ่ามนุษย์ตัวคนเดียว ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้าอีกหรือ?”

ไม้เท้าในมือเขาทุบผิวน้ำทะเลอย่างแรง ชั่วพริบตา น้ำทะเลก็ปั่นป่วนปะทุ เสาน้ำหลายสิบสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดน้ำแหลมคม หมุนกวาดเข้าเล่นงานจางเหมยเจินเหริน

“วิชากระจอก!” จางเหมยเจินเหรินแค่นหัวเราะเยาะ สะบัดชายแขนเสื้อ ยันต์แสงทองหนึ่งแผ่นพุ่งออกมา กลายเป็นโล่แสงสีทองทันที ขวางรับคมมีดน้ำไว้ทั้งหมด

“ตูม!”

คมมีดน้ำกระแทกใส่โล่แสงระรัว กลายเป็นละอองน้ำฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่จางเหมยเจินเหรินยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

ชายชราเห็นดังนั้น แววตาฉายแววประหลาดใจ “พอมีฝีมืออยู่บ้างนี่ ไม่แปลกที่กล้าอวดดีถึงเพียงนี้”

“อวดดีรึ?” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหยัน “วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้รู้เอง ว่าอะไรเรียกว่าอวดดีของจริง!”

สิ้นคำ เขาชูมือทั้งสองร่ายอาคม ปากก็ท่องถ้อยคาถาไม่หยุด

ชั่วพริบตาเดียว ท้องฟ้าเหนือศีรษะก็ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำหนาทึบ เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่น

“สายฟ้ามา!”

พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของจางเหมยเจินเหริน สายฟ้าฟาดเส้นหนึ่งใหญ่เท่าต้นเสาลงมาจากท้องฟ้า ตรงดิ่งฟาดลงบนกระหม่อมชายชรา

สีหน้าชายชราเปลี่ยนทันที รีบยกไม้เท้าขึ้นขวาง บนไม้เท้ามีเงาภาพกระดองเต่าลอยขึ้นมาห่อหุ้ม ฝืนรับสายฟ้าฟาดนั้นไว้เต็ม ๆ

“ตูม!”

สายฟ้าฟาดแตกกระจาย ชายชราถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไปไกลหลายร้อยจั้ง

“ไอ้เต่าชรา กระดองแข็งใช้ได้!” จางเหมยเจินเหรินฮึดฮัดอีกครั้ง แล้วร่ายอาคมต่อ “มาอีก!”

“ตูม! ตูม! ตูม!”

สายฟ้าสวรรค์สามเส้นผ่าลงมารวดเดียวติด ๆ กัน ไม้เท้าในมือชายชราทนรับไม่ไหว ในที่สุดก็ “แครัก” แตกหักออก

“แค่ก—”

ชายชราคายเลือดเก่าออกมาคำใหญ่ ร่างกายเซถลาหนัก ตาเต็มไปด้วยแววหวาดผวา “เ-เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่!”