บทที่ 3213: สายฟ้าห้าสายผ่าลงหัว

“กล้าฆ่าแม่ทัพตรวจตราทะเลของจื่อเวยเจี้ยวข้า แล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ?”

ทันทีที่เสียงนั้นดังจบ ตูมม! เงาดำมหึมาก็พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา ปรากฏเป็นงูทะเลยักษ์ยาวร่วมร้อยเมตร ดวงตาแดงก่ำเป็นเลือด เขี้ยวยาวแหลมเย็นเยียบชวนขนลุก!

“โผล่มาให้ข้าฆ่าเล่นอีกตัวแล้วหรือไง?” จางเหมยเจินเหรินหรี่ตาลงเล็กน้อย

งูทะเลยักษ์แสยะยิ้มเย็นชา “พวกแก…ไม่มีใครได้รอดสักคน!”

“ไม่มีใครได้รอด? ปากดีไม่เบา!” จางเหมยเจินเหรินยิ้มเหยียด “แค่เดรัจฉานตัวหนึ่ง กล้าหัวหมอกร่างต่อหน้าจางเหมยเจินเหรินอย่างข้า หาเรื่องตายชัด ๆ!”

เขาหันไปพูดกับเย่ชิวและพวก “พวกเจ้ารอข้าเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวได้กินต้มงูกัน”

“กินข้า?” งูทะเลยักษ์โกรธจัด ดวงตาแดงฉานฉายจิตสังหารพลุ่งพล่าน “มนุษย์เผ่ามนุษย์กระจอก ๆ ก็กล้าพูดจาเหิมเกริม? งั้นข้าก็กินแกก่อนเลย!”

ตูม!

ลำตัวอันมหึมาของมันสะบัดทีเดียว คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าก็ถาโถมขึ้นมา ปากยักษ์อ้าออก กลิ่นคาวเหม็นสาบพุ่งทะลัก พร้อมหมอกพิษพลุ่งออกมาราวกับน้ำพุ ครอบคลุมพื้นที่รอบด้านนับพันเมตรในชั่วพริบตา

“ฉ่า ๆ ๆ——”

ทุกที่ที่หมอกพิษผ่าน น้ำทะเลเดือดพล่าน แม้แต่กระแสลมและอากาศยังถูกกัดกร่อนจนบิดเบี้ยว

“มีแค่นี้เองหรือ?” จางเหมยเจินเหรินยังคงไม่สะทกสะท้าน โบกแขนเสื้อเบา ๆ แผ่นยันต์เวทใบหนึ่งพุ่งออกไป กลายเป็นม่านพลังกั้นหมอกพิษเอาไว้ภายนอก

แม้จางเหมยเจินเหรินจะมีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เขาไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อย

“เดรัจฉาน ให้เจ้าดูหน่อยว่าพลังวิเศษของจางเหมยเจินเหรินเป็นยังไง”

จางเหมยเจินเหรินประสานมือร่ายอาคม พลางตะโกนเสียงต่ำ “คาถาห้าสายฟ้า!”

ครืน!

เหนือท้องฟ้า เมฆดำหมุนวนกลุ้มรุมอยู่บนฟ้าดิน สายฟ้าห้าเส้นหนาเท่าต้นเสาใหญ่ฉีกฟ้าผ่าลงมา ตรงดิ่งใส่หัวงูทะเลยักษ์

ดวงตางูหดแคบลงฉับพลัน ลำตัวบิดสะบัดหลบไปข้าง ๆ ในเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกฟ้าผ่า พร้อมกันนั้นหางยาวก็ฟาดออกไปเหมือนแส้ มุ่งตรงใส่จางเหมยเจินเหริน

ปัง!

จางเหมยเจินเหรินถูกฟาดปลิวกระเด็นไกลไปหลายร้อยเมตร ลากร่างไถลไปตามผิวน้ำพักใหญ่กว่าจะทรงตัวได้

“เร็วโคตร!” หนิงฟานอุทานลั่น

เย่ชิวหรี่ตาลงเล็กน้อย “งูตัวนี้แข็งแกร่งกว่าเจียวหลงกับเต่าดำลึกลับตัวนั้นเยอะ”

ชู่ชู่บีบชายเสื้อแน่นด้วยความตึงเครียด เอ่ยเสียงเบา “ท่านผู้มีพระคุณ ท่านเต๋าจางจะรับมือไหวไหม?”

เย่ชิวพูดเรียบ ๆ “ไม่ต้องห่วง เหล่าโต้วซีเอาอยู่”

…

“พอมีของอยู่บ้างนี่นา”

จางเหมยเจินเหรินปัดหยดน้ำบนชุดเต๋า ยิ้มมุมปาก “สมกับเป็นแม่ทัพตรวจตราทะเลของจื่อเวยเจี้ยว แข็งกว่าไอ้เต่าแก่นั่นเยอะ”

งูทะเลยักษ์หัวเราะเย็น “เพิ่งรู้จักกลัวเอาป่านนี้ สายไปแล้ว!”

ร่างมันไหววูบหายไปเหมือนผี อีกวินาทีถัดมา ก็โผล่ขึ้นมาด้านหลังจางเหมยเจินเหรินทันที เขี้ยวยาวเย็นเยียบงับลงมาอย่างรุนแรง

ฉัวะ!

จางเหมยเจินเหรินตอบสนองไวอย่างเหลือเชื่อ ร่างพลิกวูบหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้นสะบัดไม้ปัดฝุ่นฟาดกลับหลัง

เพียะ!

เส้นเงินบนไม้ปัดฝุ่นคมกริบราวคมมีด ฟาดลงบนลำตัวงูเต็มแรง เกล็ดแตกกระจุย เลือดสดกระเซ็น

“ซี๊ด——” งูทะเลยักษ์ร้องด้วยความเจ็บ ดวงตายิ่งดุดันขึ้นอีก มันอ้าปากพ่นกระสุนธารน้ำสีดำมะเมื่อมพุ่งออกมา

“ศรพิษหยินลึกลับ!”

ธารน้ำพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสุดขีด แม้แต่ช่องว่างเบื้องหน้าก็ถูกกัดกร่อนกลายเป็นรอยดำขลับเส้นหนึ่ง

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยน เขารีบควักยันต์เวทสีทองแผ่นหนึ่งออกมา ตะโกนลั่น “เกราะทองคำป้องกันกาย!”

หึ่ม!

ยันต์เวทลุกไหม้ กลายเป็นโล่แสงสีทองครอบคลุมร่างเขาทั้งหมด

ฟิ้ววว——

ศรพิษพุ่งกระแทกโล่แสงในพริบตา กัดกร่อนจนเกิดรูขนาดใหญ่ แต่แรงที่เหลือยังไม่หมด มุ่งตรงเข้าหาใบหน้าจางเหมยเจินเหริน

“เปลี่ยนตำแหน่งกับเงา!”

ในห้วงเสี้ยววินาทีอันตราย จางเหมยเจินเหรินตัวไหววูบ ทิ้งเงาเลือนเอาไว้ ณ จุดเดิม ส่วนร่างจริงไปโผล่ไกลออกไปกว่าร้อยเมตร