บทที่ 3214: บังเอิญเจอศัตรู

เนื้องูขาวผ่องเป็นมัน เส้นลายเนื้อชัดเจน แวววาวระยิบเหมือนผลึก

"งูทะเลตัวนี้ฝึกฝนพลังมาหลายปี เนื้อต้องสดอร่อยแน่" จางเหมยเจินเหรินเอาแต่ลอกหนังงูไปพลาง พลางพูดว่า "เดี๋ยวย่างกินกัน หอมอย่าบอกใครเลยล่ะ"

หนิงฟานกับชู่ชู่สบตากัน ต่างก็เห็นความจนใจในแววตาของอีกฝ่าย

"ท่านเต๋าจาง เราไม่ใช่ว่าจะไปเกาะเผิงไหลเหรอครับ?" หนิงฟานทนไม่ไหวเตือนขึ้น "มาย่างงูอยู่ตรงนี้ จะไม่เสียเวลาเหรอ?"

"รีบอะไรนัก?" จางเหมยเจินเหรินไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตั้งใจจัดการเนื้องูต่อ "จื่อเวยเจี้ยวมันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก กินของอร่อยก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เย่ชิวหัวเราะ "ปล่อยท่านเถอะ ยังไงก็ไม่เสียเวลาอะไรมากหรอก"

อีกไม่นาน จางเหมยเจินเหรินก็ลอกหนังเสร็จ หั่นเนื้องูเป็นแผ่นบางเท่า ๆ กัน จากนั้นก็เรียกเปลวสุริยันแท้ให้ลุกโพลงขึ้นบนกระบี่เฉิงเฟิง ย่างเนื้องูไว้เหนือไฟ

"ฉ่า ๆ ๆ..."

เนื้องูหดตัวอย่างรวดเร็วใต้การย่างของเปลวไฟ ไขมันซึมออกมา กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่ว

"ไอ้เด็กเวร เอาเครื่องปรุงมาให้ข้าหน่อย" จางเหมยเจินเหรินว่า

เย่ชิวล้วงมือเข้าไปในถุงกิ่นคุน หยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาสองสามขวดโยนให้จางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินเทเครื่องปรุงหลากชนิดโรยลงบนเนื้องู ฉับพลันกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจาย ชวนน้ำลายสอจนมือไม้สั่นอยากจะหยิบชิม

"มา ๆ ๆ มาชิมกัน!" จางเหมยเจินเหรินร้องเรียกอย่างกระตือรือร้น

ทีแรกหนิงฟานกับชู่ชู่ยังพอมีท่าทีต่อต้านอยู่บ้าง แต่พอได้กลิ่นหอมแล้ว ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

"หอมจริง ๆ..." ชู่ชู่พึมพำเสียงเบา

"แน่นอนอยู่แล้ว! จางเหมยเจินเหรินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "ฝีมือข้า ไม่ได้แค่คุยโวเล่นหรอก"

เขาหยิบไม้เสียบเนื้องูที่ย่างเสร็จหนึ่งไม้ ส่งให้ชู่ชู่ "ลองดูสิ"

ชู่ชู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับมา กัดเบา ๆ ไปคำหนึ่ง

"อื้ม!" ดวงตาเธอสว่างวาบ "อร่อย!"

หนิงฟานเห็นดังนั้นก็อดชิมตามไม่ได้ พอได้ลิ้มรสก็อดชมไม่หยุดปาก "ท่านเต๋าจาง ฝีมือท่านสุดยอดจริง ๆ!"

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะลั่น "นั่นสิ ข้าตะลุยยุทธภพมาหลายปี อย่างอื่นอาจไม่ถนัด แต่เรื่องกินดื่มเริงรมย์นี่ ข้าชำนาญทุกทาง"

"ยังกล้าพูดอีก" เย่ชิวแค่มองเขาแวบหนึ่งแล้วว่า "กินเสร็จแล้วก็ออกเดินทางต่อ อย่าปล่อยให้เรื่องสำคัญช้าไป"

"รีบอะไรนัก?" จางเหมยเจินเหรินยังเคี้ยวเนื้องูอยู่พูดอู้อี้ "ไอ้เด็กเวร เจ้าก็ลองกินดูหน่อยสิ อร่อยจริง ๆ นะ..."

เย่ชิวคว้าเนื้องูขึ้นมาเริ่มกินด้วยเช่นกัน

"มา ดื่มเหล้า" จางเหมยเจินเหรินหยิบเหยือกเหล้าแห่งพลังวิญญาณออกมาเหยือกหนึ่งโยนให้เย่ชิว จากนั้นก็หันไปถามหนิงฟาน "จะดื่มหน่อยไหม?"

หนิงฟานส่ายหน้า "ผมไม่ดื่มเหล้า"

"ผู้ชายไม่ดื่มเหล้า ชาตินี้เกิดมาฟรี" จางเหมยเจินเหรินยัดเหยือกเหล้าอีกเหยือกใส่มือหนิงฟานอย่างดื้อดัน

ชู่ชู่ยืนอยู่ด้านข้างแอบหัวเราะคิก

"หัวเราะอะไร เจ้าน่ะก็ดื่มหน่อย" จางเหมยเจินเหรินโยนเหยือกเหล้าอีกใบให้ชู่ชู่ "ผู้หญิงไม่ดื่มเหล้า ยิ่งวันจะยิ่งขี้เหร่รู้ไหม"

ชู่ชู่ "..."

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ทุกคนดื่มกินกันจนอิ่มหนำแล้ว จึงออกเดินทางกันต่อ

ดาบขี่สายลมพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว บินไปไกลหนึ่งล้านลี้แล้ว เย่ชิวก็ยกมือส่งสัญญาณให้หยุด

"หืม?" เย่ชิวอุทานเสียงประหลาดในลำคอ