บทที่ 3216: วันนี้...จะทำให้เจ้าไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

ปัง!

เต้าซือหนุ่มถูกฟาดด้วยอิฐโดยไม่ทันตั้งตัว เลือดกำเดาทะลักออกจากจมูก หน้าเวียนหัวตาลาย

“แก…” เขาเพิ่งจะอ้าปากด่า จางเหมยเจินเหรินก็ฟาดอิฐมาอีกแผ่น

ปัง!

ใบหน้าของเต้าซือหนุ่มโดนก้อนอิฐประเคนใส่อีกครั้ง บวมพองในพริบตาราวหัวหมู ฟันหลุดไปหลายซี่

“นักพรตเหม็น แกมันชั่วช้าเลวทราม…” เต้าซือหนุ่มด่าด้วยเสียงอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง

“เฮๆ ศึกสงครามไม่เกี่ยงเล่ห์กลหรอกนะ!” จางเหมยเจินเหรินยิ้มอย่างลำพองใจ พลันชี้ไปทางด้านหลังของเต้าซือหนุ่มแล้วว่า “เจ้ากระต่ายน้อย จัดการมัน”

เต้าซือหนุ่มสะดุ้งโหยง รีบหันไปมองข้างหลัง ทว่ากลับไม่เห็นเงาคนสักคน

“หลอกกันอีกแล้ว น่ากล้านัก!” เต้าซือหนุ่มเพิ่งหันกลับมา อิฐก็ทุบลงเต็มแรงบนหน้าผาก

แคร๊ก!

เสียงกระโหลกแตกดังชัดเจนเข้าหูทุกคน

ดวงตาของเต้าซือหนุ่มเบิกโพลง จ้องจางเหมยเจินเหรินเขม็ง เต็มหน้าไปด้วยความไม่ยอมจำนน

ครืน!

ในจังหวะนั้นเอง สายฟ้าสีม่วงสายหนึ่งผ่าลงมาจากฟ้า กระแทกลงบนกระหม่อมของเต้าซือหนุ่มเต็มๆ

ฉัวะ!

ศีรษะของเต้าซือหนุ่มแตกกระจายกลายเป็นหมอกโลหิต ร่างไร้หัวร่วงลงสู่ทะเล ทำให้น้ำกระเซ็นเป็นสาย

“ในที่สุดก็จัดการได้เสียที” จางเหมยเจินเหรินผ่อนลมหายใจยาว แหงนหน้ามองไปยังสุญญากาศเบื้องบน

“เหล่าโต้วซี ทำได้ไม่เลว” เย่ชิวพูดขึ้นจากบนกระบี่เฉิงเฟิง

จางเหมยเจินเหรินลูบคิ้วยาวของตนอย่างลำพองใจ “แน่นอนสิ จนพรตอย่างข้าลงมือทีหนึ่ง คุ้มสองคนเชียวนะ!”

“แต่ว่า…” น้ำเสียงของเย่ชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่าทางตอนตะโกนขอให้ช่วยเมื่อกี้นี่ ช่างน่าสมเพชจริงๆ”

หน้าเหี่ยวย่นของจางเหมยเจินเหรินขึ้นสีแดง “ใครตะโกนให้ช่วยกัน ข้าน่ะกำลังลวงศัตรูต่างหาก”

“อย่างนั้นเหรอ?” เย่ชิวหัวเราะเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม

“แค่กๆ…” จางเหมยเจินเหรินรีบเปลี่ยนเรื่อง “เจ้ากระต่ายน้อย จากนี้ไปเราจะบุกขึ้นเกาะเผิงไหลฆ่าพวกมันเลยไหม?”

เย่ชิวมองไปยังที่ห่างไกล แววตาเย็นเยียบวาววับ “แน่นอน ฆ่าท่านโหวชุดม่วง กวาดล้างจื่อเวยเจี้ยวให้สิ้น”

ทันใดนั้น ดาบขี่สายลมก็เคลื่อนที่ต่อไป

เมื่อยังห่างจากเกาะเผิงไหลอยู่ราวแสนลี้ เย่ชิวจึงค่อยๆ ชะลอความเร็วลง

“เจ้ากระต่ายน้อย ท่านโหวชุดม่วงเป็นคู่ต่อสู้ร้ายกาจทีเดียว” จางเหมยเจินเหรินถามด้วยสีหน้าขรึม “เจ้ามั่นใจหรือไม่?”

เย่ชิวครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าไม่กลัวท่านโหวชุดม่วง ทว่าเมื่อหลายปีก่อน เขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว บัดนี้พลังบำเพ็ญเพียรยิ่งลึกเหลือคณา เกรงว่าถ้าเขาคิดจะหนีสุดตัวขึ้นมา คงยุ่งยากอยู่ไม่น้อย”

ถ้าตัดหญ้าไม่ถอนราก พอลมใบไม้ผลิพัดมาก็งอกขึ้นใหม่อีก

อย่างท่านโหวชุดม่วงเช่นนี้ หากปล่อยให้หนีไปได้ วันหลังจะรับมือเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้าเห็นด้วย “ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเคลื่อนย้ายฉับพลันได้ น่าปวดหัวอยู่จริงๆ”

ในตอนนั้นเอง ชู่ชู่ที่เงียบอยู่นานพลันเอ่ยขึ้น “งั้นก็ทำให้เขาไม่มีทางหนีสิ”

ได้ยินดังนั้น เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินสบตากันแวบหนึ่ง

“ให้ข้าวางค่ายกลปิดล้อมเกาะเผิงไหลเถอะ” จางเหมยเจินเหรินว่า

เย่ชิวส่ายหน้าเบาๆ “ขอบเขตของเกาะเผิงไหลยังไม่ชัดเจน การวางค่ายกลเสียงดังเอิกเกริกเกินไป ง่ายจะทำให้ศัตรูตื่นตัว แถมด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของท่าน ค่ายกลที่วางลงไปเกรงว่าจะกักท่านโหวชุดม่วงไว้ไม่ได้”

“อย่างนั้นข้าก็จะวางค่ายกลสังหารสักร้อยแห่ง แม้จะกักเขาไม่ได้ อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาเขาได้สักพัก ตอนนั้นเจ้าก็อาศัยจังหวะนั้นสังหารเขา” จางเหมยเจินเหรินพูดต่อ “เพื่อความรอบคอบ เจ้าก็วางค่ายกลกระบี่สังหารเซียนไว้สักชุด กันพลาดอีกชั้นหนึ่ง”

เย่ชิวจมลงในห้วงความคิด

ค่ายกลกระบี่สังหารเซียนแม้ทรงพลานุภาพ ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้าท่านโหวชุดม่วงที่ระดับพลังสูงกว่าตนมาก เขาเองก็ใช่ว่าจะมั่นใจเต็มร้อย

ต้องรู้ก่อนว่า อีกฝ่ายคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“เรื่องนี้ให้ข้าคิดอีกสักหน่อย”

ภายนอกเย่ชิวทำท่าครุ่นคิด ทว่าความจริงกลับลอบสื่อสารกับเหล่าเจิ่วอยู่ในใจ “เหล่าเจิ่ว เจ้าพอมีวิธีขัดขวางไม่ให้ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิหนีรอดบ้างไหม?”

เหล่าเจิ่วเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง “สมัยที่อำนาจของข้าถึงขีดสุด แค่ปลายนิ้วก็ขยี้กึ่งจักรพรรดิให้แหลกได้แล้ว จะมีกึ่งจักรพรรดิหน้าไหนหนีรอดสายตาไปได้กัน?”

“อย่าเอาแต่พูดถึงสมัยก่อนสิ” เย่ชิวว่า “ข้าถามถึงตอนนี้ต่างหาก”

“ตอนนี้ร่างกายยังไม่สมบูรณ์ ทำไม่ได้” เหล่าเจิ่วตอบอย่างตรงไปตรงมา