บทที่ 3217: พลังป้องกันไร้เทียมทาน

“ฟึ่บ!”

เงาร่างของท่านโหวชุดม่วงขยับเพียงแผ่วเดียว ก็ทะยานขึ้นไปปรากฏอยู่เหนือท้องฟ้าเกาะเผิงไหลในชั่วพริบตา

เขาสวมอาภรณ์ยาวสีม่วงทั้งชุด ปลิวสะบัดกระพือรับสายลมดังซ่า ๆ ดุจหมู่เมฆสีม่วงลอยอ่อยอิ่งบนฟ้า

เรือนผมยาวถูกลมพัดกระจัดกระจาย คลุ้งราวกับพายุ สองดวงตาคมกล้าราวเพลิงคุกรุ่น ทอประกายเย็นชาโหดเหี้ยมประหนึ่งมองทะลุสรรพมายาในโลกหล้า

รอบกายท่านโหวชุดม่วง แสงสีม่วงนับสายพวยพุ่งวนเวียนไม่ขาด นั่นคือพลังชี่อันมหาศาลน่าสะพรึงที่กำลังปะทุ เดินทางไปที่ใด เนื้อที่ว่างรอบด้านก็พลันบิดเบี้ยวไปด้วย

“แข็งแกร่งนัก!”

ในใจของจางเหมยเจินเหรินพลันหุบวูบ

ท่านโหวชุดม่วงลอยตัวอยู่กลางสุญญากาศ ดุจเทพอสูรโอหังตนหนึ่ง ก้มมองเย่ชิวกับพวกจากที่สูง

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ แฝงจิตสังหารไร้ที่สิ้นสุด ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน “เย่ฉางเซิง เจ้าช่างกล้าดีที่ฆ่าน้องชายข้า วันนี้ ข้าจะฉีกเนื้อเจ้าจนไม่เหลือชิ้นดี ให้เจ้าวิญญาณและจิตใจสูญสลาย!”

เสียงนั้นดังสนั่นราวสายฟ้าพิโรธ กลิ้งก้องสะท้อนไปมาระหว่างฟ้าดิน จนผืนน้ำทะเลรอบด้านหมื่นลี้ปั่นป่วนเดือดพล่าน ลุกเป็นกำแพงน้ำสูงตระหง่านทีละผืน

ต่อหน้าอำนาจข่มขวัญปานนี้ สีหน้าของเย่ชิวกลับนิ่งสงบ สายตาเย็นแข็งแน่วแน่ เขาหันไปบอกจางเหมยเจินเหริน หนิงฟาน และชู่ชู่ว่า “พวกเจ้าถอยไป ตรงนี้ให้ข้าจัดการเอง”

“ระวังตัวด้วย เจ้านั่นแข็งแกร่งมาก” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยเตือนสั้น ๆ แล้วรีบพาหนิงฟานกับชู่ชู่ถอยออกไปยังระยะที่ปลอดภัย

เย่ชิวเก็บดาบขี่สายลม แล้วก้าวเพียงหนึ่งก้าวก็ลอยขึ้นสู่ท้องนภา จ้องสบกับท่านโหวชุดม่วงจากห่างไกล

บนร่างเขาเช่นกัน พลังชีวิตกล้ากลึงระเบิดพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ปะทะกับแรงกดดันของท่านโหวชุดม่วง จนเกิดระลอกคลื่นมองไม่เห็นสั่นไหวไปทั่วอากาศ

นั่นคือกระแสอำนาจที่ห้ำหั่นกันอย่างเฉียบคมไม่มีใครยอมถอย เสมือนกำลังประกาศต่อท่านโหวชุดม่วงว่า เย่ชิวผู้นี้ไม่เกรงกลัวต่อความท้าทายใดทั้งสิ้น

ท่านโหวชุดม่วงเห็นเย่ชิวกล้ายืนประจันหน้ากับตน ก็สะบัดลมหายใจเย็นชาออกมาทางจมูกครั้งหนึ่ง

“ฮึ!”

ตามเสียงฮึของเขา เมฆดำพลันรวมตัวหนาทึบเหนือท้องฟ้า วาบวับไปด้วยสายฟ้า ฟ้าคำรามกึกก้อง ราวกับฟ้าดินทั้งผืนต่างสั่นสะท้านเพราะโทสะของเขา

“ตัดคำไร้สาระ ออกมือมาเถอะ!”

ท่านโหวชุดม่วงไขว้มือไพล่หลัง ใบหน้าเย็นชาจ้องเย่ชิวแล้วเอ่ยว่า “หวังว่าเจ้าจะรู้จักคว้าโอกาสนี้ไว้ ไม่อย่างนั้น เจ้าจะไม่มีโอกลงมืออีกเลย”

เย่ชิวสูดลมหายใจลึก พลังชี่ภายในกายหมุนวนบ้าคลั่ง สายตาล๊อกแน่นอยู่ที่ท่านโหวชุดม่วง เจตจำนงแห่งสงครามบนร่างเขาลุกโชนดั่งเปลวไฟโหมฮือ พุ่งสูงไม่หยุด

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินทั้งผืนคลาคล่ำไปด้วยบรรยากาศอันหฤโหดสังหารรุนแรง ราวกับสรรพสิ่งรอบกายต่างถูกตรึงนิ่งในความตึงเครียดนี้

ผ่านไปชั่วอึดใจ

เสียงกรีดของกระบี่สายหนึ่งฉีกความเงียบแตกกระจาย

“ฟิ้ว——”

เย่ชิวลงมือแล้ว

กระบวนท่าที่เขาใช้ คือกระบี่เทพหกเส้นชีพจร

เพียงเห็นแสงที่ปลายนิ้วของเขาพร่างพราววาบไหว พลังกระบี่สายแล้วสายเล่าก็พุ่งพรวดออกไปดังดาวตก เจาะผ่านท้องนภามุ่งสู่ท่านโหวชุดม่วง

ทุกแห่งที่พลังกระบี่พาดผ่าน อากาศพลันฉีกแยก เกิดเสียงหวีดหวิวดังแหลมสะท้อนลั่น น่าตระหนกจนขนลุก

ทว่าท่านโหวชุดม่วงเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มุมปากยกยิ้มเหยียดเย็นชา

“หึ่ง!”

จวนที่พลังกระบี่จะเข้าถึงตัว รอบกายท่านโหวชุดม่วงก็พลันปรากฏแสงม่วงจาง ๆ ชั้นหนึ่ง ห่อหุ้มเขาไว้ดุจเกราะป้องกันโปร่งใส

พลังกระบี่ที่เย่ชิวปล่อยออกมา เมื่อสัมผัสชั้นแสงสีม่วงนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับโคลนจมทะเล สลายไปในพริบตา ไม่อาจเฉียดใกล้ตัวท่านโหวชุดม่วงแม้ครึ่งก้าว

ท่านโหวชุดม่วงยืนอยู่กลางม่านแสงสีม่วง ดุจเทพเจ้าผู้ไม่มีใครล่วงละเมิดได้ ดวงตาเหยียดหยามมองเย่ชิว พลางเอ่ยเย้ยหยันว่า “มีฝีมือแค่นี้ ยังกล้าบุกมาป่วนจื่อเวยเจี้ยวของข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”