บทที่ 3228: ข้าไร้เทียมทาน เจ้าตามใจเถอะ (ภาคต้น)

ฟ้าดินราวถูกแช่แข็ง สรรพสิ่งตกสู่ความเงียบงัน

เย่ชิวกับอีกสองสามคนถูกพลังไร้รูปชนิดหนึ่งทำการผนึกตรึงไว้กับที่ แม้แต่ปลายนิ้วยังขยับไม่ได้

แรงกดดันแห่งเซียนลูกนั้นรุนแรงยิ่งกว่าท่านโหวชุดม่วงหลายเท่า ราวกับทั้งฟ้าดินล้วนอยู่ใต้ความคิดเพียงหนึ่งของพลังลี้ลับนี้

“อาจารย์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หนิงฟานถามเสียงสั่น รู้สึกแม้แต่จะหายใจก็ยากเย็น

ใบหน้าเย่ชิวเครียดขรึม เอ่ยเสียงต่ำ “จื่อเวยเจี้ยว ยังมีตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าท่านโหวชุดม่วงอยู่อีกคนหนึ่ง...”

“อะไรนะ!” เมื่อหนิงฟานกับชู่ชู่ได้ยิน สีหน้าก็ซีดเผือดไปทันที

“เจ้าเด็กเวร เจ้าพูดถึงใครกัน?” ฉางเหม่ยเจินเหรินถามอย่างร้อนรน “หรือว่าจื่อเวยเจี้ยวยังมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิอยู่อีกหนึ่ง?”

ถ้าแค่กึ่งจักรพรรดิยังจะดีเสียกว่า...

เย่ชิวสูดหายใจลึก ค่อย ๆ เอ่ยว่า “เหล่าโต้วซี ยังจำได้ไหม ว่าซือจู่เคยบอกไว้ นิกายจื่อเวยเดิมเคยมีผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง ไม่เพียงเปลี่ยนชื่อ ‘นิกายจื่อเวยเดิม’ เป็น ‘จื่อเวยเจี้ยว’ เท่านั้น แต่ยังทิ้งสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชาไว้ไม่รู้กี่มากน้อย ทำให้แม้คนของจื่อเวยเจี้ยวจะมีน้อย แต่รากฐานกลับล้ำลึกยิ่ง?”

ฉางเหม่ยเจินเหรินได้ยินดังนั้น รูม่านตาพลันหดตัว “เป็นนาง?”

“อืม” เย่ชิวครางรับเบา ๆ

“นางยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ? ต่อให้เป็นยอดฝีมือจักรพรรดิ ก็ไม่มีทางมีชีวิตได้นานขนาดนี้หรอกนะ?” ฉางเหม่ยเจินเหรินเหลือเชื่อสุดขีด

เย่ชิวเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าค้นพบความลับอย่างหนึ่งในความทรงจำของท่านโหวชุดม่วง—นางไม่ได้ตาย แต่คอยยืมร่างคนอื่นเกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“พูดให้ชัดก็คือ นางใช้การสิงร่างอยู่เรื่อย ๆ เพื่อคงสภาพการมีชีวิต”

“อะไรนะ?” สีหน้าฉางเหม่ยเจินเหรินพลันแปรเปลี่ยน “ถ้าอย่างนั้น...ไม่เท่ากับว่า นางมีชีวิตมาแล้ว...”

“อย่างน้อยก็แสนปีแล้ว” น้ำเสียงของเย่ชิวหนักอึ้ง

หนิงฟานฟังแล้วถึงกับใจเต้นระส่ำ อดถามไม่ได้ว่า “อาจารย์ ท่านเต๋าจาง ที่พูดกันนี่แท้จริงแล้วคือใครกันแน่?”

เย่ชิวเพิ่งจะอ้าปาก ฟ้าดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันใด!

“ตูม!”

แรงกดดันแห่งเซียนอันกว้างใหญ่กลบคลุมทั่วแปดทิศ ทะเลทั้งผืนพลันสงบนิ่งราวกระจก แม้แต่ระลอกคลื่นเล็ก ๆ ยังไม่กล้าปรากฏ

เมฆดำบนท้องฟ้าแยกออกเอง เผยให้เห็นทางช้างเผือกสุกสกาว สายธารดวงดาวทอแสงทิ้งตัวลงมาราวกับกำลังต้อนรับการเสด็จมาของตัวตนสูงสุดบางผู้หนึ่ง

“นางมาแล้ว!” สายตาเย่ชิวหนักแน่น

ถัดมาในพริบตา เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากส่วนลึกของเกาะเผิงไหล

เป็นสตรีคนหนึ่ง

นางรูปร่างสูงโปร่ง สวมกระโปรงยาวสีม่วงทองพลิ้วไหวไปตามลม ชายกระโปรงปักลวดลายดวงดาวนับไม่ถ้วน ทุกย่างก้าวที่ย่างลง กลีบดอกจื่อเวยก็ผลิบานใต้ฝ่าเท้าดอกหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปในพริบตา

ใบหน้างามประหนึ่งภาพวาด ผิวขาวยิ่งกว่าหิมะ คิ้วเรียวยังกับสีน้ำหมึก ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำดุจท้องฟ้าดาว ราวกับเก็บงำกาลเวลานับไม่ถ้วนไว้ภายใน

เส้นผมยาวดุจสายน้ำตกสยายลงมาถึงเอว แทรกประดับด้วยอัญมณีไม่กี่เม็ดดุจดวงดาวระยับ เจิดจ้าจับตา

อากัปกิริยานางเหนือโลก ดุจเทพสตรีสวรรค์ชั้นเก้าลงมายังโลกีย์ ไม่ระคนควันไฟมนุษย์ แต่กลับแผ่แรงกดดันจนผู้คนหายใจไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้น รอบกายนางยังคลอเคลียไปด้วยกลิ่นอายแห่งมหาสัจธรรมที่จับต้องได้ ทุกย่างก้าวที่ย่างลงไป สุญญากาศก็จับตัวกลายเป็นขั้นบันไดขึ้นมาเอง ราวกับแม้แต่ฟ้าดินยังยอมคุกเข่าสยบต่อหน้า

“เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวย!” เสียงของฉางเหม่ยเจินเหรินสั่นระริก

จริตกิริยาและราศีเยี่ยงนี้ หากไม่ใช่เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยก็ไม่มีทางเป็นใครอื่น

สายตาเซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยเย็นชา กวาดผ่านทุกคนในที่นั้น สุดท้ายจึงหยุดลงที่เย่ชิว

“เจ้าใช่หรือไม่ ที่ฆ่าผู้สืบทอดของนิกายเรา?” น้ำเสียงนางใสกังวาน ทว่าคลอไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน

แม้จะถูกการผนึกตรึงไว้ แต่สีหน้าเย่ชิวก็ยังคงสงบ “ใช่ ข้าเอง”

เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เลว สามารถใช้อานุภาพขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานสังหารผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้ ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”

น้ำเสียงนางราบเรียบ ประหนึ่งเพียงกำลังวิจารณ์เรื่องเล็กน้อยไร้ความสำคัญ

“น่าเสียดาย เจ้าผิดตรงที่ไม่ควรแตะต้องคนของจื่อเวยเจี้ยว” นางยกมือหยกขึ้น ปลายนิ้วมีแสงสีม่วงลอยระเรื่อ “ในเมื่อเจ้าฆ่าไปแล้ว ก็ชดใช้ด้วยชีวิตเถอะ!”

“เดี๋ยวก่อน!” ฉางเหม่ยเจินเหรินรีบร้อง “ท่านผู้อาวุโส เรื่องนี้...”

“หนวกหู” เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยเหลือบมองเพียงแวบเดียว ฉางเหม่ยเจินเหรินก็ราวถูกสายฟ้าฟาด มุมปากพลันมีเลือดสดไหลซึม เอ่ยคำใดต่อไม่ได้อีก

“เหล่าโต้วซี!” เย่ชิวจ้องเขม็งด้วยความโกรธ