ตอนที่ 3228
บทที่ 3230: ล่าขุมทรัพย์
October 21, 2026
ทั่วทั้งฟ้าดินเงียบสงัด
“จบ、จบแล้วเหรอ?” หนิงฟานพูดตะกุกตะกัก กลืนน้ำลายฝืดคอลงไปหนึ่งอึก
เสื้อผ้าของเขาถูกเหงื่อเย็นชุ่มไปหมด ตั้งนานแล้ว พอสายลมทะเลพัดมาก็เผลอสั่นสะท้านขึ้นมาหนึ่งที
ชู่ชู่ใบหน้าซีดขาว เสียงสั่นน้อย ๆ ถามว่า “พี่ชายเย่ ท่านผู้อาวุโสคนนั้น…”
“ไอ้ลูกกระต่ายน้อย…” จางเหมยเจินเหรินกลืนน้ำลายลงคอเหมือนกัน แล้วถามตามว่า “ข้างในโลงศพทองคำนั่นแท้จริงแล้วเป็นตัวตนใหญ่โตระดับไหนกันแน่?”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงของหญิงสาวลึกลับก็ดังขึ้นมา
“ข้าจะพักแล้ว ไม่มีอะไรอย่าเรียกข้า”
เสียงหญิงสาวลึกลับฟังดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน จากนั้น โลงศพทองคำจึงค่อย ๆ เก็บพลังชีวิตกลับคืน บัวเขียวหดเล็กลงอีกครั้ง แผ่วไหวเบา ๆ ลอยกลับไปอยู่บนฝาโลง ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
ต่อมา โลงศพทองคำก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หายกลับเข้าไปในดวงตาของเย่ชิว
รูม่านตาเย่ชิวหดวูบอย่างรุนแรง ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวลึกลับผู้นี้ลึกล้ำเกินหยั่ง แต่พอได้เห็นกับตาว่านางสังหารเซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยได้อย่างไม่ใส่ใจ ก็ยังทำให้จิตใจเขาสะท้านสะเทือนอย่างหนัก
“เหล่าเจิ่ว!” เย่ชิวเรียกเบา ๆ หนึ่งคำ
“เรียกข้ามาทำไม?” เหล่าเจิ่วถามอย่างเกียจคร้าน
เย่ชิวถามว่า “นางอยู่ระดับพลังไหนกันแน่?”
“ฮึ…” เหล่าเจิ่วว่า “นางเป็นพี่สาวเจ้า เจ้ากลับไม่ไปถามนาง มาถามข้าแทน?”
“รีบพูดมา” เย่ชิวเริ่มรำคาญ
เหล่าเจิ่วว่า “ระดับพลังก็ไม่เลวนักหรอก ทำไมล่ะ นางลงมือทีเดียวก็ทำเอาเจ้าชะงักไปเลยหรือไง?”
“แค่นี้เรื่องเล็ก!”
“สมัยก่อนกูนี่เคยเชือดแม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มาแล้วนะ”
“ไอ้หนู รีบช่วยกูหารางกายให้ครบเสียที รอให้กูได้ร่างกายครบถ้วนเมื่อไหร่ จะอวดของให้ดูสักหน่อย รับรองทำเอาเจ้าโง่งม”
เย่ชิวว่า “ผมหมายถึงนาง”
“ข้าเมื่อกี้ก็พูดไปแล้วนี่ไง ระดับพลังของนางนับว่าใช้ได้ทีเดียว แต่ตอนนี้สภาพของนางไม่ปกติ” เหล่าเจิ่วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง พูดว่า “โลงศพนั่นไม่ได้ทำเท่หรอก แต่นางมีปัญหาจริง ๆ ไม่อย่างนั้น ดูตามนิสัยนาง ป่านนี้คง…”
“ช่างเถอะ พูดไปก็ไร้ประโยชน์”
“เจ้าตั้งใจช่วยกูตามหาร่างกายจะดีกว่า!”
เย่ชิวขี้เกียจสนใจเหล่าเจิ่วต่อ
ครานั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ถามขึ้นอีกว่า “ไอ้ลูกกระต่ายน้อย ท่านผู้อาวุโสในโลงนั่นแท้จริงแล้วคือ…”
“ความลับ” เย่ชิวว่า “รอถึงเวลาแล้ว ท่านก็จะรู้เอง”
แม้จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ที่มาแน่ชัดของหญิงสาวลึกลับ แต่สำหรับตัวตนของนาง เขาก็พอเดาเค้าโครงได้แล้ว
“ถ้าเป็นนางจริง ๆ ทำไมนางต้องขังตัวเองอยู่ในโลงศพด้วยนะ?”
เย่ชิวดึงจิตใจกลับมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดในที่สุดก็ได้ผ่อนคลาย
เขากวาดตามองรอบด้าน ก็เห็นว่าแต่เดิมเจ็ดสิบสองเกาะเซียนเผิงไหลที่เรียงรายดุจดวงดาว ปัจจุบันเหลือเพียงเจ็ดแปดเกาะที่ยังโผล่พ้นผิวน้ำทะเล เกาะอื่น ๆ ล้วนจมดิ่งลงก้นทะเลไปหมดแล้ว
เกาะหลักเผิงไหลยิ่งกว่านั้น เหลือเพียงครึ่งยอดเขา หมู่พระราชวังของจื่อเวยเจี้ยวกลายเป็นซากปรักหักพังมานานแล้ว
“ไปกันเถอะ!” เย่ชิวหมุนตัวจะจากไป
“เดี๋ยวก่อน!” จางเหมยเจินเหรินคว้าชายแขนเสื้อเย่ชิวไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายวาวจนน่ากลัว พูดว่า “มาทั้งทีแล้ว จะไม่ขึ้นเกาะไปดูหน่อย?”
เย่ชิวขมวดคิ้ว “ตอนนี้เนี่ยนะ?”
“ก็ต้องตอนนี้สิ!” จางเหมยเจินเหรินถูมือตัวเองไปมา พูดว่า “จื่อเวยเจี้ยวสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชามาหลายแสนปี คลังสมบัติต้อง…”
“ท่านเต๋าจาง!” หนิงฟานทนไม่ไหวขัดขึ้น เตือนว่า “ถ้าบนเกาะยังมีตัวตนที่น่ากลัวหลงเหลืออยู่ แบบนั้นไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวเหรอครับ?”
“กลัวอะไร!” จางเหมยเจินเหรินเชิดอก พูดว่า “ท่านโหวชุดม่วงตายไปแล้ว เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยก็กลายเป็นศพเย็นสนิท จะยังมีผู้แข็งแกร่งเหลืออยู่บนเกาะได้ยังไงกัน?”
“อีกอย่าง ต่อให้เจอผู้แข็งแกร่งทั่ว ๆ ไป ไอ้ลูกกระต่ายน้อยก็รับมือได้อยู่แล้ว”