บทที่ 3243: ปราบอสูร (ตอนต้น)

“เอ๊ะ นั่นมันหลงหมาตัวหนึ่งนี่หว่า?”

อสูรทะเลราวสิบกว่าตัวผุดทะลุผิวน้ำขึ้นมา พอเห็นหลงหมาเข้าก็ตะลึงค้างไปพร้อมกัน

เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นหลงหมาตัวเป็น ๆ

“โอ้โห วันนี้มันวันมงคลอะไรนักหนา?” อสูรทะเลตัวหัวหน้ากวัดแกว่งกรงเล็บแปดกร ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยแววดูแคลน “ได้เห็นลูกผสมตัวเป็น ๆ ด้วย เคยได้ยินมาว่า ไอ้พวกพันธุ์ปนแบบนี้ต้องใช้เวลาหลายพันปีกว่าจะกลายร่างได้ใช่ไหม?”

“พี่ใหญ่ ดูเกล็ดบนตัวมันสิ” อสูรทะเลอีกตัวพูดขึ้น “เงาวับยิ่งกะละมังฉี่ของพี่อีกนะ!”

ทันใดนั้น เหล่าอสูรทะเลก็พากันหัวเราะลั่น

“ฮ่า ๆ ๆ…”

ครั้นแล้ว อสูรทะเลตัวหัวหน้าก็พูดต่อ “เผ่ามังกรนี่รสนิยมจัดจริง ๆ ม้าป่าก็ไม่ยอมปล่อยไว้ ไม่งั้นจะมีลูกเลว ๆ แบบนี้โผล่มาได้ยังไง”

“ดูสภาพมันสิ ขนยังขึ้นไม่เต็มตัวเลย”

“กล้ามาโผล่ที่นี่อีก อยากตายชัด ๆ”

“อุกอาจ!” ขนสีทองทั้งตัวของหลงหมาตั้งชี้ด้วยความโกรธ มันคำรามลั่น “ฝูงอสรพิษแปดกรอย่างพวกแก ยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะข้าอีกเรอะ?”

“โฮ่ ลูกผสมยังปากดีไม่เบานี่หว่า” เหล่าอสูรทะเลยิ่งหัวเราะครืน จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นจางเหมยเจินเหรินที่ยืนข้างหลงหมา จึงทำหน้ารังเกียจทันที “ยังมีนักพรตเหม็นอยู่อีกตัว หน้าตาโคตรอัปลักษณ์เลย”

“นั่นสิ หน้าเหี่ยวย่นยังกะเปลือกไม้แก่ ๆ”

“หน้าตาแบบนี้ยังกล้าออกมาให้คนเห็นอีกเหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินได้ฟังถึงกับของขึ้น ด่ากลับทันที “เวรเอ๊ย ไอ้ฝูงเดรัจฉาน ยังกล้ามาว่าจนนักพรตอย่างข้าว่าขี้เหร่อีกเรอะ!”

“ท่านเต๋าจาง ปล่อยพวกเดรัจฉานนี่ให้ข้าจัดการเอง” หลงหมากำลังจะพุ่งเข้าใส่ กลับถูกจางเหมยเจินเหรินยื่นมือมาขวางไว้ก่อน

“ให้ข้าจัดการเอง” จางเหมยเจินเหรินล้วงมือจากแขนเสื้อ หยิบอิฐสีดำทมึนก้อนหนึ่งออกมา กัดฟันพูดลอดไรฟัน “วันนี้ลุงเต๋าจะให้พวกมันรู้ซะบ้าง ว่าปากหมาแล้วซวยเป็นยังไง!”

ฉัวะ—

เสียงยังไม่ทันขาด จางเหมยเจินเหรินก็กลายเป็นเงาเลือนพุ่งออกไปแล้ว

“เพียะ!”

อิฐฟาดเข้าหน้าอสูรทะเลตัวหัวหน้าอย่างจัง หัวของมันแตกกระจายกลายเป็นหมอกโลหิตในทันที

“ตัวแรก!”

เงาร่างของจางเหมยเจินเหรินไม่หยุด มือกลับฟาดอิฐใส่อีกที

“พรวด!”

ร่างของอสูรทะเลตัวที่สองถูกฟาดจนเละไม่เป็นชิ้น ร้องโหยหวนพลางร่วงสู่ผิวน้ำทะเล

“นี่มัน…” เหล่าอสูรทะเลที่เหลือยังไม่ทันตั้งตัว จางเหมยเจินเหรินก็พุ่งเข้าประชิดแล้ว

“สมน้ำหน้าพวกปากสกปรก!”

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

อิฐสะบัดวูบวาบ เหล่าอสูรทะเลร่วงลงจากท้องฟ้าราวเกี๊ยวหล่นหม้อ ทุกก้อนฟาดเข้าเป้าจุดตายอย่างแม่นยำ บ้างหัวกะโหลกแตก บ้างกระดูกสันหลังหัก สุดท้ายระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิตไปตามกัน

หลงหมามองจนตาค้าง คิดในใจว่า “ท่านเต๋าจางนี่ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ!”

ชั่วพริบตา อสูรทะเลสิบกว่าตัวถูกฟาดตายเกลี้ยง

จางเหมยเจินเหรินสะบัดอิฐให้คราบเลือดกระเด็นออก ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็นไงบ้าง? สิบแปดท่ากระเบื้องฟาดของลุงเต๋าใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ?”

มุมปากของเย่ชิวกระตุก “เหล่าโต้วซี ช่วยตั้งชื่อให้มันเพราะ ๆ หน่อยได้ไหม ชื่อนี่ฟังยังไงก็ลามก”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “เพราะไม่เพราะไม่สำคัญหรอก ขอแค่ใช้ได้ก็พอ”

หนิงฟานกับชู่ชู่กลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว ส่วนหลงหมาก็ทำหน้ารังเกียจ ขยับตัวหลบไปอีกด้าน กลัวว่าอิฐเปื้อนเลือดนั่นจะมาโดนตัวเอง

“เหล่าโต้วซี เชิญแสดงต่อเลย!”

คำพูดของเย่ชิวเพิ่งหลุดปาก ผิวน้ำทะเลก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วอสูรทะเลก็ผุดทะลุจากใต้น้ำขึ้นมาเป็นแถวยาว

อีกสิบกว่าตัว