บทที่ 3244: ปราบอสูร (ตอนล่าง)

ทั่วทั้งผืนทะเลถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดข้นคลั่กฟุ้งไปทั่วอากาศ

จางเหมยเจินเหรินเก็บอิฐกลับเข้าไป พลางพูดว่า “พวกสัตว์เดรัจฉานนี่เยอะไม่ใช่เล่นนะ”

หลงหมาสะบัดกีบให้เลือดสาดกระจายอย่างรังเกียจ “ก็แค่พวกตัวประกอบกระจอก ๆ เท่านั้นเอง”

“เจ้าเองก็ทำได้ไม่เลวนี่” จางเหมยเจินเหรินหันไปบอกหนิงฟาน

ฝ่ายหลังยิ้มแหย ๆ ดูซื่อ ๆ โผล่ออกมา

“อย่าเพิ่งหยุด ล่ออสูรทะเลออกมาให้มากกว่านี้” เย่ชิวเอ่ยสั่ง

ได้ยินดังนั้น หลงหมาก็เงยหัวคำรามใส่ผิวน้ำทะเลทันที

“อ๊าก——!”

พลังอำนาจแห่งมังกรแผ่กระจายออกไป ก่อเป็นคลื่นยักษ์สูงนับพันจั้ง

“ดูฝีมือท่านเต๋ากันบ้าง!” จางเหมยเจินเหรินไม่ยอมแพ้ ฟาดปลายแขนเสื้อยาว เหล่ายันต์เวทหลายสิบแผ่นกระจายตัวออกไปบนผิวน้ำราวเทพธิดาโปรยดอกไม้

“ตูม ตูม ตูม——!”

ยันต์เวทตกน้ำปุ๊บก็ระเบิดปั๊บ คลื่นยักษ์มโหฬารโถมซัดขึ้นฟ้า

หลงหมาเห็นภาพนั้นก็เงยหน้าร้องคำรามต่อ “อ๊าก——!”

เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนทะเลเดือดพล่าน

“ซ่า ซ่า ซ่า!”

ไม่นาน ผิวน้ำทะเลก็ปะทุเป็นกระแสน้ำวนหลายร้อยจุด อสูรทะเลนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมาแน่นขนัด

นับรวมแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยตัว

“ฆ่า!” เหล่าอสูรทะเลขึ้นเสียงคำรามกรูกันเข้ามา

“ท่านเต๋าจาง มาช่วยกัน!” หลงหมาตะโกนลั่น

หนิงฟานก็โก่งคันธนูขึ้นสาย เตรียมปลิดชีพ

“ทุกคนหยุดมือ!” จางเหมยเจินเหรินตวาดลั่น อยู่ ๆ ก็ล้วงยันต์เวทสีม่วงแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ พูดว่า “คราวนี้ท่านเต๋าจะเล่นของใหญ่สักหน่อย”

พูดจบ เขาก็กัดนิ้วตัวเอง เลือดหยดลงบนยันต์เวทแล้วขีดเขียนเป็นยันต์เลือดอย่างรวดเร็ว ปากก็ร่ายคาถาไม่หยุด “เทพสายฟ้าทั้งห้าทิศ จงฟังคำบัญชาข้า ด่วนดังคำสั่งสวรรค์!”

ทันใดนั้น บนเก้าสวรรค์มืดครึ้มด้วยเมฆดำ สายฟ้าสีม่วงนับไม่ถ้วนฟาดลงมาราวกับเจียวหลง

ผมเคราของจางเหมยเจินเหรินตั้งชี้ ชุดเต๋าพลิ้วกระพือ เสมือนเทพสายฟ้าจุติลงมาเอง

“ครืน——!”

สายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า เหล่าอสูรทะเลไม่ทันได้ร้องโอดครวญก็ถูกผ่าจนกลายเป็นถ่านดำ

ชั่วพริบตาเดียว ผิวน้ำก็อบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม

หลงหมาลืมตาโพลง มองจางเหมยเจินเหรินอย่างประหลาดใจเงียบ ๆ ในใจคิดว่า “ท่าไม้ตายนี่โหดใช้ได้”

หนิงฟานมองด้วยสายตาเลื่อมใสเต็มหน้า พลางเอ่ยว่า “ท่านเต๋าจางสุดยอดจริง ๆ!”

ชู่ชู่ก็กลั้นไม่อยู่ต้องตบมือให้ “ท่านเต๋าจางทรงอานุภาพ!”

“ฮ่า ๆ ๆ!” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะสดใส “เรื่องเล็ก เรื่องเล็กเท่านั้นเอง……”

“ต่อ” เย่ชิวเอ่ยเสียงเรียบ

รอยยิ้มของจางเหมยเจินเหรินแข็งค้าง “ยังเอาอีก?”

“ทำไม กลัวรึไง?” เย่ชิวเลิกคิ้ว

“กลัว? ในพจนานุกรมของท่านเต๋าไม่มีคำว่ากลัวหรอก!” จางเหมยเจินเหรินกัดฟันอีกครั้ง ล้วงยันต์เวทออกมาอีกหลายแผ่นขว้างลงสู่ผิวน้ำ

คราวนี้เสียงอึกทึกยิ่งกว่าเดิม ราวกับทั้งทะเลตะวันออกกำลังเดือดพล่าน

กระแสน้ำวนบนผิวน้ำผุดขึ้นนับไม่ถ้วน ชั่วพริบตาเดียว อสูรทะเลนับพันหัวพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา จิตสังหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า

“จำนวนเยอะไปหน่อยแล้วมั้ง……” เหงื่อเม็ดเขื่องไหลลงจากหน้าผากของจางเหมยเจินเหริน เขาร้องว่า “ไอ้เด็กบ้านี่ ได้เวลาต้องออกโรงแล้ว!”

แต่ไม่คาดคิด เย่ชิวกลับยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง มือไพล่หลัง พูดอย่างสงบ “ไม่ต้องรีบ เหล่าโต้วซี โชว์ความถนัดของท่านมา”

“ความถนัด?” จางเหมยเจินเหรินชะงักไป

“ด่าคน” มุมปากเย่ชิวโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “ด่าจนไอ้พวกอสูรทะเลที่อยู่ข้างล่างโผล่ขึ้นมาหมดนั่นแหละ”

ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินเป็นประกายขึ้นมาทันที เข้าใจความคิดของเย่ชิวในบัดดล เขาเลยกระแอมล้างคอ อยู่ ๆ ก็เท้าสะเอวทั้งสองข้าง เมินใส่อสูรทะเลนับพันหัวเบื้องหน้า แล้วหันไปด่ากราดใส่ผิวน้ำ

“ไอ้พวกปลิงทะเลแปดขาเน่าหนอง หน้าอย่างกับอวัยวะเน่า ๆ ยังกล้าโผล่มาหลอกคนอีก ไม่อายหน้าดินเหรอวะ!”

“ได้ยินมาว่าหัวหน้าตระกูลพวกแกน่าเกลียดระดับตัวพ่อ ถึงว่าไหงลูกหลานถึงออกมาเป็นพวกหัวบิดหน้าคดได้ขนาดนี้!”

“สภาพอย่างพวกแกนี่กล้าไปท้าทายเผ่ามังกรได้ไงวะ? เชี่ย! เผ่ามังกรตดทีเดียวยังหอมกว่าพวกแกทั้งตระกูลอีก!”

“ดูสภาพพวกแกสิวะ ขาแปดข้างยังเดินพันกันยุ่ง บังเกิดมาชาตินี้ก็สมควรถูกเสียบไม้ย่างกินเป็นกับแกล้ม!”

“……”

ยิ่งด่าจางเหมยเจินเหรินก็ยิ่งมันปาก คำหยาบสารพัดโผล่ออกมาไม่หยุด

อสูรทะเลทั้งหลายตัวสั่นระริกด้วยความเดือดดาล ดวงตาแต่ละตาแดงฉาน

นับตั้งแต่เผ่ามังกรถูกทำลาย อสูรทะเลก็กลายเป็นเจ้าแห่งทะเลตะวันออก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เคยถูกใครด่าซึ่งหน้าแบบนี้?