บทที่ 3245: สังหารมังกร (ตอนต้น)

“ฉึ้ง——”

เสียงดาบแหลมสูงกรีดผ่าท้องนภา ก้องสะเทือนฟ้าดิน

เพียงพริบตาเดียว ภายในสุญญากาศรอบตัวเป็นวงกว้างหมื่นจ้าง ก็ปรากฏพลังกระบี่สีทองนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากความว่างเปล่า

พลังกระบี่เหล่านั้นสานไขว้ไปมา กลายเป็นค่ายกลสังหารไร้เทียมทานที่บังฟ้าบดวัน ครอบคลุมอสูรทะเลกว่าหมื่นตัวเอาไว้ทั้งหมด

“แย่แล้ว! ติดกับ!” หัวหน้าอสูรทะเลตนหนึ่งที่ยืนเป็นหัวแถวหน้าซีดเผือด “รีบถอย!”

ทว่า สายไปแล้ว

“ทำลายล้าง!”

ฝ่ามือเย่ชิวกำเข้าแน่น ค่ายกลกระบี่สังหารเซียนก็ทำงานขึ้นในฉับพลัน ทันใดนั้น พลังกระบี่นับล้านราวกับสายฝนกระหน่ำเทลงมา

“ปุ ๆ ๆ……”

ทันใดนั้นฝนโลหิตก็โปรยปรายเต็มฟ้า เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย

ในชั่วพริบตาเดียว น่านน้ำหมื่นลี้ก็ถูกย้อมให้กลายเป็นสีเลือด

อสูรทะเลไม่กี่ตนที่มีระดับพลังถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานยังคิดจะฝ่าทะลวงออกไป ทว่ากลับถูกเย่ชิวชี้นิ้วใส่จากระยะไกล ร่างกายระเบิดแตกตายในทันที

เพียงไม่กี่ลมหายใจ อสูรทะเลกว่าหมื่นตัวล้มตายเรียบ!

จางเหมยเจินเหรินมองจนตาแทบถลน “นี่… นี่มันจบแล้วเหรอ?”

หลงหมาเองก็ถึงกับตกตะลึง “นายแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

หนิงฟานพูดด้วยเสียงตื่นเต้น “อาจารย์สุดยอดจริง ๆ ไม่ต้องออกแรงสักนิด ก็ฆ่าอสูรทะเลไปเป็นหมื่นตัวแล้ว”

“ใช่สิ พี่ชายเย่เก่งเกินไปแล้ว ราวกับเทพเจ้าเลย” ชู่ชู่มองเย่ชิวด้วยแววตาเลื่อมใส ดวงตากลมโตดุจองุ่นของนางเปล่งประกายระยิบระยับ

จางเหมยเจินเหรินถึงกับเซ็ง

“อุตส่าห์โครมครามอยู่ตั้งนาน ที่แท้ข้าก็เป็นแค่ตัวประกอบนี่หว่า เวรเอ๊ย”

ดวงตาเย่ชิวหันมองไปยังส่วนลึกกว่าของทะเล เอ่ยว่า “ในที่สุดก็ทนนั่งเฉยไม่ไหวแล้วสินะ”

“น่าเสียดาย ที่สมาชิกตระกูลของเจ้า ตายเกลี้ยงหมดแล้ว”

“โผล่มาตอนนี้ มันไม่ช้าไปหน่อยหรือไง”

ได้ยินเช่นนั้น จางเหมยเจินเหรินกับพวกก็พากันจ้องไปยังผิวน้ำทะเล

“ครืนครืน——”

เพียงเห็นว่าผิวน้ำทะเลที่เดิมทีสงบเงียบกลับพลันปั่นป่วนรุนแรง ลมบ้าหมูพัดกรรโชก เมฆดำทะมึนปกคลุมเต็มฟ้า

ทะเลบริเวณพันลี้รอบด้าน ราวกับเดือดพล่าน พลิกปั่นเกิดคลื่นยักษ์สูงหมื่นจ้าง

บนผิวน้ำทะเลเกิดกระแสน้ำวนมหึมาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าร้อยจ้าง ใจกลางน้ำวนดำสนิทดุจหมึก แผ่พลังชีวิตน่าหวาดหวั่นออกมา

พลังชีวิตนั้นแผ่กระจายราวกับมีตัวตนแท้จริง ที่ใดผ่านไป น้ำทะเลก็แข็งเป็นหิน สุญญากาศบิดเบี้ยว

“แกร๊ก!”

ในสุญญากาศยังปรากฏรอยร้าวถี่ยิบ ราวกับไม่อาจทนแรงกดดันแห่งเซียนนี้ได้

“แรงกดดันกึ่งจักรพรรดิ!”

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินพลันแปรเปลี่ยน รีบถอยไปหลบอยู่ด้านหลังเย่ชิวทันที

สี่กีบของหลงหมากระทืบลงบนสุญญากาศอย่างร้อนรน เอ่ยเสียงต่ำว่า “นาย พลังชีวิตนี่มัน…”

เย่ชิวกล่าวเสียงหนัก “หัวหน้าเผ่ามารทะเลกำลังจะออกมาแล้ว”

“พรืด——”

กระแสน้ำตรงกลางน้ำวนพลันพุ่งขึ้นสู่ฟ้า กลายเป็นเสาน้ำสูงหมื่นจ้าง เสียงเย็นเยือกถึงขีดสุดดังมาจากก้นทะเล

“ผู้ใดช่างอาจหาญ กล้าฆ่าสมาชิกตระกูลของข้า?”

แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่กลับดั่งสายฟ้าฟาดกลางหูของทุกคน หนิงฟานกับชู่ชู่หน้าซีดเผือด แทบสำรอกโลหิต

“ตูม!”

วินาทีถัดมา เสาน้ำก็แตกกระจาย เงาดำสายหนึ่งค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นมา

นั่นคือชายกลางคนผู้หนึ่ง สวมเกราะศึกสีดำสนิททั้งร่าง มือถือตรีศูลสีทองหม่น ใบหน้าเย็นชา สองดวงตาดำมืดราวเหวลึก บนหน้าผากมีเขามังกรคู่หนึ่งนูนเด่นดูอัปลักษณ์

ที่น่ากลัวที่สุดคือพลังชีวิตที่พุ่งออกมาจากร่างของเขา ราวกับทำให้ทั้งฟ้าดินสั่นสะท้านอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงในสุญญากาศ ล้วนทิ้งรอยร้าวละเอียดเอาไว้

“เจ้าเด็กน้อย หมอนี่แข็งแกร่งมาก” เสียงของจางเหมยเจินเหรินสั่นเล็กน้อย