บทที่ 3246: สังหารมังกร (ตอนจบ)

“ล้างแค้นให้เผ่ามังกรงั้นรึ?”

ร่างอสรพิษแปดกรหมุนคว้าง ก่อนจะกลับกลายเป็นชายวัยกลางคนอีกครั้ง ม่านตาหดวูบ มองเย่ชิวด้วยสายตาตกตะลึงปนระแวง ก่อนถามว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่? มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเผ่ามังกร?”

ดวงตาเย่ชิววาววับดั่งสายฟ้า เขากล่าวเสียงทุ้ม “จักรพรรดิมังกรมีพระคุณกับข้า”

“จักรพรรดิมังกร?” ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนระเบิดหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า… ไอ้เหล่าโต้วซีตนนั้นตายไปนานแล้ว ข้าเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้ามันด้วยซ้ำ มันจะมีพระคุณอะไรกับเจ้าได้ยังไง?”

“ไม่เชื่อรึ?” มุมปากเย่ชิวกระตุกนิดเดียว โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที

ตูม!

พลังอำนาจแห่งมังกรที่มาจากส่วนลึกของสายเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า แสงทองคำระเบิดออกจากร่างเขา ก่อนรวมตัวกันด้านหลัง กลายเป็นเงามังกรทองหมื่นจั้ง

เงามังกรเงยหัวคำรามก้องฟ้า เสียงสะท้อนจนทั่วทั้งทะเลตะวันออกพลันสั่นสะเทือน

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!” สีหน้าชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปอย่างน่าสะพรึง กลางร่างสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว “ทำไมบนตัวเจ้าถึงมีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ได้?”

“ตอนนี้ เจ้าพอจะเข้าใจหรือยังว่าทำไมข้าต้องล้างแค้นแทนเผ่ามังกร?” เย่ชิวก้าวออกไปหนึ่งก้าว สุญญากาศพลันสั่นไหว

ในดวงตาชายวัยกลางคนแวบแสงโลภขึ้นมา เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “เมื่อครั้งนั้นไอ้เหล่าโต้วซีจักรพรรดิมังกรยังปกป้องเผ่ามังกรของมันไม่ได้ แล้วเจ้าหนุ่มนมไม่แห้งอย่างเจ้า กลับกล้าพูดว่าจะล้างแค้นแทนเผ่ามังกร?”

มันเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “รู้จักดูตาม้าตาเรือ ถึงจะนับว่าเป็นคนฉลาด”

“เด็กน้อย มอบโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้ข้าดี ๆ ข้าจะให้เจ้าตายแบบไม่ต้องทรมานนัก”

“พูดมาก” เย่ชิวไม่คิดจะเสียคำอีก เงื้อหมัดทุบออกไปทันที

ตูม!

หมัดของเย่ชิวแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ทุกที่ที่หมัดพุ่งผ่าน มิติแตกร้าวเป็นเสี้ยว ๆ เผยให้เห็นรอยแยกมิติสีดำสนิท

“หาที่ตาย!” ชายวัยกลางคนโกรธจัด ยกตรีศูลขึ้นฟาด กงจักรตรีศูลกวัดแกว่งออกไป ปลายศรเปล่งแสงเย็นสีฟ้าหม่น เย็นเยียบจนขนลุกซู่

เคร้ง!

หมัดกับตรีศูลกระแทกกัน เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ระลอกอสนีบาตแห่งแรงปะทะกวาดทลายออกไปโดยรอบ ทุกสิ่งที่ผ่านกลายเป็นผงละออง

กร๊อบ!

ท่ามกลางสายตาไม่อยากเชื่อของชายวัยกลางคน ศาสตรากึ่งจักรพรรดิที่ติดตามมันมานับหมื่นปี กลับถูกหมัดของเย่ชิวซัดหักคามือ!

“พรวด—”

ชายวัยกลางคนพ่นโลหิตดำออกมาคำหนึ่ง ร่างถูกซัดกระเด็นปลิวไปไกล

หมัดขวาของเย่ชิวเองก็เนื้อหนังแหลกเละ เห็นกระดูกขาว ๆ โผล่ให้วาบหวิว แต่สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพียงขับเคลื่อนพลังชี่ แผลก็เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เป็นไปไม่ได้!” ชายวัยกลางคนฝืนทรงตัว มองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก “เจ้าทะลวงไม่ถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิแท้ ๆ ทำไมถึงมีพลังการต่อสู้ระดับนี้ได้?”

เย่ชิวไม่ตอบ ร่างพริบวูบมาปรากฏตรงหน้าชายวัยกลางคนอีกครั้ง แล้วซัดหมัดออกไปอีกลูก

หมัดนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีก

ยังไม่ทันที่หมัดจะถึงตัว สุญญากาศก็แตกร้าว พลังถาโถมที่พุ่งเข้าหาหน้าอัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

การกระทำของเขาทำให้ชายวัยกลางคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ในสายตามัน เย่ชิวที่กล้าบุกเข้าใกล้แบบไม่เห็นหัวกันเช่นนี้ เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนอย่างเปิดเผย

คนเราจะทนได้ก็มีขีดจำกัด

“ฮึ คิดว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้เจ้ารึไง?” ชายวัยกลางคนฮึดฮัดในลำคอ ทันใดนั้น จากชายแขนเสื้อของมันก็พุ่งออกมาเป็นหอคอยเก้าชั้นสีดำสนิทหนึ่งองค์

ลำตัวหอคอยเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์แน่นหนา ทุกชั้นสลักลายโทเท็มอสูรทะเลหน้าตาน่าสะพรึง แผ่ซ่านแรงกดดันกึ่งจักรพรรดิออกมาจนหัวใจสั่น

“กดทับ!”

หอคอยแปรเปลี่ยนกลายเป็นหอคอยยักษ์สูงพันจั้งในชั่วพริบตา แบกเอาอำนาจกดทับสวรรค์มนุษย์โถมลงมาครอบเย่ชิวจากเบื้องบน

“ไอ้เด็กเวร ระวังตัว!” จางเหมยเจินเหรินร้องเตือนเสียงดัง

ทว่าเย่ชิวกลับไม่หลบไม่เลี่ยง ปล่อยให้หอคอยสวมครอบร่างตนลงมาอย่างจัง

ช่องเปิดใต้ฐานหอคอยมืดมิดดั่งปากเหวลึกไร้ก้นบึ้ง กลืนร่างเขาเข้าไปในเสี้ยวอึดใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า…” ชายวัยกลางคนแหงนหน้าหัวเราะ “ต่อให้เจ้าจะมีพรสวรรค์ท้าทายสวรรค์แค่ไหน แต่พอเข้ามาในหอคอยปราบปีศาจเก้าหยินของข้าแล้ว ก็อย่าหวังว่า…”

กร๊อบ!

ยังไม่ทันพูดจบ หอคอยก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลำตัวหอคอยแตกระแหงเป็นเส้น ๆ