บทที่ 3249: ไข่มุกมังกร (ตอนต้น)

“ไปกันเถอะ เราเข้าไปดูข้างในกันบ้าง”

เย่ชิวพูดพลางพาหนิงฟานกับชู่ชู่ก้าวข้ามประตูพระราชวังเข้าไป ทันใดนั้นกลิ่นคาวเลือดฉุนจัดก็พุ่งเข้าใส่หน้า

สองข้างโถงทางเดิน มีศพอสูรทะเลนอนเกลื่อนกลาดนับสิบตัว เลือดสด ๆ ไหลรินออกจากบาดแผลไม่หยุด ดูก็รู้ว่าเพิ่งถูกฆ่าไปได้ไม่นาน

“ท่านเต๋าจางลงมือไวจริง ๆ” หนิงฟานย่อตัวลงไปตรวจดูศพตัวหนึ่งแล้วพูดต่อ “ที่ตายก็โดนเล่นงานแค่ครั้งเดียวทั้งนั้น”

ชู่ชู่ว่า “อสูรทะเลพวกนี้พลังบำเพ็ญเพียรไม่สูง ตัวที่เก่งที่สุดก็แค่ขอบเขตสื่อสารกับเทพ แค่วิธีการของท่านเต๋าจาง จะจัดการพวกมันไม่เห็นต้องออกแรงเลย”

เย่ชิวหัวเราะเย็น “เหล่าโต้วซีมันรีบหาของวิเศษ จะมีเวลาที่ไหนมัวมายุ่งกับพวกนี้”

ทั้งสามเดินตามคราบเลือดไปเรื่อย ๆ พอผ่านระเบียงโค้งไปไม่กี่ชั้นก็ยังไม่เห็นเงาของจางเหมยเจินเหริน หนิงฟานทนไม่ไหวตะโกนลั่น

“ท่านเต๋าจาง—ท่านเต๋าจาง—”

เสียงสะท้อนก้องไปทั่วพระราชวังอันว่างเปล่า แต่ไม่มีผู้ใดตอบกลับ

“แปลกแฮะ” หนิงฟานเกาศีรษะแล้วพูดว่า “หรือว่าท่านเต๋าจางจะเจออันตรายเข้าแล้ว?”

ชู่ชู่เองก็สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา “ถึงท่านเต๋าจางพลังบำเพ็ญเพียรจะล้ำลึก แต่ที่นี่ก็เป็นรังเก่าของอสูรทะเลอยู่ดี ถ้ามีกลไกกับกับดักอะไรโผล่มาเข้าล่ะก็…”

“อันตรายงั้นเหรอ?” เย่ชิวหัวเราะหยัน “ตอนนี้เหล่าโต้วซีคงกำลังสำราญอยู่มากกว่า!”

พูดจบ เขาก็พาสองคนตรงดิ่งเดินลึกเข้าไปข้างหน้า

เลี้ยวไปไม่กี่โค้ง ก็เห็นประตูบานหนึ่งตรงหน้า ถูกทุบเปิดอย่างรุนแรง บนบานประตูยังเหลือกลิ่นอายเวทแห่งเต๋าอ้อยอิ่งอยู่

“อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย” เย่ชิวว่า

ทั้งสามเดินผ่านประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาหนิงฟานกับชู่ชู่ถึงกับตาค้าง

จางเหมยเจินเหรินกำลังยืนอยู่หน้ากองของวิเศษที่สูงราวเนินเขาลูกย่อม มือซ้ายถือแหวนมิติ มือขวาก็ไม่หยุดกวาดของใส่เข้าไปข้างใน

ยาวิญญาณ เคล็ดวิชา อาวุธวิเศษ อัญมณี…

อะไรที่เขาเห็นว่าเข้าตา ก็ถูกจางเหมยเจินเหรินกวาดลงแหวนทีเดียวรวดทุกรายการ ท่าทางนั้น เหมือนขอทานที่หิวโซมาสามวันถูกปล่อยให้เข้าไปกินโต๊ะเลี้ยงครบบริบูรณ์ของฮ่องเต้ยังไงยังงั้น

“แค่ก ๆ!” หนิงฟานจงใจไอเสียงดัง

จางเหมยเจินเหรินชะงักไปนิด ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับมายังพวกเขา ใบหน้าฉาบรอยยิ้มเต็มที่ “โอย พวกเจ้ามาได้ยังไงกันนี่ ผมกำลังจะออกไปตามหาอยู่พอดีเลย”

เขาพูดไป มือก็แอบซุกแหวนมิติกลับเข้าไปในแขนเสื้อไปด้วยเงียบ ๆ

เย่ชิวกอดอก ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มพูดว่า “เหล่าโต้วซี ไม่ใช่ว่าตกลงกันว่าจะหยิบแค่สามชิ้นเหรอ ผมเมื่อกี้เหมือนจะเห็นคุณกวาดไปอย่างน้อยสามสิบชิ้นนะ”

“ที่ไหนกันเล่า!” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าเฉยสนิท พูดเสียงจริงจัง “ผมน่ะพูดคำไหนคำนั้น บอกสามชิ้นก็สามชิ้น รับรองไม่ได้หยิบเกินเลยสักหน่อย!”

หลงหมาสะบัดจมูกฮึดฮัดใส่ทีหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “นึกว่าเราตาบอดกันไปหมดหรือไงกันฮะ?”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะแหะ ๆ อยู่สองที พอเห็นว่าหลอกกันไม่เนียนก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ไอ้เด็กเวร คลังสมบัตินี่ผมตรวจกวาดตาดูหมดแล้ว ไม่มีของมีค่าจริง ๆ หรอก ไม่เชื่อเจ้าลองดูเองสิ”

เขาคว้าดาบยาวขึ้นมาหนึ่งเล่มอย่างลวก ๆ ใบดาบเป็นสนิมเขรอะไปทั้งเล่ม “ของพรรค์นี้ ปกติผมน่ะขี้เกียจแม้แต่จะชายตามอง”

เย่ชิวกวาดตามองรอบห้อง แล้วก็พบว่าที่จางเหมยเจินเหรินพูดก็ไม่ผิดนัก ถึงของวิเศษจะกองสูงเป็นภูเขา แต่ส่วนมากก็เป็นแค่ยาวิญญาณธรรมดากับของวิเศษทางเวทมนตร์ระดับต่ำ ศาสตราเทพไร้เทียมทานยังมีอยู่แค่สองชิ้น แถมคุณภาพก็ธรรมดา ๆ

ดูท่าว่าตระกูลไห่เยาจะยากจนจริง ๆ เสียแล้ว!

“ชู่ชู่ เสี่ยวฟาน หลงหมา” เย่ชิวสั่ง “ไปเลือกดูกันเถอะ ชอบชิ้นไหนก็หยิบไปเลย ของวิเศษพวกนี้แบ่งกันกับเหล่าโต้วซีไป”

“อาจารย์ พูดจริงเหรอครับ?” ดวงตาหนิงฟานลุกวาวทันที

จางเหมยเจินเหรินยิ่งดีใจจนเกินคาด “ไอ้เด็กเวร เจ้านี่แหละยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง!”

คำพูดยังไม่ทันจบ เขาก็พุ่งกลับไปยังกองของวิเศษในจังหวะเดียวดั่งลูกศร ท่าทางคล่องแคล่วกว่าตอนแรกเสียอีก ราวกับกลัวคนอื่นจะแย่งเขาก่อน