บทที่ 3250: ไข่มุกมังกร (ตอนล่าง)

เย่ชิวยืนอยู่กับที่ไม่ไหวติง พอเห็นท่าทางของจางเหมยเจินเหรินแล้วมุมปากก็โค้งขึ้นนิดหนึ่ง

เขาคิดอยู่ในใจว่า ถ้าไข่มุกมังกรจะได้มาง่าย ๆ ขนาดนั้นล่ะก็ ตระกูลไห่เยาที่สิงสถิตอยู่แถวทะเลตะวันออกมาหลายปีขนาดนี้ คงกวาดเอาไปนานแล้ว ไหนจะเหลือให้พวกตนมายุ่งได้อีก

จางเหมยเจินเหรินหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ยื่นมือที่สั่นเล็กน้อยออกไปคว้าไข่มุกมังกร “เจ้าสมบัติ รีบมากอดอกท่านเต๋าเร็ว ๆ เถอะ……”

“ปัง!”

ชั่วพริบตาเดียวก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

เพียงเห็นเงามังกรขนาดจิ๋วรอบ ๆ ไข่มุกมังกรพลันพองตัวขึ้นอย่างรุนแรง กลายเป็นมังกรฟ้าตัวยาวกว่าหนึ่งจั้ง แล้วเงยหัวคำรามเสียงคำรามของมังกรสนั่นหูใส่จางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินไม่ทันตั้งตัว ทั้งตัวถูกแรงมหาศาลที่มองไม่เห็นสะบัดปลิวเหมือนว่าวสายขาด “โครม!” กระแทกผนังหินอย่างแรง หมวกเต๋าเอียง เครื่องผมหลุดรุ่ย กลิ้งไปกลิ้งมาราวกับน้ำเต้ากลิ้งอยู่บนพื้น

“โอ๊ยยย……”

จางเหมยเจินเหรินเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว มือกุมเอวแก่ ๆ ร้องโอดโอยไม่หยุด “เจ้าลูกปัดซังกะบ๊วยนี่เล่นข้าซะแล้ว เห็นคนแก่เป็นอะไรฮะ!”

เย่ชิวกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว เอ่ยขึ้นว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี สมบัติล้ำค่าของเผ่ามังกรอย่างไข่มุกมังกร นี่เจ้าแตะต้องได้ด้วยหรือ? ทีนี้รู้รสกรรมของความโลภรึยังล่ะ?”

จางเหมยเจินเหรินลุกขึ้นมาในสภาพหัวหูมอมแมม ทั้งปัดฝุ่นที่เกาะชุดเต๋าไปด้วย ทั้งยังไม่ยอมแพ้ จ้องไข่มุกมังกรพลางบ่นงึมงำ “จนเต๋าอย่างข้าไม่เชื่อหรอกว่าของพรรค์นี้จะคุมไม่อยู่……”

ดวงตากลม ๆ ของเขากลอกไปมาวูบวาบ เห็นได้ชัดว่ายังคิดหาวิธีสกปรกอะไรอีกอยู่

มังกรฟ้าตัวนั้นลอยวนรอบไข่มุกมังกร ดวงตามังกรทอแสงคมกริบจ้องเขม็งมาที่จางเหมยเจินเหริน ราวกับกำลังเตือนว่าอย่าได้คิดทำอะไรบุ่มบ่ามอีก

หนวดมังกรสะบัดพลิ้ว แผ่กลิ่นอายสายฟ้าฟาดวนเวียนอยู่รอบตัว ทำให้ทั้งห้องหินอบอวลไปด้วยความกดดันอึดอัด

จังหวะนั้นเอง หลงหมา หนิงฟานและชู่ชู่ก็เดินมาถึงที่นี่พอดี

“หืม ไข่มุกมังกร!”

พอเห็นไข่มุกมังกร ทั้งสามก็ถึงกับชะงัก

หลงหมาขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางสายเลือดที่มาจากเงามังกรฟ้าตัวนั้น

“อาจารย์ ไข่มุกมังกรเม็ดนี้……” หนิงฟานเพิ่งจะเอ่ยขึ้น จางเหมยเจินเหรินก็แทรกคำพูดทันที

“ไข่มุกมังกรเม็ดนี้เป็นของจนเต๋าอย่างข้า” จางเหมยเจินเหรินว่า

ถึงตอนนี้ทุกคนจึงสังเกตเห็นสภาพดูไม่ได้ของจางเหมยเจินเหริน

“ท่านเต๋าจาง เป็นอะไรไปหรือคะ?” ชู่ชู่ถาม

“ไม่มีอะไร” จางเหมยเจินเหรินจ้องไข่มุกมังกร ดวงตากลอกไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดเล่ห์เหลี่ยมอะไรอยู่ในใจ

จากนั้นเขาก็หันไปเพ่งมองเงามังกรฟ้าตัวนั้นอีกครั้ง

“ดูท่า ถ้าจะอยากได้ไข่มุกมังกร คงต้องจัดการกับเงามังกรฟ้าตัวนี้ก่อน”

พอคิดได้ดังนั้น จางเหมยเจินเหรินก็ลอบล้วงหยิบยันต์เวทหนึ่งกำมือออกมาจากในแขนเสื้อชุดเต๋า ปากพึมพำร่ายคาถา นิ้วมือขยับจับเคล็ดอย่างคล่องแคล่ว

“เหอะ ๆ จนเต๋าอย่างข้าตระเวนยุทธภพมาหลายปี สมบัติแบบไหนยังไม่เคยเห็นบ้าง? แค่เงามังกรเส้นเดียว จะมาขวางข้าได้เรอะ?”

จางเหมยเจินเหรินสะบัดมืออย่างแรง ยันต์เวทนับสิบแผ่นพุ่งออกไป กลายเป็นโซ่แสงทองเส้นแล้วเส้นเล่า พริบตาเดียวก็พันรัดเงามังกรฟ้าตัวนั้นไว้แน่น

“โฮ่——!”

เงามังกรฟ้าคำรามอย่างเดือดดาล ลำตัวบิดดิ้นทุรนทุราย แต่โซ่แสงทองกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนมันถูกพันธนาการเอาไว้จริง ๆ ชั่วขณะหนึ่ง

“สำเร็จแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินดีใจจนแทบกระโดด มือถูไปมาอย่างลำพอง ก่อนจะหันไปมองเย่ชิวอย่างภาคภูมิใจ “ไอ้กระต่ายน้อย เห็นรึยัง? ฝีมือของจนเต๋าน่ะ ไม่ได้โม้เปล่า ๆ นะเฟ้ย!”

เย่ชิวกอดอกมองจางเหมยเจินเหริน โดยไม่ได้ห้าม เพียงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ไอ้เหล่าโต้วซี คนโลภอย่างเจ้ามักอยากกลืนช้างทั้งตัว ระวังจะหงายท้องไม่เป็นท่า”

“เชอะ เจ้าแค่หึงข้าต่างหาก” จางเหมยเจินเหรินฮึดฮัดอย่างไม่แยแส จากนั้นก็พุ่งตรงไปหาไข่มุกมังกรอย่างใจร้อน

ครั้งนี้เขามั่นอกมั่นใจเต็มที่ ถึงขั้นเริ่มจินตนาการถึงภาพตัวเองยิ้มแก้มปริตอนครอบครองไข่มุกมังกรแล้วด้วยซ้ำ

“เจ้าสมบัติ ท่านเต๋ามาแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินยื่นมือคว้าไปยังไข่มุกมังกร ปลายนิ้วห่างจากไข่มุกมังกรไม่ถึงสามนิ้ว หัวใจเต้น “ตึกตัก ๆ” อย่างรุนแรง มุมปากเกือบจะฉีกไปถึงใบหูแล้ว

“ฮาฮาฮา จนเต๋าอย่างข้าช่างชัดเจนว่าเป็นพรหมลิขิตจริง ๆ แม้แต่ไข่มุกมังกรยังต้องเป็นของข้า”

ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่จางเหมยเจินเหรินจะเอื้อมมือแตะต้องไข่มุกมังกร——