บทที่ 3251: วังมังกร (ตอนต้น)

“ไอ้กระต่ายน้อย ช่วยชีวิตข้าด้วย!”

จางเหมยเจินเหรินเห็นเงามังกรฟ้ากางกรงเล็บพุ่งใส่ เขาตกใจจนแทบวิญญาณแตกสลาย ทะยานตัวทีเดียวมาหลบหลังเย่ชิว มือกำชายแขนเสื้อเขาแน่น ดูแล้วเหมือนนกกระทาตัวน้อยที่เพิ่งโดนตกใจกลัว

เงามังกรฟ้าพุ่งมาถึงตรงหน้าเย่ชิวแล้วกลับชะงักกลางอากาศ แววดุร้ายในตามังกรค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสงสัยอย่างมีสติปัญญา

มันเอียงศีรษะ มองเย่ชิวขึ้น ๆ ลง ๆ หนวดมังกรไหวเบา ๆ ราวกับกำลังตรวจสัมผัสอะไรบางอย่าง

“อ๊ง…”

ในเสียงคำรามของมังกรอันทุ้มต่ำ แสงดุร้ายในดวงตามังกรฟ้าก็หายไปจนหมด มุมปากมันกลับยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังยิ้ม ยิ้มแบบแปลกประหลาด

ใช่ มันกำลังยิ้ม!

แม้หน้ามังกรเวลาแสยะยิ้มจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่ทุกคนก็สัมผัสได้ชัดเจนว่ามันกำลังยิ้มอยู่จริง ๆ

“นี่…” หนิงฟานตาเบิกกว้าง

เขาไม่คิดเลยว่าเงามังกรฟ้าตัวนี้จะมีความเข้าใจมนุษย์ได้ถึงเพียงนี้

ชู่ชู่เอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “พี่เย่ชิว ทำไมมันทำท่าทีต่อพี่ไม่เหมือนกับตอนที่เจอท่านเต๋าจางเลยล่ะ?”

เย่ชิวอมยิ้ม “อาจเพราะข้าหน้าตาดีก็ได้มั้ง”

“คำพูดไอ้กระต่ายน้อยนี่ก็มีมูลอยู่บ้างนะ” จางเหมยเจินเหรินโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากด้านหลังเย่ชิว พูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “นิสัยมังกรน่ะเจ้าชู้เป็นทุนอยู่แล้ว เห็นใครหน้าตาดีก็กระโจนใส่ น้ำเดินง่าย ไร้ยางอาย!”

“โฮก——” เงามังกรฟ้าหันขวับไปทางจางเหมยเจินเหริน แยกเขี้ยวใส่ ดวงตามังกรกลับฉายแสงดุร้ายขึ้นมาอีกครั้ง

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้ง “ฟึ่บ” รีบหดตัวกลับไปหลบหลังเย่ชิวอีกครั้ง ดึงแขนเสื้อเย่ชิวพลางฟ้องเสียงสั่นว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ดูสิ ไอ้สัตว์อัปรีย์นี่มันขู่ข้านะ เจ้าต้องรีบสั่งสอนมันเลย!”

เย่ชิวไม่คิดจะสนใจจางเหมยเจินเหริน เขายื่นมือไปลูบเบา ๆ ที่ศีรษะของเงามังกรฟ้า

น่าแปลกที่เงามังกรฟ้าไม่เพียงไม่ขัดขืน ยังกลับก้มหัวลงอย่างว่าง่าย เอาศีรษะถูฝ่ามือเย่ชิวเบา ๆ ตามังกรค่อย ๆ หรี่ลง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มราวกับสุนัขตัวโตที่กำลังถูกนายของมันลูบอย่างเพลิดเพลิน

ชู่ชู่ยกมือปิดปากหัวเราะคิก “พี่เย่ชิว ดูท่ามันจะชอบพี่มากเลยนะ”

หลงหมาสูดลมหายใจแรงออกจมูกทีหนึ่งอย่างหงุดหงิด มองจางเหมยเจินเหรินที่หลบอยู่หลังเย่ชิวด้วยสายตาดูแคลนแล้วพูดว่า “ก็เผชิญหน้าเผ่ามังกรเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมความต่างมันถึงได้เยอะขนาดนี้เนี่ย?”

หน้าจางเหมยเจินเหรินแดงก่ำ เขาชูคอเถียง “เจ้ารู้อะไรล่ะ ไอ้สัตว์อัปรีย์นี่ชัด ๆ ว่าดูคนแล้วค่อยลงมือ”

“พอแล้ว กลับไปได้แล้ว” เย่ชิวเอ่ยเสียงนุ่ม

ทันใดนั้น เงามังกรฟ้าก็หมุนวนรอบตัวเย่ชิวหนึ่งรอบอย่างไม่อยากจากไป หางมังกรปัดผ่านชายเสื้อของเขาเบา ๆ ก่อนจะกลายเป็นลำแสงพุ่งกลับเข้าไปในไข่มุกมังกร

วูม!

ทันทีที่เงามังกรฟ้าพุ่งเข้าไข่มุกมังกร เปลวไฟบนผิวไข่มุกก็ดับลง แทนที่ด้วยแสงสว่างเจิดจ้าระยิบระยับ

จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ไข่มุกมังกรก็บินตรงมาหยุดลอยหมุนวนอยู่ตรงหน้าเย่ชิว ทำท่าราวกับกำลังออดอ้อนเขา

หนิงฟานตาค้าง “อาจารย์ ไข่มุกนี่…มันกำลังจะยอมรับท่านเป็นนายเหรอ?”

ยังไม่ทันที่เย่ชิวจะเอ่ยตอบ จางเหมยเจินเหรินก็โผเข้ามาเสียก่อน “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไข่มุกมังกรนี่ชัด ๆ ว่าข้าเป็นคนเจอก่อน!”

เขาพูดไปก็ยื่นมือจะคว้าไข่มุกมังกรกลับมา ทว่าไข่มุกนั้นสั่นวูบ แสงบนผิววาบขึ้นมา แล้วฟาด “เพี้ยะ” ลงบนหลังมือเขาทีเดียว มือของเขาบวมโปนขึ้นมาทันตา

“โอ๊ย!” จางเหมยเจินเหรินเจ็บจนสะบัดมือไม่หยุด “ไอ้ลูกแก้วเฮงซวย กล้าตีคนด้วยเรอะ!”

หลงหมาหัวเราะจนตัวโยน “สมน้ำหน้า! ให้มันรู้ซะบ้างว่าความโลภจบยังไง!”

จางเหมยเจินเหรินทั้งอายทั้งโกรธ ชี้ไข่มุกมังกรด่าลั่น “ไอ้สัตว์อัปรีย์ เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร! ข้าน่ะ…”

โฮก!

ทันใดนั้น เสียงคำรามดังก้องพุ่งออกมาจากในไข่มุกมังกร ทำเอาจางเหมยเจินเหรินเสียหลักถอยหลังไปหนึ่งก้าว เกือบล้มกลิ้ง

เขารีบไปหลบหลังเย่ชิวอีกครั้ง โผล่หน้าออกมานิดเดียว ตะโกนเสียงแข็งแต่ใจฝ่อว่า “เจ้า…เจ้าอย่ามาใกล้ข้านะ ถ้าข้าโมโหขึ้นมา ข้าเองยังกลัวตัวเองเลย!”

เย่ชิวส่ายหัวอย่างจนปัญญา แล้วยื่นมือไปคว้าไข่มุกมังกรไว้

ชั่วพริบตาเดียว พลังมังกรมหาศาลก็ไหลจากไข่มุกเข้าสู่แขนของเขา ทะลักเข้าสู่ภายในร่างและก้องกังวานสอดประสานกับโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ในกายเขา