บทที่ 3252: วังมังกร (ตอนล่าง)

“วังมังกรทะเลตะวันออก!”

พอเห็นอักษรลายตราสี่ตัวบนประตูทองสัมฤทธิ์ ทุกคนก็พากันอุทานด้วยความตะลึง

“นี่คือวังมังกรทะเลตะวันออกในตำนานจริง ๆ เหรอ?” หนิงฟานเบิกตากว้าง พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ไม่คิดเลย ที่อยู่อาศัยของเผ่ามังกรจะอยู่ที่นี่”

ชู่ชู่ก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน “เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินผู้อาวุโสในเผ่าพูดถึงเผ่ามังกรอยู่บ่อย ๆ ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้มาถึงถิ่นอาศัยของเผ่ามังกรจริง ๆ รู้สึกเหมือนฝันไปเลย”

“สถานที่แบบนี้ ข้าเคยเห็นแค่ใน ‘ไซอิ๋ว’ นั่นแหละ” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะพลางว่า

“ไซอิ๋ว?” หนิงฟานงงงัน “คืออะไรเหรอ?”

“ของจากโลกมนุษย์น่ะ บอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก” จางเหมยเจินเหรินจ้องมองประตูทองสัมฤทธิ์ ใจเต้นระทึก คิดในใจว่า “แม้เผ่ามังกรจะล่มสลายไปแล้ว แต่วังมังกรข้างในต้องยังมีของวิเศษเหลือซ่อนอยู่ไม่น้อย เดี๋ยวตอนเปิดประตูต้องรีบลงมือให้ไวหน่อย”

หลงหมายืนอยู่ข้าง ๆ แววตาซับซ้อน

ในกายของมันมีสายเลือดเผ่ามังกรอยู่ครึ่งหนึ่ง พอได้มายังดินแดนของเผ่ามังกรเช่นนี้ ก็รู้สึกทั้งคุ้นเคยทั้งประหม่าไปพร้อมกัน

“โชคดีที่เผ่ามังกรดับสูญไปแล้ว ไม่งั้นในฐานะลูกหลานเลือดผสมอย่างข้า คงไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเผ่ามังกรสายเลือดแท้อย่างไรดี” หลงหมาได้แต่ถอนหายใจในใจ

เย่ชิวจ้องมองประตูทองสัมฤทธิ์ กำลังจะก้าวไปเปิด ทว่าจางเหมยเจินเหรินกลับพุ่งตัวแซงไปก่อนหนึ่งก้าว

“ไอ้เด็กเวร งานใช้แรงแบบนี้จะปล่อยให้เจ้าลงมือเองได้ยังไงกันเล่า?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าจริงจัง “ปล่อยให้ข้ามาดีกว่า!”

เย่ชิวนึกขำ ทำดีโดยไม่มีสาเหตุ ย่อมคิดไม่ซื่อ

เขารู้ดีอยู่เต็มอกว่าจางเหมยเจินเหรินคิดจะฉวยจังหวะตอนเปิดประตูทองสัมฤทธิ์ แอบชิงเข้าไปกวาดของวิเศษก่อน

แต่เย่ชิวก็ไม่คิดจะโป๊ะแตก แค่พูดเสียงเรียบใส่จางเหมยเจินเหรินว่า “งั้นเชิญท่านเลย”

“ดูฝีมือข้า!” จางเหมยเจินเหรินพับแขนเสื้อขึ้นอย่างคึกคัก เดินไปยืนหน้าประตูทองสัมฤทธิ์อย่างมั่นอกมั่นใจ

เขาสูดลมหายใจลึก หมุนเวียนพลังชี่ขึ้นมา จากนั้นฟาดสองฝ่ามือใส่ประตูทองสัมฤทธิ์เต็มแรง

“ผัวะ!”

ประตูทองสัมฤทธิ์ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ราวกับภูเขาลูกมหึมาที่หนักนับไม่ถ้วนตัน

“หือ?” จางเหมยเจินเหรินชะงักไปนิด แล้วรีบเร่งพลัง เพิ่มแรง ฟาดฝ่ามือใส่ประตูอีกครั้ง

“เปิดให้ข้าซะดี ๆ!”

คราวนี้ประตูทองสัมฤทธิ์ก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา

บนประตูพลันลุกไหม้ด้วยเปลวไฟโหมกระหน่ำ เพียงชั่วพริบตา ก็เผาฝ่ามือของจางเหมยเจินเหรินจนกลายเป็นถ่านดำ

“อ้า… เจ็บจะตายแล้วโว้ย…”

จางเหมยเจินเหรินกรีดร้อง ถอยหลังเซไป ร้องโอดโอยพลางมองข้อมือเกลี้ยงเกลาของตัวเอง เจ็บจนกระโดดโลดเต้น “เชี่ย นี่มันไฟบ้าอะไรวะ ทำไมดุขนาดนี้!”

ในดวงตาของเย่ชิวฉายแววประหลาดใจแวบหนึ่ง

เขาพบว่าเปลวไฟที่ผุดขึ้นมาบนประตูทองสัมฤทธิ์นั้น คล้ายกับเปลวไฟบนไข่มุกมังกรไม่มีผิด

หลงหมาพูดอย่างสะใจ “นั่นคือเปลวไฟต้นกำเนิดของเผ่ามังกร ถึงจะสู้เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิของนายไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้น้อยหน้ากันสักเท่าไหร่หรอก”

“เผ่ามังกรยังพ่นไฟได้อีกเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินทั้งหมุนเวียนพลังชี่รักษาบาดแผล ทั้งสบถด่าไปด้วย “พวกมันไม่ใช่แค่เล่นกับน้ำอย่างเดียวหรือไง?”

“ไม่รู้อะไรเลย!” หลงหมาเอ่ยอย่างเหยียดหยาม “เผ่ามังกรเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์สูงศักดิ์ที่สุดในฟ้าดิน ไม่เพียงแค่บันดาลฝนฟ้า ยังพ่นเปลวไฟได้ด้วย ดีแล้วที่เจ้าปะทะแค่เปลวไฟต้นกำเนิด ถ้าเป็นเปลวเพลิงหลงหยวนล่ะก็ ต่อให้เจ้ามีศาสตราจักรพรรดิคุ้มกาย ก็โดนเผาจนเหลือแต่ขี้เถ้าแน่”

จางเหมยเจินเหรินได้ฟังก็หน้าสลับเขียวสลับขาว

มือทั้งสองที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ยังปวดแปลบไม่หาย แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ กลอกตาไปมาแล้วก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาอีก

“หึ ไฟกระจอกแค่นี้ จะมาขวางข้าได้ยังไงกัน!”

เขาควักยันต์สีฟ้าแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือยันต์น้ำแข็งดำวิเศษ เอาไว้ปราบเปลวไฟทุกรูปแบบ”

พูดจบ เขาก็สะบัดยันต์ใส่ประตูทองสัมฤทธิ์ ยันต์แปรเปลี่ยนเป็นชั้นน้ำแข็งหนาทึบ เคลือบคลุมทั่วทั้งบานประตู

“สำเร็จแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินดีใจสุดขีด เอื้อมมือไปดันประตูอีกครั้ง

ใครจะคิดว่า พอมือเขาแตะโดนน้ำแข็ง ชั้นน้ำแข็งก็ “แกร๊ก!” แตกออกทันที เปลวไฟต้นกำเนิดภายในพุ่งทะลักออกมาในบัดดล ไม่เพียงเผาทะลุปราณแท้ป้องกันกายของเขา แขนเสื้อชุดเต๋าก็ถูกไหม้หายไปทั้งแถบ!