บทที่ 3253: โลงหยกขาว

เย่ชิวชะงักฝีเท้า ความรู้สึกถึงการเรียกขานแผ่วเบาแต่อยู่ใกล้กลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งก่อนหน้า

มันมาจากส่วนลึกที่สุดของวังมังกร ราวกับมีเส้นด้ายล่องหนเส้นหนึ่งคอยชักนำจิตใจของเย่ชิวเอาไว้

“ตามผมมา”

เย่ชิวเร่งฝีเท้า เดินผ่านพระราชวังที่ทรุดโทรมหลังสุดท้าย ไปหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้าสุสานใต้ดินแห่งหนึ่ง

แรงเรียกขานนั้นก็มาจากในสุสานใต้ดินนี่เอง

เย่ชิวจ้องมองทางเข้าสุสานอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีอันตรายจึงยกเท้าก้าวเข้าไป

“ทุกคนระวังกันให้ดี”

เย่ชิวเดินนำอยู่ด้านหน้า พลางเอ่ยเตือนคนด้านหลังไปด้วย

สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจก็คือ สุสานใต้ดินเบื้องหน้ามืดลึกมองไม่เห็นก้น แต่กลับไม่ชื้นแฉะอย่างที่คิดไว้แม้แต่น้อย

ทุกคนก้าวลอยเข้าไปข้างใน ก็มีคลื่นความอบอุ่นลูกหนึ่งพัดเข้ามาปะทะ เหมือนกำลังยืนอยู่กลางแสงอาทิตย์อันอ่อนโยนในฤดูใบไม้ผลิ

“อุ่นดีจัง!” หนิงฟานกางแขนออกอย่างแปลกใจ พลางเอ่ยว่า “นึกว่าสุสานใต้ดินในก้นทะเลจะหนาวเย็นจับกระดูกเสียอีก”

ชู่ชู่วางมือลูบลายแกะสลักรูปมังกรที่เรืองแสงอยู่บนผนัง พลางเอ่ยด้วยความทึ่งว่า “ลายพวกนี้ถึงกับร้อนนิด ๆ ด้วย ไม่แปลกเลยที่ในนี้อบอุ่นขนาดนี้”

จางเหมยเจินเหรินหยีตารับความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็จามออกมา “ฮัดเช้ย! อุณหภูมินี่สบายเกินไปแล้ว อาตมาจะหลับเอาอยู่แล้วนะ”

หลงหมายกกีบขึ้นเคาะพื้นดินดัง “แก๊ง!” เสียงใสกังวาน “พื้นดินนี่ทำจากหยกวิญญาณ…”

เย่ชิวไม่ร่วมวงสนทนาด้วย สายตาเอาแต่กวาดมองโดยรอบอย่างไม่ประมาท

กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน

ครึ่งชั่วยามต่อมา

ในที่สุดพวกเขาก็เดินพ้นสุสานใต้ดินออกมา เบื้องหน้าปรากฏประตูหินบานหนึ่งตั้งขวางอยู่ ดูหนาและเก่าแก่ทรุดโทรม

บนประตูหินนั้น แกะสลักลายดาบเล็กละเอียดแน่นเต็มไปหมด เรียงร้อยกันเป็นค่ายกลอันวิจิตรซับซ้อน

“หืม?” จางเหมยเจินเหรินยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ ๆ หยีตาพิจารณาแล้วเอ่ยว่า “ค่ายกลกระบี่นี่ ทำไมมันคุ้นตาชอบกล?”

“นั่นคือค่ายกลกระบี่สังหารเซียน” เย่ชิวตอบเรียบ ๆ

“ว่าแล้วเชียว ทำไมเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน!” จางเหมยเจินเหรินตบหน้าผากฉาดหนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วงุนงง “แปลกจริง ค่ายกลกระบี่สังหารเซียนมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?”

เย่ชิวมิได้ตอบ เขาเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือดีดพลังกระบี่ออกไปหลายสาย

“ฟึ่บ!”

พลังกระบี่พุ่งไปถูกจุดสำคัญหลายแห่งของค่ายกลอย่างแม่นยำ ทันใดนั้น ลายดาบบนประตูหินก็เริ่มหม่นจางลง

ถัดจากนั้นไม่นาน

“ครืน ๆ ๆ —”

ท่ามกลางเสียงหนักอึ้งสะเทือนหู ประตูหินก็ค่อย ๆ แง้มเปิดออกอย่างช้า ๆ

ชั่วพริบตา กลิ่นหอมของดอกไม้เย็นชื่นใจลูกหนึ่งก็พุ่งกระทบใบหน้าทุกคน จนรู้สึกว่าจิตใจปลอดโปร่งสดชื่น ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันเหมือนถูกปัดกวาดไปจนเกลี้ยง

“กลิ่นนี่…” ชู่ชู่สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พลางเอ่ยว่า “แค่ดมก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวเลย!”

ทว่าเมื่อประตูหินเปิดกว้างจนสุด ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนตะลึงงัน

เบื้องหน้าคือมหาวิหารสีทองโอ่อ่าสง่างาม หลังคาโถงผนังทั้งสี่ด้านประดับด้วยมุกเรืองแสงและอัญมณีนับไม่ถ้วน ส่องประกายจนทั่วทั้งโถงสว่างไสวไม่ต่างจากกลางวัน

กลางโถง มีโลงศพหยกขาวทั้งใบใสกระจ่างวางอยู่เงียบ ๆ รอบ ๆ ถูกล้อมรอบด้วยทะเลดอกไม้สีทองผืนใหญ่

หมู่ดอกไม้เหล่านั้นทรวดทรงคล้ายดอกบัววิเศษ แต่ละดอกงามประณีตกว่าดอกบัววิเศษทั่วไป กลีบดอกยังแผ่ประกายแสงทองจาง ๆ แกว่งไกวเบา ๆ แม้ในที่ซึ่งไร้ลมพัด ราวกับมีชีวิตจิตใจอยู่จริง ๆ

“นี่มัน…บัวทองน้ำลายมังกร!”

หลงหมายกเสียงอุทาน ก่อนจะอธิบายให้ทุกคนฟังว่า “ตำนานเล่าว่าดอกไม้นี้จะเติบโตอยู่เพียงในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามังกรเท่านั้น อีกทั้งอยู่หมื่นปีก็มิรู้โรยรา ไม่เคยร่วงหล่นเลยแม้แต่กลีบเดียว”