บทที่ 3254: องค์หญิงแห่งเผ่ามังกร

เย่ชิวเพ่งมองโลงศพหยกขาวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างหน้า

พวกที่เหลือรีบตามไปติด ๆ บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยปนความคาดหวังกันถ้วนหน้า

แต่พอทั้งกลุ่มยังห่างจากโลงหยกอยู่ราวห้าจั้ง—

“ฟึ่บ!”

แสงกระบี่สว่างจ้าเส้นหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้น ตามมาด้วยเส้นที่สอง ที่สาม...

ชั่วพริบตา พลังกระบี่ก็ผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน

แต่ละสายไม่ยาวนัก แค่ราวเมตรเดียว ทว่ากลับแผ่ออกมาด้วยประกายคมกล้าราวจะฉีกทึ้งสรรพสิ่ง

เย่ชิวรู้ทันทีว่า ถ้าพุ่งฝ่าเข้าไปโดยไม่คิด แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ก็มีหวังถูกพลังกระบี่เหล่านี้สังหารจนไม่เหลือซาก

เขายืนนิ่งรอดูอยู่ที่เดิม เห็นพลังกระบี่นับพันนับหมื่นหมุนวนไม่หยุด สุดท้ายรวมตัวกันกลายเป็นค่ายกลกระบี่ขนาดสมบูรณ์

“ค่ายกลกระบี่สังหารเซียน อีกแล้วหรือ!” จางเหมยเจินเหรินอุทานลั่น

เย่ชิวรู้จักค่ายกลกระบี่สังหารเซียนดีราวกับมองเห็นลายมือ เขายกมือขวาขึ้นเบา ๆ ปลายนิ้วรวบรวมพลังกระบี่สีทองสายหนึ่ง แล้วจิ้มออกไปเพียงนิ้วเดียว

“แคร่ก!”

ค่ายกลกระบี่แตกสลายตามเสียง กลายเป็นละอองแสงระยิบระยับ ลอยจางหายไปในอากาศ

“อาจารย์สุดยอดเลย!” หนิงฟานอุทานตาค้าง

เย่ชิวไม่เสียเวลายืนชม เดินตรงไปหยุดอยู่หน้าสุดโลงศพหยกขาว

พอเห็นสภาพในโลงชัด ๆ ต่อให้มีสมาธิกล้าเพียงใด เขาก็ถึงกับกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

ในโลงหยกขาวนั้น มีสตรีโฉมงามล่มเมืองนอนนิ่งอยู่ผู้หนึ่ง

ดูท่าทางอายุราวยี่สิบต้น ๆ ผิวขาวดุจหิมะ คิ้วเรียวยาวดั่งขุนเขา ขนตายาวโค้งทอดเงาลงบนเปลือกตาปิดสนิท

เรือนผมยาวสีเงินขาวสยายราวน้ำตกแผ่ไปตามลำตัว ระหว่างเส้นผมประดับด้วยเครื่องประดับรูปเกล็ดมังกรชิ้นเล็ก ๆ อยู่สองสามชิ้น

นางสวมกระโปรงยาวสีทองอ่อน ชายกระโปรงปักลายมังกรอย่างประณีต เอวคอดถูกรัดด้วยสายรัดเอวหยกสีขาวนวล ยิ่งขับให้เอวของนางดูบอบบาง

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือเกล็ดมังกรสีน้ำเงินรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดบนหน้าผาก แสงจากมุกส่องสว่างยามราตรีกระทบจนมันฉายประกายราวความฝัน

สองมือซ้อนกันวางอยู่บนหน้าอก ท่วงท่างดงามสงบเสงี่ยม

“นี่มัน...” ชู่ชู่ถึงกับอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

หนิงฟานเอาแต่จ้องตะลึง พึมพำออกมาเบา ๆ ว่า “ไม่นึกเลยว่าในโลกนี้จะมีผู้หญิงสวยได้ขนาดนี้...”

แม้แต่จางเหมยเจินเหรินที่ขึ้นชื่อว่าปากจัด ก็ยังเงียบไปอยู่นาน กว่าจะฝืนเอ่ยออกมาคำหนึ่งว่า “องค์หญิงแห่งเผ่ามังกรผู้นี้ สวยกว่าเทพธิดาจันทร์ตั้งสามส่วน”

“ท่านเคยเห็นเทพธิดาจันทร์ด้วยเหรอ?” เย่ชิวย้อนถาม

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะแห้ง ๆ “ก็แค่ยกมาเปรียบเทียบเฉย ๆ นี่นา”

หลงหมายิ่งไปกว่านั้น ยกขาหน้าทั้งสองคุกเข่าลงกับพื้น คำนับครั้งใหญ่ด้วยท่าทีเคารพสุดใจ พลางร้องลั่นว่า “คารวะท่านหญิงองค์หญิง!”

เย่ชิวสูดลมหายใจเข้าลึก กดความสะเทือนในอกลง ยื่นมือไปแตะโลงศพหยกขาว ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่นละมุนดุจหยกอย่างแท้จริง

จากนั้นเขาออกแรงที่มือ ค่อย ๆ ดันฝาโลงให้เลื่อนเปิดออก

“โครม!”

ทันทีที่ฝาโลงเลื่อนพ้น กลุ่มไอเย็นยะเยือกจนแทงกระดูกก็ปะทุออกมาอย่างรุนแรง

“ซี๊ด—”

จางเหมยเจินเหรินกับหลงหมาสะท้านหนาวพร้อมกัน ร่างทั้งคู่ถูกน้ำแข็งเกาะหนาขึ้นมาทันที ส่วนหนิงฟานกับชู่ชู่ที่พลังบำเพ็ญเพียรอ่อนกว่า ถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งไปทั้งตัว

“แย่แล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินไม่สนใจตัวเอง รีบตบทำลายน้ำแข็งบนร่างทั้งสอง ดึงพวกเขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว พลางร้องว่า “ไอเย็นนี่ดุดันเกินไป ถอยออกไปไกล ๆ ก่อน!”

หลงหมาก็รีบถอยร่นตามไปอีกระยะ

เย่ชิวอยู่ใกล้โลงที่สุด รับรู้ได้ถึงความเย็นที่คมกริบราวคมมีดแทงลึกเข้าถึงกระดูก ผิวหนังแสบเจ็บไปทั้งตัว

เขารีบขับเคลื่อนเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ทันที แสงทองคำชั้นหนึ่งปรากฏห่อหุ้มทั่วร่าง จึงพอจะต้านทานการโจมตีของไอเย็นได้

ไม่รอช้า เย่ชิวคว้าข้อมือขององค์หญิงแห่งเผ่ามังกรไว้แน่น

ผิวของนางเนียนละเอียดขาวละมุน รู้สึกลื่นมือราวกับกำลังจับหยกงามชั้นเลิศทั้งก้อน